Paris Review – Sketchbooks, Richard Diebenkorn


The Paris Review is a literary magazine featuring original writing, art, and in-depth interviews with famous writers.

Πηγή: Paris Review – Sketchbooks, Richard Diebenkorn

Advertisements

Η ιστορία της οικονομικής απάτης στην Ελλάδα


Κείμενο το οποίο διακινείται μέσω email στο διαδίκτυο. Αν και δεν υπάρχει υπογραφή συντάκτη, υπάρχουν πηγές για το άρθρο και είναι στην προσωπική σας κρίση να το θεωρήσετε ως αξιόπιστο ή μη. Εγώ απλά σκέφτηκα να το αναρτήσω στο blog μου.

Η Ιστορία της οικονομικής απάτης στην Ελλάδα

Ο Παρακάτω πίνακας είναι το γράφημα του οικονομικού χρέους της Ελλάδας.-Η Χούντα το 74 παραδίδει στον «Εθνάρχη» υγιές χρέος 330 εκατ. (υγιές διότι λόγω μεγάλης βιομηχανικής και αγροτικής ανάπτυξης το χρέος αυτο-εξοφλείτο).

-Ο «Εθνάρχης» μετατρέπει το χρέος μετά από 7 χρόνια σε 8ΔΙΣ (σημειώστε πετρελαϊκή κρίση του 1977).

-Ο Ανδρέας κλείνει με δυο τρόπους (υπερ-πολλαπλασιασμός μισθών και εισφορών μέσα σε μια νύχτα & των απεργιών) όλες τις τεράστιες βιομηχανίες (ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΛΙΝΤΑ, ΠΕΙΡΑΙΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, ΧΡΩΠΕΙ κτλ κτλ κτλ), και εφαρμόζει το οικονομικό τερτίπι που λέγεται «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους, δηλαδή παίρνει δάνεια (από τις Εβραϊκές Τράπεζες του Ροκφέλερ που πρωτύτερα είχαν σχεδιάσει οργανώσει και χρηματοδοτήσει την δημιουργία του ΠΑΣΟΚ) και μοιράζει τα χρήματα στους πολίτες, δηλαδή γεμίζει την αγορά με χρήμα (όχι όμως υγιή αλλά δανεικά με ασύλληπτους τόκους).

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα για πρώτη φορά η Ελλάδα να καταναλώνει περισσότερα από αυτά που παράγει, βυθίζοντας την πολύ περισσότερο στο DEBT BASE BANKING SYSTEM.

Σκοπός του «Τσοβόλα δώστα όλα» δεν είναι η φιλανθρωπία όπως πιστεύει ο πολύ μαλάκας λαός, αλλά στο ότι:

1ον πρέπει να αρχίσει ο λαός τα μεγάλα έξοδα και να συνηθίσει στα μεγάλα έξοδα

2ον πρέπει να «δέσει» την Ελλάδα με τα δάνεια στις ομόφυλες του Εβραϊκές Τράπεζες

3ον και όλα αυτά γιατί; για να ενεργοποιηθεί εν καιρώ το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων και πολύ αργότερα το «TIGHT MONEY SYSTEM» σε επίπεδο πρώτα φυσικών προσώπων και αργότερα σε επίπεδο Κράτους.

– Ο Μητσοτάκης βασιζόμενος στην κατάντια των ΔΕΚΟ που είχε φέρει ο Παπανδρέας θέλησε να αρπάξει την ευκαιρία και να τις «χαρίσει» σε ιδιώτες με το αζημίωτο φυσικά.

– ο Σημίτης (Ααρόν Αβουρί) φέρνει την ομόφυλη του Εβραική Goldman Sachs για να φτιάξει ένα SWAP (Δημιουργική Λογιστική) για να καλύψει το χρέος στα χαρτιά και να μπούμε στο Ευρώ. Η Goldman Sachs για αυτό το SWAP πήρε πάνω από 1 ΔΙΣ ευρώ από την Ελλάδα.

Ο Σημίτης λοιπόν κάνει την συμφωνία με την Goldman Sachs μέσω του Πέτρου Χριστοδούλου. (Ο Πέτρος Χριστοδούλου εκτός από την Goldman Sachs ήταν σύμβουλος και στην JP Morgan, γίνεται διευθυντής στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.)

Αυτό το SWAP ήταν και η βάση της δικαιολογίας της σημερινής κατάρρευσης διότι η Goldman Sachs γνώριζε τα βαθύτερα κατατόπια της Ελληνικής οικονομίας.

Το ερώτημα είναι όμως, γιατί οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ενώ ξέρανε το κόλπο κάνανε τα στραβά μάτια;

Όπως μας ενημερώνει ένας Γερμανός οικονομολόγος, κάνανε τα στραβά μάτια διότι η Ελλάδα δεν είναι βιομηχανική χώρα άρα δεν είναι ανταγωνιστής της Γερμανίας ή της Γαλλίας, ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ είναι μια καλή αγορά και ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν επάνω μας, διότι θα μας δανείζανε με τόκο και τα δανεικά πριν φτάσουνε εδώ θα τα ξαναπαίρνανε πίσω λόγω VW, BMW, Mercedes, Opel, Audi, Bosch, Siemens, Miele, AEG, Lidl, Renault, Peugeot, Citroen, Carrefur, αγορά οπλικών συστημάτων κτλ κτλ κλτ…

Κοντεύοντας στο 2000 και όταν πια το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους είχε φτάσει στο ζενιθ ( Η Ελλάς χρωστάει πάρα πάρα πολλά στις Εβραϊκές Τράπεζες) έπρεπε να εφευρεθεί ένας τρόπος να πάψει πια το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους εφόσον πια τα πράγματα όδευαν καλά «δεμένα» και να περάσουμε στο άλλο επίπεδο δηλαδή το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων.

Έτσι εφευρέθηκε το κόλπο το οποίο δεν ήταν άλλο από την μεγάλη απάτη του Χρηματιστηρίου που όλοι ήδη έχουμε ξεχάσει.

Σκηνοθέτησαν λοιπόν εικονικά κέρδη και μέσω πάντα των υποχείριων ΜΜΕ κατόρθωσαν να κάνουν ακόμα και τους βοσκούς επάνω στα ψηλότερα βουνά να κατεβαίνουν στην τηλεόραση του καφενείου για να δουν τις μετοχές τους…

Όταν το 99% του Ελληνικού προβατικού λαού είχε παίξει στο χρηματιστήριο και ή όλη κατάσταση είχε φτάσει στο ζενιθ, ήρθε η ώρα του Σόρρος. Σκάει μύτη ο Σόρρος και ξεκινάει το κατρακύλισμα. Με αποτέλεσμα να πάρουν όλα τα λεφτά του προβατικού λαού που νωρίτερα τους τα είχαν δώσει με «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους μέσω του Ανδρέα. Ο σκοπός όμως δεν είχε ολοκληρωθεί, ίσα ίσα μόλις ξεκινούσε.

Ανακεφαλαίωση: Ο Ανδρέας Μινέικο Παπανδρέου είχε ενεργοποιήσει το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους (δηλαδή έπαιρνε δάνεια και τα μοίραζε στην αγορά (με το αζημίωτο βέβαια) καταχρεώνοντας-δεσμεύοντας το Ελληνικό κράτος στις Εβραϊκές Τράπεζες).

Το 2000, Σημίτης και Σόρρος, τραβάνε όλο το χρήμα που είχε διοχετεύσει ο Παπανδρέας μέσω του χρηματιστηρίου, με αποτέλεσμα να μένει η Ελλάδα-αγορά χωρίς ρευστό αλλά με τεράστιους τόκους δάνειων του Ανδρέα να μας βαραίνουν.

Ήταν καιρός για το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων. Δεδομένου λοιπόν ότι ρευστό στην αγορά από τα κρατικά δάνεια πια δεν υπάρχει, (αφού τα πήραν πίσω αφήνοντας βέβαια τα χρέη από τους τόκους) οι ανάγκες των μιικρομάγαζων για ρευστό και των ανθρώπων να αγοράσουν μια κατοικία ήταν πάντα δεδομένη, εμφανίζονται ως απομηχανής θεός (Ιεχωβας) οι Τράπεζες, οι οποίες ανοίγουν τις κάνουλες ενεργοποιώντας έτσι το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων.

Δηλαδή οι Τράπεζες αρχίζουν και ρίχνουν ρευστό στην αγορά, αυτήν την φορά μέσω των φυσικών προσώπων.

Ήταν λύση αυτή για να ορθοποδήσουμε; φυσικά και όχι.

Σκοπός ήταν να φτάσει η κατάσταση σε κάποιο σημείο, να κλείσει ένας Χ χρονικός κύκλος για να προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο το οποίο λέγεται «TIGHT MONEY SYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων

Έχουμε 3 δεδομένα:

1. μας βαραίνουν κρατικά χρέη από τα δάνεια του Ανδρέα, ΑΡΑ μπαίνουν τρελοί φόροι σε όλες τις συναλλαγές, υποτίθεται για να ξεχρεώσουμε, αυτό σημαίνει ακρίβεια

2. υγιές ρευστό στην αγορά δεν υπάρχει παρά μόνο τα χρήματα των Τραπεζών τα οποία είναι με τοκογλυφικούς όρους, στην ήδη κατεστραμμένη αγορά

3. οι τιμές των κατοικιών από το 1993 έχουν 10πλασιαστεί λόγω φορολογίας και μόνο, οπότε τα βάρη στους πολίτες-πρόβατα αβάσταχτα.

ήταν καιρός για το τελικό «TIGHT MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους

πρώτο βήμα: Πριν ένα χρόνο 2009, οι τράπεζες ξαφνικά κλείσανε τις κάνουλες των δανείων… ντόμινο η οικονομική δυσχέρεια.

ΤΕΛΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ:

Ο Καραμανλής το μόνο σωστό πράγμα που έκανε στην ζωή του ήταν να κλείσει την συμφωνία με την Ρωσία για τον Αγωγό Μπουργκας – Αλεξανδρούπολης. Αυτό στους Εβραίους της Αμερικής έκανε ασύλληπτο κακό (άρα καλό για εμάς) διότι:

1. θα κερδίζαμε χρήματα υγιή ξανά, μετά από 30 χρόνια.

2. Ποιος θα τολμούσε να πειράξει τα συμφέροντα του Πούτιν;

3. αν το παραμύθι «μπαμπούλας Τουρκία» κατέρρεε, τα κέρδη και η επιρροή των Εβραίων εξ Αμερικής θα εξανεμιζόταν, διότι αφενός δεν θα μας δάνειζαν πλέον αυτοί, θα σταματούσαμε να αγοράζουμε οπλικά συστήματα από αυτούς ( στην Ε.Ε. αγοράζουμε οπλικά συστήματα από Αμερική τόσα όσα οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. μαζί), και ότι σε καιρό πολέμου οι Αμερικάνοι δεν θα μπορούσαν να μας επηρεάσουν εφόσον τα οπλικά συστήματα δεν ήταν δικά τους.

Αυτοί και πολλοί άλλοι λόγοι ήταν που έπρεπε να πέσει ο αποτυχημένος Καραμανλής, και στην θέση του να έρθει ο Εβραίος Τζέφρυ Γεώργιος Μινέικο Τζαντ Παπανδρέας.

Στον προεκλογικό αγώνα ο Καραμανλής ουσιαστικά με τις δηλώσεις του δείχνει στον λαό να ψηφίσει Τζέφρυ, ο Τζέφρυ υπόσχεται χρήμα στον λαό (Τσοβόλα ξαναδώστα όλα) και ο λαός παραβλέπει τις προεκλογικές θέσεις του Πασοκ στα εθνικά θέματα (πράγμα που φανερώνει τα πάντα) γιατί το σκατένιο του μυαλό μένει στις απατηλές υποσχέσεις για χρήματα.

Ο λαός ψηφίζει Τζέφρυ και εκεί ξεκινάει το μεγάλο πανηγύρι……………………

Και ενώ προεκλογικά υπόσχεται χρήματα στον λαό με το που βγαίνει λέει το αντίθετο ισχυριζόμενος ότι δεν γνώριζε, αλλά τον διαψεύδουν άμεσα πρόσωπα που τον είχαν ενημερώσει προεκλογικά όπως ο Προβόπουλος και ο Αιβαλιώτης. Δεν νομίζεται ότι θα έπρεπε να τα γνώριζε, για πρωθυπουργός πάει όχι για περιπτεράς. Στην καλύτερη είναι ανόητος και ανεύθυνος στην χειρότερη ήξερε καλά τι έκανε με δόλο.

Ο Τζέφρυ, 30 ημέρες πριν τις εκλογές, και ενώ είμαστε στην προεκλογική περίοδο, πηγαίνει στην Αμερική, στον Κλίντον. Κανένα μέσο των media δεν το αναφέρει (!) τι πήγε να κάνει στην Αμερική; τι είπε με τον Κλίντον; με ποιους συναντήθηκε και τι σχεδίασε; διότι για καφέ στην Αμερική σε καιρό προεκλογικής εκστρατείας δεν νομίζω να πήγε…

Κατ αρχήν προσλαμβάνει την ίδια Εβραϊκή Εταιρεία που ανέλαβε την καμπάνια του Ομπάμια για να κάνει την καμπάνια του Πασόκ .

Με το που γίνεται πρωθυπουργός ΞΑΦΝΙΚΑ ξεχνάει το «λεφτά υπάρχουν», ΞΑΦΝΙΚΑ θυμάται ότι «λεφτά δεν υπάρχουν», ΞΑΦΝΙΚΑ όλοι θυμούνται ότι η Ελλάδα δεν τα πάει καλά με τα δημοσιονομικά, ΞΑΦΝΙΚΑ οι τράπεζες και τα markets θυμούνται ότι δεν τα πάμε καλα

Όπως μας ενημερώνει ο οικονομικός δημοσιογράφος των Financial times του Λονδίνου, Μάρτιν Σαντμπου, ότι στο τέλος του 2009 το Ντουμπάι ανακοίνωσε μια αναδιάρθρωση της οικονομίας του που τρόμαξε τους επενδυτές και δημιούργησε πολλές αμφιβολίες όλων των κρατικών τίτλων, και την ίδια στιγμή η Ελληνική Κυβέρνηση ομολόγησε από μόνη της ότι τα στοιχεία για το έλλειμμα της Ελλάδας είχαν παραποιηθεί, που ήταν η αιτία να ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου.

Παράλληλα Το περιοδικό FOCUS βγάζει εξώφυλλο την Αφροδίτη να κάνει την χειρονομία λέγοντας λίγο πολύ ότι δουλεύουν οι Γερμανοί για να ταΐζουν τους τεμπέληδες Έλληνες. Την ίδια στιγμή ο Γερμανός οικονομολόγος Ότμαρ Ίσιγκ υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να δοθεί από την Ε.Ε. υποστήριξη στην Ελλάδα γιατί έχουμε φάει πολλά (εν μέρη έχει δίκιο, τα πολλά όμως τα έχουν φάει οι ΠΑΣΟΚΟ-ΝΔ-ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΙΤΕΣ και κάποιοι μεγαλοκαρχαρίες και όχι ο λαός).

Ας δούμε το παρασκήνιο όμως, ο ιδιοκτήτης του περιοδικού FOCUS, Hubert Burda ιδιοκτήτης του Hubert Burda media με 250 περιοδικά, τηλεόραση κτλ, είναι μεταξύ πολλών άλλων, μέλος οικονομικών funds. Μέσω των ΜΜΕ και της παραπληροφόρησης πιέζει να ΜΗΝ πάρει η Ελλάδα οικονομική βοήθεια από την Ε.Ε. ότι δηλαδή κάνει και ο Γερμανός οικονομολόγος Ότμαρ Ίσιγκ.

Αυτό που ξεχάσαν να μας πουν οι δυο κύριοι, είναι ότι διατελούν σύμβουλοι της Goldman Sachss, της JP Morgan και της Deutsche Bank.

Αν καταφέρνανε να πείσουνε οι δυο κύριοι αυτοί, να μην πάρουμε χαμηλότοκα δάνεια από την Ε.Ε. αναγκαστικά θα έπρεπε να πάρουμε δάνεια με μεγαλύτερο τόκο από τις Goldman Sachs, JP Morgan, Deutsche Bank με τον τρόπο που θα εξηγήσουμε παρακάτω.

Εδώ ξανασυναντάμε την Goldman Sachs που είχε φέρει ο Σημίτης για εκείνο το SWAP που προείπαμε. Οι κύριοι (Burda & Issing) ουσιαστικά μας στέλνουν στα δόντια τους, είναι αυτοί όμως οι κύριοι υπαίτιοι ή απλά παίζουν ως κομπάρσοι στο ίδιο θέατρο;

ΟΜΠΑΜΙΑΣ και Δολάριο

Ο Ομπάμα τύπωσε στα δυο περίπου χρόνια που είναι στην εξουσία δολάρια όσα δεν είχε τυπώσει η Αμερική από τον Β΄ Παγκόσμιο μέχρι την ημέρα που εξελέγη. Αυτό το πληθωριστικό δολάριο δεν έχει αξία και πρέπει να αποκτήσει. Ο μόνος τρόπος να αποκτήσει είναι να κλέψει αξία από κάποιο άλλο νόμισμα το οποίο έχει αξία, ποιο θα μπορούσε να είναι αυτό;;;; φυσικά το Ευρώ.

Ο Παπανδρέας ένα μήνα μετά την εκλογή του, έχει γεύμα στο ξενοδοχείο «Πεντελικόν» στην Κηφισιά με τον Εβραίο πρόεδρο της Goldman Sachs Γκαρυ Κοεν, τον επικεφαλή των οικονομικών ερευνών της εταιρείας, τον εν Ελλάδι αντιπρόσωπο τους, την Κατσέλη, τον Δρούτσα (εκ των μαγείρων του σχεδίου Αναν) και τον Παπακωνσταντίνου. Ένας πρωθυπουργός δέχεται στο μέγαρο Μαξίμου, τι δουλειά έχει στο Πεντελικόν; μα διότι εκεί μπορούν να μην δώσουν αναφορά σε κανέναν το τι είπαν και συμφώνησαν, διότι δεν επιβάλλεται να καταγραφεί πουθενά επίσημα το γεγονός αυτό, σε αντίθεση με το αν η συνάντηση γινόταν στο Μαξίμου.

http://e-dromos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=88:——goldman-sachs-&catid=22:2010-02-11-18-17-32&Itemid=51

Η Γαλλική εφημερίδα LE MONDE σε άρθρο της λέει: ¨Στην Ευρώπη η Goldman Sachs στρατολογεί ισχυρά πρόσωπα για να εγκαθιδρύσει την δική της ισχύ» και μέσα στο άρθρο λέει ότι «τοποθετήσανε» τον Πέτρο Χριστοδούλου σε σημείο κλειδί για να φέρουν εις πέρας τα σχέδια τους.

http://www.lemonde.fr/cgi-bin/ACHATS/acheter.cgi?offre=ARCHIVES&type_item=ART_ARCH_30J&objet_id=1116394

μετά την συνάντηση λοιπόν ο γνωστός από τα παλιά Πέτρος Χριστοδούλου που αναφέραμε στην αρχή, διορίστηκε ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ (ΟΔΔΗΧ), δηλαδή ο Παπανδρέας μετά το γεύμα στο Πεντελικόν με την Goldman Sachs διόρισε το στέλεχος της (τον Χριστοδούλου) να διαχειριστεί τα χρέη μας…

Νωρίτερα από όλα αυτά η Goldman Sachs η JP Morgan και η Deutsche Bank έβγαλαν στην αγορά ένα «προϊόν» ζητώντας επενδυτές ζητώντας τους να τζογάρουν στην κατάρρευση και χρεωκοπία της Ελλάδας.

Μετά η Deutsche Bank έβγαλε μια έκθεση ότι η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει τα χρέη της. Την ίδια στιγμή κινητοποιείται το τμήμα των CDS (Credit Default Swaps- ασφάλιση χρεών σε περίπτωση μη αποπληρωμής) της ίδιας τράπεζας και ζητάει μεγαλύτερα ασφάλιστρα από την Ελλάδα. Ξεκινάνε τα ΜΜΕ να παίζουν τον ρόλο «παπαγαλάκια» και η κοινή γνώμη χάφτει ότι η Ελλάδα πάει για πτώχευση. Έτσι τα CDS μεγαλώνουν και οι έξυπνοι με έναν ταχυδακτυλουργικό τρόπο κερδοσκοπούν με τον εξής απλό τρόπο: δανείζονται (το έκανε η Μέρκελ, ναι είναι αυτοί που δουλεύουν για να καθόμαστε εμείς…)με 3% και αυτά τα χρήματα τα δανείζουν σε εμάς με 7% η διαφορά αυτή (4%) είναι τα SPREADS.

(σημείωση: Goldman Sachs, JP Morgan και η Deutsche Bank ελέγχουν το 95% των CDS παγκοσμίως)

Περιέργως τα funds του Σόρρος «προέβλεψαν» ότι το δολάριο θα έρθει 1/1 με το ευρώ… (εμ από προφήτες ξέρουν οι Εβραίοι)

ΔΝΤ

Το υποτιθέμενο κρατικό χρέος μας ήταν 320 ΔΙΣ (χώρια αυτά που χρωστάνε οι Έλληνες ως φυσικά πρόσωπα στις τράπεζες μέσω καταναλωτικών,στεγαστικών, επιχειρηματικών και πιστωτικών κάρτών- που είναι 280 ΔΙΣ)

από αυτά τα 320 ΔΙΣ το 60% είναι σε κρατικά ομόλογα. Κρατικά ομόλογα σημαίνει ότι το κράτος βγάζει ομόλογα, και μέσω κάποιας τράπεζας ο επενδυτής τα αγοράζει με σκοπό κάποιο κέρδος, ΑΡΑ ενώ φαίνεται ως χρέος ΔΕΝ είναι χρέος αφού ο επενδυτής έχει πληρώσει την τράπεζα γι αυτά.

Αυτό σημαίνει ότι εφόσον δεν τα χρωστάμε, κανείς δεν έχει αξίωση να μας ζητήσει κάτι ως αντάλλαγμα.

Με τις υπογραφές στο ΔΝΤ όμως, ο Γεώργιος Τζέφρυ Τσαντ Μινέικο Παπανδρέου με δεκανίκι τον Καρατζαφέρη ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕ αυτά τα 200 ΔΙΣ (60%) του χρέους- ομολόγων από ανύπαρκτα σε υπαρκτά, και εφόσον τώρα είναι υπαρκτά ζητάνε αξιώσεις αυτοί στους οποίους χρωστάμε…

Πόσο τυχαίο είναι το γεγονός ότι ο Παπανδρέας το πρώτο πράγμα που έκανε ως πρωθυπουργός ήταν να καταμετρήσει και να κοστολογήσει την κρατική περιουσία που ω, τι ειρωνεία ήταν όσο και το έλλειμμα μας;;;;;;;

ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΘΕΣΗ;;;;;;; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ όπως μας ενημερώνει ο Δελαστίκ στην Ε.Ε. είμαστε οι 7 σε χρέος, στην Ευρώπη πάρα πολύ πίσω, και δεν χρωστάμε περισσότερα από τις ΗΠΑ ή την Ιαπωνία.

ενδεικτικά αναφέρω ότι η Ιταλία χρωστάει 1,4 ΤΡΙΣ, η Ισπανία 1,1 ΤΡΙΣ η Ιρλανδία 870 ΔΙΣ κτλ κτλ… Οι Βέλγοι και οι Ολλανδοί που ήρθαν εδώ για επίβλεψη, οι χώρες τους χρωστάνε περισσότερο από ότι εμείς…

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=10202891

ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Κάπου ανέφερα ότι ο Παπανδρέου προεκλογικά είχε πει τις προθέσεις του στα εθνικά θέματα, είπε ψέμματα μόνον όσον αφορά τα οικονομικά, ο λαός δεν έδωσε καμία σημασία στα εθνικά και περίμενε να τους δώσει χρήματα που φυσικά δεν έδωσε.

Το ένα θέμα με το άλλο (εθνικά θέματα και οικονομικά) έχει άμεση σχέση και ας μην το αντιλαμβάνεται το σκατένιο μυαλό του ψεύτη κλέφτη απατεώνα νεοΈλληνα Ρωμιου.

Ο Στόχος είναι να έρθουν στην Ελλάδα αλλοδαποί τους οποίους τους στέλνουν οι Τούρκοι σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις, ιθαγένεια, γεννάνε, υπογεννητικότητα εμείς σε 2 γενεές εξαφανιζόμαστε σύμφωνα με την εθνική στατιστική υπηρεσία, θα ψηφίζουν και ενώ θα είναι πλειοψηφία θα βγάζουν τους δικούς τους δημάρχους νομάρχες εμείς θα εξαφανιζόμαστε. Σκεφτείτε λοιπόν Σκοπιανούς να ψηφίζουν τους δικούς τους στην Φλώρινα, τους Αλβανούς να ψηφίζουν τους δικούς τους στα Ιωάννινα, στην Θράκη θα γίνει σε απόλυτους αριθμούς τι έχει αν γίνει.

Μέχρι τότε θα παίξει «συνεκμετάλλευση» στο Αιγαίο, δηλαδή παραδίνουμε το Αιγαίο στους Τούρκους, ήδη η Θράκη είναι στα χέρια τους (έχουν βγάλει και σημαία) και απλά περιμένουν να κυλήσει ο χρόνος για να σβήσουμε.

Το τελικό «TIGHT MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους και φυσικών προσώπων έχει σαν αποτέλεσμα να μας πάρουν τον τεράστιο ορυκτό πλούτο (http://www.youtube.com/watch?v=1rKoxplF3jk και http://www.youtube.com/watch?v=ZliJC8wmrYI και να τους χρωστάμε και από πάνω και όλα αυτά για να μην βγάλουμε άχνα. Φοβούνται την άχνα…!!!!!!!!!!!

πηγές:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyepix_2_03/03/2010_392630

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=32&artId=293087&dt=03/03/2010

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=317999&dt=03/03/2010

http://e-dromos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=88:——goldman-sachs-&catid=22:2010-02-11-18-17-32&Itemid=51

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=10276863

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12337&subid=2&pubid=25925173

http://www.lemonde.fr/cgi-bin/ACHATS/acheter.cgi?offre=ARCHIVES&type_item=ART_ARCH_30J&objet_id=1116394

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=10202891

από τα ντοκυμαντερ Money as debt, zeitgeist I & II, Money Masters, Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου,

 

ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟ ΑΡΘΡΟ. Ο ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟΣ.

ΑΧ! ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ…

ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΘΗΡΙΩΔΗ ΜΟΥΣΑ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (21.3.2010)


Από τη μεγαλοφυΐα στην αυτοκαταστροφή

Επτά Αμερικανοί ποιητές, με το έργο και τη ζωή τους, τείνουν το χέρι στο θάνατοΤης Τιτικας Δημητρουλια

Η Θηριωδης Mουσα

Επιλογή από το έργο επτά αυτόχειρων Αμερικανών ποιητών

Ανθολόγηση-Εισαγωγή-Σχόλια-Μετάφραση: Γιάννης Αντιόχου

εκδ. Μικρή Αρκτος

«Κάθε πόνος είναι καλός? κάθε πόνος είναι χρήσιμος?
κάθε πόνος φέρνει καρπούς? κάθε πόνος είναι ένας κόσμος».
Μισέλ Ουελμπέκ

Σαν σε μεσαιωνικό μακάβριο χορό, στην ανθολογία του ποιητή Γιάννη Αντιόχου επτά Αμερικανοί ποιητές, άντρες και γυναίκες, αντιστρέφουν τους ρόλους και τείνουν αυτοί το χέρι στον θάνατο. Ο Αντιόχου εστιάζει στη σαρκοβόρα πλευρά της δημιουργίας, στη σχέση της ψυχικής διαταραχής με την έμπνευση, την ενόραση, τη μεγαλοφυΐα, την αυτοκαταστροφή. Πολύπλοκο το ζήτημα, όσο και το πλέγμα του πόνου για τον κάθε άνθρωπο και η ίδια αυτή στιγμή, που βάζει τέλος στον πόνο – ανοίγοντας συχνά μια μυθολογία.

Οι οικείοι εξομολογητικοί

Κάποιους από τους Αμερικανούς αυτοκτόνους τους γνωρίζουμε, όπως τη Σύλβια Πλαθ (1932-1963), τη «Λαίδη Λάζαρο» με τις εννιά ζωές στα τριάντα της χρόνια, που δεν έπαυε να ονειρεύεται το απόλυτο και να καταλήγει στα Τάρταρα. Στις αρχές του 1963, η Πλαθ ήταν ήδη σημαντική δημιουργός, είχε πίσω της μια ολόκληρη ζωή χωρίς τον πατέρα της και μια ολόκληρη ζωή μαζί με τον Τεντ Χιουζ, με τον οποίο έχει πια χωρίσει. Είναι μόνη της με δύο μωρά σε ένα παγωμένο σπίτι στο Λονδίνο, απένταρη, θλιμμένη, μανιασμένη, ανήμπορη: «Το να πεθαίνεις / Είναι ένα είδος τέχνης, όπως κι οτιδήποτε άλλο. / Το κάνω εξαιρετικά καλά.». Η ζωή και το έργο της ως ένα μοντέρνο ars moriendi.

H Αν Σέξτον (1928-1974) επέζησε έντεκα χρόνια μετά τον θάνατο της αγαπημένης της Σύλβιας. με την οποία τόσα την ένωναν και τόσα τη χώριζαν. Εγκεφαλική και μαζί ορμητική, πολυστρωματική και διάφανη, συμβολική και μυθική η ποίηση της Πλαθ, περισσότερο προσωπική, κουβεντιαστή, χαμηλόφωνη η ποίηση της Σέξτον, όλο και πιο πολύπλοκη προς το τέλος. Αγκιστρωμένη στη θλίψη για μια χαμένη και ανέφικτη ενότητα που όλο της γλιστράει μέσα από τα δάχτυλα, μιλάει για τον θάνατο της φίλης της, αλλά και το δικό της: «Σύρθηκες κάτω ολομόναχη /μέσα στο θάνατο που τόσο απελπισμένα και για τόσο καιρό επιθύμησα / […] ο θάνατος που ήπιαμε στην υγειά του, / τα κίνητρα και κατόπιν η κρυφή πράξη;».

Ο Τζον Μπέρρυμαν (1914-1972) είδε παιδί τον πατέρα του να πηδάει από το παράθυρο του δωματίου του, πάλευε το δεσποτισμό της υψοφοβικής μητέρας του σκαρφαλώνοντας, και είχε ήδη μαθητεύσει στην απιστία. Ακαδημαϊκός, αλκοολικός, καταθλιπτικός, ο Μπέρρυμαν γνώρισε νωρίς την αποδοχή για την ποίησή του, ριζωμένη στους αγαπημένους του συγγραφείς, στην ψυχανάλυση, στα βιώματά και στις αντιφάσεις του, στην πίστη και στην ενοχή που τον σπαράσσουν, αλλά όπως και της Σέξτον και της Πλαθ επίσης ριζωμένη στην εποχή, στους φόβους και τις διαψεύσεις του μεταπολέμου σε μια Αμερική του καταναλωτισμού και της απώλειας του προσώπου: «Κάπου το εγχείρημα συνεχίζει, όχι – / κίτρινος ο ήλιος ξαπλώνει στη σαλιάρα του βρέφους – / στου Χένρι την πληγωμένη σκέψη./ Υποθέτω πως ο κόσμος θα ήταν, πρέπει να υποκύψουμε. / Αργότερα. / Θα κρεμαστώ, και δεν θα είμαι μέρος του.

O τροβαδούρος… και η πικραγαπημένη του

Υπάρχουν όμως και άλλοι, άγνωστοί μας, όπως ο Νίκολας Βάτσελ Λίντσεϊ (1879-1931), που γεννιέται στο Σπρίνγκφιλντ του Ιλινόις και θα γίνει στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα ο βάρδος ενός εναλλακτικού μοντερνισμού σε σχέση με αυτήν του Πάουντ και του Ελιοτ και μιας αμερικανικότητας στα βήματα του Ουίτμαν και του Εμερσον. Γιος γιατρού που ξεκινά σπουδές ιατρικής, θέλει να γίνει ζωγράφος και καταλήγει ποιητής, και μάλιστα περιπλανώμενος τροβαδούρος. Φιλοδοξεί να κρατήσει ζωντανή την παράδοση της προφορικής ποίησης συνοδεία μουσικής, λατρεύει τη φύση και την ύπαιθρο την ώρα που μαίνεται ο αστικός εκσυγχρονισμός, προσπαθεί να εντάξει τον λόγο του Αλλου, του νέγρου και του Ινδιάνου, στην ποίησή του και στην αμερικανικότητα, την οποία θεωρεί ότι θεμελιώνουν. Αλαφροΐσκιωτος που βλέπει στα λιβάδια του Σπρίνγκφιλντ περισσότερους αγγέλους από όσους στην «Αποκάλυψη», πειραματίζεται στην ποίησή του με τις τεχνικές της κινούμενης εικόνας την οποία υμνεί. Συνειδητοποιεί σιγά-σιγά ότι ο κόσμος γοητεύεται από την περφόρμανς και όχι από την ουτοπία του, τα χρόνια περνούν, είναι φτωχός, στερεύει, δεν θέλει να γίνει «παπαγάλος του εαυτού του», αποχωρεί. Το μεγαλόπνοο, ρυθμικό, μουσικό στίχο του, των μεγάλων ιδεών και των μεγάλων αποστάσεων, τον ανακαλύπτουν και πάλι οι μπητ της κραυγής και του δρόμου. Θα έπρεπε να τον αναζητήσουν και οι σλάμερς:

Μαύροι χοντροί και νεαροί σ’ ένα κελάρι, / Βασιλιάδες των κελαριών, με πόδια ασταθή,/ Χαλαρωμένοι και κουβαριασμένοι και πάνω στο τραπέζι αυτοί θρυμματισμένοι./ Ενα υπόκωφο κρουστό μπάσο./ Επάνω στο τραπέζι αυτοί θρυμματισμένοι/ Με τη λαβή ενός σκουπόξυλου χτυπούν ένα αδειανό βαρέλι,/ Με όση δύναμη μπορούν,/ Μπουμ, Μπουμ, ΜΠΟΥΜ,/ Με μια ομπρέλα μεταξωτή κι ενός σκουπόξυλου τη λαβή,/ Μπουμ και κάτω, Μπουμ και κάτω, Μπουμ και κάτω, ΜΠΟΥΜ./ ΤΟΤΕ ήμουν θρησκευόμενος, ΤΟΤΕ είχα ένα όραμα./ Δεν μπορούσα να στραφώ απ’ το ξεφάντωμά τους στο χλευασμό./ ΤΟΤΕ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ ΚΟΝΓΚΟ ΝΑ ΣΕΡΝΕΤΑΙ ΣΤΗ ΜΑΥΡΙΛΑ,/ Περισσότερο συνειδητός. Επίσημα τραγουδισμένος.

ΔΙΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΑΠ’ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΜΕ ΜΙΑ ΧΡΥΣΗ ΠΟΡΕΙΑ.
(«Ποταμός Κογκό»)

Ο Βάτσελ Λίντσεϊ ήταν ερωτευμένος με την ποιήτρια Σάρα Τίσντεϊλ (1884-1933), αλλά ήταν φτωχός και τον άφησε για έναν μεγαλέμπορο. Θα μείνουν για πάντα φίλοι και η Σάρα, που κάποια στιγμή θα χωρίσει, δεν θα ξεπεράσει ποτέ μια απόφαση την οποία έλαβε ως γυναίκα της εποχής της, ενάντια στον ίδιο της τον εαυτό: «Οταν είχα πει, «Αυτή η τραγική φάρσα που εμπλέκομαι / Δεν έχει μήτε αξιοπρέπεια, μήτε ευχαρίστηση μήτε τέλος», / Η άγια νύχτα όλα της τ’ άστρα τοποθέτησε γύρω μου, / Ντροπιάστηκα, έχω προδώσει το Φίλο μου». Εύθραυστη, μεγαλωμένη μέσα σε ένα αυστηρό, βικτωριανό περιβάλλον, επηρεασμένη από τη Σαπφώ, την Εμιλι Ντίκινσον και κυρίως από την Κριστίνα Ροσέτι, την οποία λάτρευε, η Τίσντεϊλ γράφει για τη φύση και τον έρωτα και καθώς βυθίζεται στην κατάθλιψη όλο και περισσότερο για το θάνατο. Πρωτογενής ο λυρισμός της, λιτό κι αυθεντικό το συγκρατημένο αίσθημα στους στίχους της: μια ελάσσων φωνή που συγκινεί.

Αμερικανός Ρεμπώ

Ο Χάρολντ Μπλουμ αγάπησε την ποίηση διαβάζοντας Χαρτ Κρέιν (1899-1932), τον Αμερικανό ορφικό, που ελιοτικός και μαζί ουιτμανικός καθρεφτίζει στην ποίησή του την πολυπρόσωπη Αμερική. Μποέμ, ποιητής της Νέας Υόρκης και της «Γέφυρας» του Μπρούκλυν (που αξίζει τον κόπο να τη διαβάσει κανείς μαζί με εκείνη του Μαγιακόφσκι), υμνεί στο «μεγάλο αυτό αμερικανικό ποίημα» τους νέους καιρούς, ενσωματώνοντας όμως κάθε στιγμή, κάθε κείμενο και λέξη του παρελθόντος και συνδηλώνοντας τους ομοφυλοφιλικούς του έρωτες. Επηρεασμένος από τον Ελιοτ, θέλει με τον μοντερνισμό του να εκφράσει όχι μια έρημη χώρα, αλλά μια χώρα που σφύζει από ζωή, κι ας έλκεται ο ίδιος αναπόδραστα από τον θάνατο, τον διαμελισμό, τη θραύση. Θα τον κερδίσει η θάλασσα του Μεξικού, την ώρα που σχεδιάζει να αλλάξει ζωή: «Κι έπειτα, η καυστική σταγόνα τη σταγόνα, μια τέλεια οιμωγή / Που θα κουρδίσει κάποια σταθερή αρμονία ? / Απηνές τέχνασμα για όλους αυτούς που προσπερνούν / Το μύθο της νιότης τους μες στο καταμεσήμερο».

Αναπολήσεις ενός «Χαμένου κόσμου» από έναν σπουδαίο και δίκαιο κριτικό

Τέλος, ο Ράνταλ Τζάρελ (1914-1965), τον οποίο γνωρίζουν όλοι οι αμερικανιστές ως σπουδαίο κριτικό, βιτριολικό και μαζί δίκαιο, που στήριξε και ανέδειξε την Ελίζαμπεθ Μπίσοπ, τον Ρόμπερτ Λόουελ, τον Ουίλλιαμ Κάρλος Ουίλλιαμς και άλλους πολλούς.

Η κλίση του είναι εμφανής ακόμα και στα πρώτα του ποιήματα, περισσότερο ακαδημαϊκά, ειρωνικά, άψογα μορφικά? και σ’ αυτά κάτι ξεφεύγει, προς το όνειρο ή τον εφιάλτη. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον παραλογισμό του βρίσκει το θέμα του: εικόνες φόβου, θανάτου, κατακερματισμού, υπερρεαλιστικές, που αποτυπώνουν το καθημερινό με χρώματα του ασυνείδητου, φωνές θεατρικές, δραματικές, που φέρνουν στο φως τον ζόφο της ανθρώπινης ψυχής, με μια καθολικότητα που διαφοροποιείται σε ένα βαθμό από την προσωπική, εξομολογητική ποίηση των συγκαιρινών, ομοτέχνων και φίλων του. Νοσταλγικά είδωλα σε παραμορφωτικούς καθρέφτες, εφιάλτες με μυθικές και συμβολικές επενδύσεις, αναπολήσεις ενός «Χαμένου κόσμου» και ξανακερδισμένη ποίηση: «[…] Τεντώνομαι σ’ αυτό / με αδειανά τα χέρια, το χέρι μου επιστρέφει αδειανό,/ κι ακόμα η κενότητά μου αντιπραγματεύεται για την κενότητά της,/ είχα ανακαλύψει πως ο Χαμένος Κόσμος στο γραφείο απολεσθέντων αντικειμένων / στις κολώνες του οποίου τις γκρίζες δυσανάγνωστες διαφημίσεις / είχε απομνημονεύσει η ψυχή μου κόσμο τον κόσμο: / ΧΑΜΕΝΟ – ΤΙΠΟΤΑ. ΞΕΣΤΡΑΤΙΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΠΟΥΘΕΝΑ./ ΔΙΧΩΣ ΑΜΟΙΒΗ. / Κρατώ μέσα στα δικά μου χέρια, με μακαριότητα, ένα / Τίποτα: το τίποτα για το οποίο δεν υπάρχει καμία ανταμοιβή». / Επτά φωνές που γυρνάνε τα μέσα έξω στην Αμερική – εικόνα, στην Αμερική όπου «όλα γίνονται εικόνες: μόνο εικόνες υπάρχουν, δημιουργούνται, καταναλώνονται» (Ρολάν Μπαρτ), μαζί και στην ανθρώπινη ψυχή.

Hμερομηνία : 21-03-2010   
Copyright:  http://www.kathimerini.gr


   

Οι Εισπνοές αποδίδονται στα Γαλλικά από τον Michel Volkovitch


Ένα ποίημα από το τελευταίο μου βιβλίο «Εισπνοές» μεταφρασμένο από τον Michel Volkovitch στα γαλλικά. Προσωπικά ευχαριστώ τον κ. Volkovitch για την εξαιρετική αυτή μετάφρασή του και το ΕΚΕΜΕΛ για την εκλογή του να με συμπεριλάβει στην ύλη του 2ου τεύχους του ηλεκτρονικού περιοδικού Απηλιώτης.

Το περιοδικό θα το βρείτε στην διεύθυνση: http://www.apiliotis.gr/ArticlesList.aspx?C=79&A=85

Αξίζει τον κόπο η επίσκεψή σας στις ιστοσελίδες του και στους ποιητές που μεταφράζει και παρουσιάζει. Στο τρέχον τεύχος θα διαβάστε μεταφρασμένα ποιήματα των: Δημήτρη Αγγελή, Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, Γιάννη Αντιόχου, Γιώργου Βέη, Ζέφης  Δαράκη, Μαρίας Κυρτζάκη, Γιώργου Μαρκόπουλου, Παντελή Μπουκάλα, Βασίλη Ρούβαλη, Νατάσας Χατζιδάκι και Γιώργου Χρονά

Yànnis Antiòkhou

[Traduit par Michel Volkovitch]

[…] Un soir, j’ai assis la Beauté sur mes genoux.
– Et je l’ai trouvée amère.
– Et je l’ai injuriée. […]

Elle est retrouvée!
Quoi? L’éternité.
C’est la mer mêlée
Au soleil…

Arthur Rimbaud, Une Saison en Enfer

…appelant leurs pauses : inspirations


VII

Ils avaient coutume jusqu’alors de se soumettre au temps
comptant d’abord
puis vieillissant
jusqu’au jour où deux fois plus grande leur image
prit de l’âge face au miroir oxydé
blanchissant les bords des sourcils
exagérant les failles autour des lèvres
où l’existence avait taillé soigneusement
le temps de la lubricité

PAUSE

Le soir ils avaient coutume
—l’un d’eux toujours avait coutume—
de se coucher dans un cercueil bleu
d’ébène sculpté
large comme un lit à trois places
et d’y dormir sur le dos
poussant de ses orteils
le repose-pieds de bois lourd
plaqué capitonné
plantant ses doigts
dans les coutures de la soie bleue
et ainsi,
un peu comme s’il poussait, creusant
il tirait au dehors
autrement
faisait renaître —pensait-il—
les rêves que faisait l’autre

PAUSE

L’autre avait coutume
étant plus âgé
de se pencher dans le cercueil
et de tomber sur lui
d’expirer tel un mort
en l’embrassant
pour honorer
pour confesser la foi particulière
qui le liait à lui

PAUSE

Tous deux avaient coutume
ou étaient accoutumés
—peu importe—
dans leur cauchemar
de s’entraîner morts
à labourer la nuit,
la nuit s’élevant profondément
et allumant deux lunes :
pudeur d’un côté
insolence de l’autre.

Jusqu’au jour
un an plus tôt,
où une histoire à lui fut écrite
tel un souffle asthmatique du monde
un peu comme une prophétie
que l’un appela : accord
mais dont l’autre
fut convaincu de surtitrer les strophes
appelant leurs pauses : inspirations

PAUSE

Et fut gravée…

PAUSE

Fut gravée…
une ligne de vie
une ligne d’âme
sur les mains blessées de celui
qui déracinait les rêves
ensanglantant le sommeil de l’autre
peignant en rouge comme si c’étaient des cœurs
des dragons du rêve aux ailes multicolores
et d’autres exotiques
oiseaux des eaux
ou peignant en noir comme
s’ils étaient morts
les poèmes avortés
et d’autres
bien d’autres
sentiments
humains

PAUSE

Et fut gravé…

PAUSE

Et fut gravé…
le célèbre monstre
sans chiffres ni lettres
rien que la trace d’une pointe
et des ecchymoses aux bouts
là où s’étaient profondément plantées
des aiguilles de héros

Avec du sang issu
de leur sang et de leurs exploits
dans leur cerveau des assemblages surnagèrent

Sans découvrir un sens
ils se virent en héros
ils se croyaient capables
de recopier même Dieu

Comme ils traînaient
des tas des tas
des tas de choses
plus nombreux étaient les malheurs
et les laideurs du monde
et tout ce que les enfants
et les innocents détestent

PAUSE

Et des toiles d’araignées construisent
une vie abandonnée
une maison hantée
…comme leur âge
…un âge moyen
—position durable—
qui étudiait les rameaux de leurs extrémités
palpitant se gonflant
au-dessus des radiateurs de leur appartement
autrement ce qu’il restait à trouer
—de main de maître—
qui était l’égorgement du cou
et semblait un sacrifice
tous deux sacrifiés
tous deux sacrificateurs

LONGUE PAUSE

INSPIRATION

(Snif… snif… snif…)

[Traduit par Michel Volkovitch]

Κριτική παρουσίαση από τον Βαγγέλη Χατζηβασίλειου για τις «Εισπνοές»


Δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Επτά» της Κυριακάτης Ελευθεροτυπίας στις 26.7.2009 από τον κριτικό Βαγγέλη Χατζηβασίλειου

Παιχνίδι με το παράλογο και το τερατώδες

Παρακολουθώ τον Γιάννη Αντιόχου από το πρώτο του ποιητικό βιβλίο και πρέπει να πω πως είχα κατ’ επανάληψη την αίσθηση στο παρελθόν ότι θυσιάζει ένα μεγάλο μέρος των αναμφισβήτητων ικανοτήτων του σε μια λεκτική και εικονοποιητική φαντασμαγορία που μειώνει τη δραματουργική του δύναμη.

Με την τέταρτη ποιητική του συλλογή, που κυκλοφορεί υπό τον τίτλο «Εισπνοές» από τις εκδόσεις «Ικαρος», ο Αντιόχου παρουσιάζει μια σαφέστατη βελτίωση αφού το καταιγιστικό στυλ των προηγούμενων βιβλίων του καλείται τώρα να δώσει τη θέση του σ’ ένα όντως δραματικό περιεχόμενο, διάστικτο από το τερατώδες και το παράλογο και έτοιμο ανά πάσα στιγμή να αποκαλύψει τις καφκικές και τις υπερρεαλιστικές επιρροές του: «Κι η μάνα σου είχε κρεμάσει τις βαριές κουρτίνες /Και δεν ξημέρωνε / Ούτε μια στάλα φως δεν έπλεε / Μόν’ έτρεχαν της νύχτας τα νερά / Και τ’ άστρα της οροφής / Ελαμπαν κόκκινα κάρβουνα».

Η πυκνότητα της εφιαλτικής εναλλαγής των παραστάσεων σε έναν κόσμο στο εσωτερικό του οποίου η ύπαρξη μοιάζει πετροβολημένη από παντού, όντας έρμαιο των δυνάμεων ενός απύθμενου κοινωνικού σκότους, αποτελεί το ασφαλέστερο εχέγγυο της καινούριας δουλειάς του Αντιόχου, ο οποίος είναι σίγουρο πως τα καταφέρνει καλύτερα στα αφηγηματικά, συνθετικά ποιήματα. Μια διάθεση καταγγελίας και παρατακτικής έκφρασης, που τείνει να υποκαταστήσει τον παλαιότερο βερμπαλισμό, παραμένει, ευτυχώς, αρκετά περιορισμένη.

Κριτική για την ανθολογία «Η Θηριώδης Μούσα»


Της Έλενας Χουζούρη, έτσι όπως δημοσιεύθηκε στην «ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ» της Ελευθεροτυπίας την 21.9.2009

Η Θηριώδης Μούσα

Επιλογή από το έργο Επτά Αυτόχειρων Αμερικανών Ποιητών

  • Βάτσελ Λίντσει (1879-1931)
  • Χάρολντ Κρέιν (1899-1932)
  • Σάρα Τίσντειλ (1884-1933)
  • Σύλβια Πλαθ (1932-1963)
  • Ράνταλ Τζάρελ (1914-1965)
  • Τζον Μπέριμαν (1914-1972)
  • Αν Σέξτον (1928-1974)

Ανθολόγηση- Απόδοση (Μετάφραση): Γιάννης Αντιόχου

Εκδ. Μικρή Αρκτος, σ. 223, 17 ευρώ

Είναι άραγε η Ποίηση μια τόσο σκοτεινή δύναμη, ικανή να συμπαρασύρει τον γεννήτορά της στα άδυτα της καταστροφής και του θανάτου; Λειτουργεί με τέτοιους άρρητους και ανείπωτους νόμους, ώστε να μετατρέπεται σε Μούσα Θηριώδη για όσους τολμούν να τους διαρρήξουν και να τους οικειοποιηθούν ως να διαπράττουν ύβρη; Τι ωθεί ποιητές του διαμετρήματος του Τσέλαν, του Παβέζε, του Μαγιακόφσκι, της Τσβετάγιεβα, του Γιεσένιν, της Πλαθ, του Τρακλ, του Καρυωτάκη να χαρίσουν στον θάνατο τον εαυτό τους; Αυτά τα, εντέλει, αναπάντητα ερωτήματα θέτει ο ποιητής της νεότατης ποιητικής μας γενιάς Γιάννης Αντιόχου, καθώς τολμά να αναμετρηθεί τόσο με το μέγεθος του συχνά εμφανιζόμενου αυτοχειριασμού στον ποιητικό κόσμο μέσα από τη ζωή και το έργο εφτά αμερικανών ποιητών όσο και με την απόδοση και την ανθολόγησή ποιημάτων τους. Ως ποιητής ο Αντιόχου φαίνεται ότι έχει εμβαθύνει τόσο στην ποίηση των εφτά αυτόχειρων ποιητών, ώστε να ομολογεί την προσωπική ψυχική διατάραξη που του προκάλεσαν οι σκοτεινιές και τα βάθη μέσα στα οποία βυθίζονται οι ποιητές που επιλέγει να αποδώσει, σκοτεινιές που ευωδιάζουν από τη λατρεία της εκούσιας αναχώρησης. Φεγγάρι, εξαντλήθηκες σε μέγεθος φτερού/ Μες στην αυγή, σύννεφα πετούν,/ Τι καλό να προχωράς, φως εντός φωτός,/ Και, φως ακόμη δίνοντας, να ξεψυχάς, γράφει η Σάρα Τίσντειλ στο τελευταίο της βιβλίο, λίγο πριν αυτοκτονήσει με υπερδοσολογία υπνωτικών χαπιών. Ο Αντιόχου στην εκτεταμένη Εισαγωγή του -σύνθεση προσωπικών σχολίων και παράθεσης απόψεων φιλοσόφων, ψυχιάτρων, άλλων συγγραφέων- προσπαθεί από τη μια να παρουσιάσει το συχνό φαινόμενο του αυτοχειριασμού των ποιητών ως μια ψυχικής τάξεως διατάραξη κι από την άλλη, ως μια υπερβατική, μυστικιστική, ποιητική, εντέλει, πράξη. Αποψη που μάλλον είναι και η προσωπική του. Κι εδώ θα παρατηρήσω ότι Θηριώδης δεν είναι μόνον η Μούσα της Ποίησης αλλά και η εξ αγχιστείας αδελφή της Πεζογραφία, διότι δεν είναι λίγοι και οι αυτόχειρες πεζογράφοι. Την πρωτοκαθεδρία βεβαίως την έχουν οι ποιητές, σταθερά προσηλωμένοι στο γκετικό -σχεδόν αρχετυπικό για τη λογοτεχνία- πρότυπο του Βέρθερου. Οι εφτά πάντως αμερικανοί ποιητές τους οποίους ανθολογεί ο δικός μας Γιάννης Αντιόχου, είναι οι: Βάτσελ Λίντσει (1879-1931), Χάρολντ Κρέιν (1899-1932), Σάρα Τίσντειλ (1884-1933), Σύλβια Πλαθ (1932-1963), Ράνταλ Τζάρελ (1914-1965), Τζον Μπέριμαν (1914-1972) και Αν Σέξτον (1928-1974). Η μόνη γνωστή στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό είναι η Σύλβια Πλαθ, η οποία, ύστερα από τόσες εκδόσεις, είτε έργων της είτε δοκιμίων γι’ αυτήν, έχει αναχθεί περίπου σε Μούσα της αυτοχειρίας. Το όχι εύκολο εγχείρημα του Γιάννη Αντιόχου να μας κάνει κοινωνούς με το έργο και τη ζωή και άλλων, επίσης σημαντικών, αμερικανών αυτόχειρων ποιητών είναι λίαν ευπρόσδεκτο. Αλλά και ο προσωπικός του μόχθος στο να αποδώσει τους λεπτούς σε αποχρώσεις εσωτερικούς και υπαινικτικούς -στις περισσότερες περιπτώσεις- στίχους των ποιητών, να αποφύγει να υπερτονίσει τη δραματικότητά τους, να αναδείξει την υπαρξιακή τους αγωνία, να παρακολουθήσει και να ακολουθήσει χωρίς προδοσίες την ποιητική τους, έτσι καθώς αλλάζει στον καθένα και στην καθεμιά ανάλογα με τα καλλιτεχνικά και ποιητικά κελεύσματα των εποχών. Και είναι κι αυτό ένα συν αυτής της ωραίας ανθολογίας, διότι ο Ελληνας αναγνώστης παρακολουθεί και τις διαδρομές που ακολούθησε η αμερικανική ποίηση, αφού οι ποιητές αυτοί, παρά τη μικρή διάρκεια της ζωής τους, ήταν ήδη καταξιωμένοι με διακρίσεις και βραβεία. Για την ίδια τη ζωή τους εξάλλου φροντίζει ιδιαίτερα να μας ενημερώσει ο ανθολόγος-μεταφραστής έχοντας -θεωρώ- την πεποίθηση ότι έτσι μπορεί να φωτιστεί με έναν πιο οικείο τρόπο η ποίηση τους που ακολουθεί. Εντύπωση λοιπόν προκαλούν οι κοινές συνισταμένες της ζωής όλων των ποιητών που σταδιακά τούς οδηγούν στην αυτοχειρία. Συνισταμένες που τις διαβάζει κανείς και πίσω από τις γραμμές της ποίησής τους – όταν δεν τη μονοπωλούν. Οπως και να έχει όμως, εκείνο που σε τελευταία ανάλυση μετράει πάντα είναι η ποιότητα της ποίησης είτε προέρχεται από αυτόχειρες ή μη αυτόχειρες ποιητές. Και στις περιπτώσεις των επτά αμερικανών ποιητών έχουμε υψηλής ποιότητας ποίηση, προσφορά στους απαιτητικούς και όχι μόνον έλληνες αναγνώστες. Αξίζει επίσης να σταθούμε στην ιδιαίτερα προσεγμένη και καλαίσθητη έκδοση, η οποία εντάσσεται στη νεοσύστατη μικρή ποιητική σειρά τής «Μικρής Αρκτου».

36ο Ποιητικό Βήμα, 28.1.2009 και ώρα: 20:00 μ.μ στη Στοά του Βιβλίου


Η Στοά τού Βιβλίου και ο Πρόεδρος τής Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας καθηγητής Γεώργιος Μπαμπινιώτης σάς προσκαλούν στην τριακοστή έκτη εκδήλωση τού κύκλου Ποιητικό Βήμα σε έναν αντιποιητικό κόσμο με θέμα:

Ελληνική ποίηση τής νέας χιλιετίας

Ποιήματά τους διαβάζουν 14+1 ποιητές και ποιήτριες:

Χρήστος Αγγελάκος 

Γιάννης Αντιόχου 

Γιώργος Βαρθαλίτης, 

Παναγιώτης Ιωαννίδης 

Στέλλα Καρτάκη

 Δήμητρα Κατιώνη

 Ναταλία Κατσού

 Θεώνη Κοτίνη

 Δήμητρα Κωτούλα

Αριστέα Παπαλεξάνδρου

Σταμάτης Πολενάκης

Σταύρος Σταυρόπουλος

Γιάννης Στίγκας

Ιωάννης Τσίρκας

 

Την παρουσίασή τους αναλαμβάνει ο ποιητής Άγης Μπράτσος. 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2009, ώρα 20:00, στην Αίθουσα Λόγου τής Στοάς τού Βιβλίου (Αρσάκειο Μέγαρο, Πεσμαζόγλου 5).

Ξόρκια και Μαγικά (3)


aqualuzaguaent.jpg

Ολοκληρώντας λοιπόν το uploading της ενότητας «Ξόρκια και Μαγικά» από το δεύτερό μου βιβλίο «Στη Γλώσσα Του» (Εκδόσεις Γαβριηλίδης) παραθέτω ακόμα δύο ποιήματα που φλερτάρουν με την φόρμα και τον ρυθμό… και τελειώνω τον επικήδειο εκείνης της άνοιξης που προμηνούσε όπως και τώρα το ρήμαγμα που θα επακολουθούσε. Παρόλα αυτά είμαι ακόμα όρθιος, μια και μάλλον δεν έχω φάει το τελειωτικό χτύπημα, αυτό το νοκ-άουτ… Τουλάχιστον έχω εσάς που στηρίζετε όπως μπορείτε την ύπαρξή μου και γι’ αυτό σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. De profundis για να ακολουθούμε και τον αγαπημένο O. Wilde σας αφιερώνω το «Όνειρο» και τις «Ψυχές».

ΟΝΕΙΡΟ

Με τη σελήνη πιάστηκα να σώσω την ψυχή μου
Την ώρα που δρασκέλιζε τ’ αριστερό μου πόδι
Και καβαλούσα το βουνό, να φτάσω, να πηδήξω
Χοντρό σκοινί θαλασσινό σφίχτηκε στο λαιμό μου

Κι έγιναν φύκια τα μαλλιά, χρυσόψαρο το στόμα
Σώμα αβαθές υδάτινο μια πράσινη αρμύρα
Και τα μαλλιά μου ανάφτηκαν πυρρά φωτοβολώντας
Μία της νύχτας είσοδο να φέγγω στ’ όνειρο μου

Άστρα πουλιά και δαίμονες, δαγκωματιές θανάτου
Και νυχτερίδες μαλλιαρές και ερπετά διαβόλου

Το σύμπαν είν’ της νιότης μου φοβούμαι να γεράσω
Θα ξαγρυπνήσω σήμερα στον ύπνο της σκιάς μου

Κανείς δε λέει να δοθεί χωρίς να ανταλλάξει
Τη σκουριασμένη του σιωπή μ’ ένα χλωμό φεγγάρι

Κίτρινη αρρώστια, δυο γραμμές
Τα μάτια μιας γυναίκας
Δεν σ’ έχω εγώ ερωτευτεί; Δεν σ’ έχω επιθυμήσει;

Κι όπως στον ύπνο χάνομαι γυρίζω στο πλευρό μου
Σε βλέπω στην ανατολή να σβήνεις μες στο φως σου
Δε διακρίνω καθαρά. Θαρρώ πως δεν υπάρχεις
Στ’ ακοίμητα τα πάθη μου στριφογυρίζω μόνος
Και λέω πως είμαι ποιητής στο πλάνο του αοράτου

Μα θα ντυθώ προκλητικά μαύρα φτερά θα βάλω
Και το κορμί μου ολόγυμνο θα το αλείψω πίσσα
Τη νύχτα αυτή που δε ξυπνώ θα σε παραφυλάξω
Ραμφίζοντας σε στο λαιμό στης κλείδας το λακκάκι
Θα μπήξω τα σκυλόδοντα να ξεδιψάσω μ’ αίμα

Θα σε μολύνω μ’ έρωτα με πυρετό της σάρκας
Κι απ’ τον σπασμό του σώματος λίγο πριν ξεψυχήσεις
Τον ουρανό με κεραυνό θα σκίσω απ’ άκρη σ’ άκρη

Της Κυριακής το όνειρο θαμμένος στο κρεβάτι
Με μία πέτρα μυτερή χαράζω στο σεντόνι
Και ανεβαίνω πιο ψηλά σηκώνομαι στις μύτες
Πώς βούλιαξε το σπίτι μου στα βάθη της αβύσσου;
Πώς να ηρεμήσω το κορμί που σπαρταρά σα ψάρι
Και αδηφάγο καρτερεί να φάγει απ’ το πλευρό του;

Κι είν’ ο αγέρας ελαφρύς σαν σάβανο τ’ Απρίλη
Κι είν’ η βουή του σάλπιγγα, Αγγέλου Ταξιάρχη
Ο πως προστάζει ν’ ανοιχτώ
Να πλεύσω μες στο χρόνο

Όμως μου λείπει το πανί και το κουπί σπασμένο
Και το σκαρί της βάρκας μου στα βράχια τσακισμένο

Θα μείνω εδώ κι ας μην μπορώ
Τον πόνο μου ν’ αντέξω
Γιατί ακόμα επιθυμώ
Αξύπνητος να μένω.

-*- 

ΨΥΧΕΣ

Σε πολιτεία θερινή κι αυτό τ’ όνειρο μου
Τώρα που φύγαν οι άνθρωποι και αδειάσανε οι δρόμοι
Δυο Παναγιές εκρέμασα στον τοίχο απέναντι μου
Η μια να εναντιώνεται στην ομορφιά της άλλης
Κι οι δυο ν’ ακούν ψιθυριστά τα λόγια του σπιτιού μου

Κι όπως χτυπούσα τα καρφιά να στηριχτούν οι εικόνες
Άκουσα πόνου μια κραυγή ν’ αντιλαλεί στο σπίτι

Και κάθισα προσεχτικά ν’ αφουγκραστώ τους τοίχους
Πως τούτοι ανοιγοκλείνανε στις φάσεις της Σελήνης

Στο χάσιμο στο γέμισμα στο ολόγιομο φεγγάρι
Στρατός ψυχές εισέρχονταν από τον κάτω κόσμο

Και εραστές Και ποιητές Και στρατηγοί Και εργάτες

Άντρες γυναίκες πιάνανε γύρω από το τραπέζι
Και κάθονταν προσέχοντας μην και φανερωθούνε
Την ώρα που το χάραμα έσπρωχνε το φεγγάρι

Και στο νιπτήρα πλένονταν κι ολόγυμνοι ξάπλωναν
Μαζί με τη γυναίκα μου και δίπλα μου κοιμόνταν

Ένιωθα την ανάσα τους κι έλεγα θα ‘ναι αγέρας
Που απ’ το παράθυρο ζεστός κάθονταν στους λαγόνες
Μύριζα τον ιδρώτα τους κι έλεγα θα ‘ναι γυναίκα
Η διπλανή γειτόνισσα που λύνει τα μαλλιά της

Άκουγα βήματα τρελά να σχίζουν τα μπαλκόνια
Κι έλεγα θα ‘ναι η ιδέα μου κι άλλαζα το πλευρό μου

Κι όπως απ’ το χαρτόκουτο μάζευα τα βιβλία
Απ’ την ανάποδη μεριά που βλέπω τον Σεφέρη
Μία σταγόνα κόκκινη -είπα πως είναι αίμα-
Πότιζε το βιβλίο μου, περνούσε στις σελίδες

Φορές φορές θαρρώ τρελός Πως είμαι Πως υπάρχω
Μέσα σε φως που γδύνομαι κι απλώνω τα φτερά μου
Μέσα σε φως που ανοιχτός σηκώνομαι ως απάνω

Κι αυτό μόν’ το παιδί που ‘ναι μωρό Το βλέπει και γελάει

κι όλοι μου λεν σε συμπαθεί Δες το πως σε κοιτάει

Μα βλέπει τις φτερούγες μου που κρύβουν την ασκήμια
Κι ακούει το πλατάγισμα καθώς στην αγκαλιά μου
Σκάζουν πλανήτες φωτεινοί και θάλασσες φουσκώνουν

Στα σπίτια μένουν οι ψυχές μα οι άνθρωποι δε νιώθουν
Το μέλι και το γάλα τους, το καθαρό νερό τους
Λίγο απ’ το αίμα του σφαχτού και ζυμωμένο μούστο
Να χύσουν στα λουλούδια τους να ποτιστεί το χώμα
Να δέσει της ελιάς ο ανθός, να ανάψει το σιτάρι
Να φαν, να πιουν και οι νεκροί να εξευμενιστούνε
Να ακουμπήσουνε τη γη, ν’ ακούσουν το ταμπούρλο
Κι οι ζωντανοί να συγχωρούν καθώς αναθυμούνται

Και εραστές Και ποιητές Και στρατηγούς Κι εργάτες

Φύσηξε πάλι ο άνεμος ανέβει στην κοιλιά μου
Ανοίξανε τα τσίνορα χάραξε η ματιά μου

Και απ’ το πρωί οι Παναγιές Στον τοίχο απέναντι μου
Σκεπάστηκαν το πέπλο τους Μη και φανερωθούνε
Μάτια ολόμαυρα υγρά Πρησμένα απ’ τη νύστα.

Γιάννης Αντιόχου

Στη Γλώσσα Του

Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Ξόρκια και Μαγικά (2)


Glad Day by William Blake encapsulates the spirit of the Morning Star or Lucifer 

Ευχαριστώντας σας όλους για τη θερμή ανταπόκριση και αποδοχή θα συνεχίσω προσθέτωντας στην ενότητα «Ξόρκια και Μαγικά» ένα ακόμη ποίημα που γράφτηκε την ίδια περίοδο με τίτλο: «Το τραγούδι του Εωσφόρου». Η εικόνα είναι έργο του μεγάλου μεταφυσικού ζωγράφου και ποιητή Ουίλλιαμ Μπλέικ και βέβαια παριστάνει τον Λούσιφερ ως το Άστρο της Δόξας.

Το τραγούδι του Εωσφόρου

Άνδρας σκυμμένος στη πηγή στους ώμους του υδρίες
Έχει αυτιά μακρόστενα δυο πύργους στους κροτάφους
Σκύβει γεμίζει σύννεφο πυρώνει με το στόμα
Και ψιχαλίζει μ’ ουρανό, θρύψαλα κι άσπρη σκόνη

Κι απ’ τ’ ανοιχτά τα χέρια του φυτρώνουνε αγκάθια
Βάτα μες στις μασχάλες του σύδεντρα στους μηρούς του
Στα σκέλια του μετέωρα στις κορυφές πηγάδια
Ο μαύρος τράγος στέκεται ο σειληνός πατέρας
Π’ όταν η γη καιγότανε έτρεχε μες στο μάγμα
Και όποτε σειότανε γεννούσε τους Τιτάνες
Κι ήτανε ο Αρχάγγελος ο πρώτος Ταξιάρχης
Αγαπημένος τ’ Ουρανού της Γης ο ερωμένος
Μες στις πρωτόγονες σπηλιές ο χιλιολατρεμένος

Και ήρθανε, τα Μνήσθητι, τα Κύριε Ελέησόν με
Ο πηγεμός, ο ερχομός, η ρότα του Διαβόλου
Κάθε π’ ανέβαινε γυμνός ο άντρας στη γυναίκα
Κάθε που βούταγε ο φαλλός να φτάσει τον πυθμένα
Κι η μήτρα φωτιζότανε από το πρώτο φως του
Μες στους ναούς οι ιερείς σκίζανε τ’ άμφια τους
Όρθρου το φως εωθινό το φέρει ο Εωσφόρος
Και ξάφνου σβήστηκε το φως άνοιξε το πηγάδι
Μέγας σεισμός εγένετο μες στο βαθύ σκοτάδι

Κι όπως φανήκανε οι ρωγμές άκρη του άκρου του Θεού
Σηκώθη το δοξάρι να πιάσει να χτενίζεται στις τρίχες
  Το φεγγάρι
Που ‘ναι του σώματος σκιά και του σπιτιού καθρέφτης
Που ‘ναι της νύχτας το στοιχειό μωρό βαμμένο κόρη
Πέρλες τυλίγουν τον λαιμό το κύμα χτίζει κοίτη
Την γλύφει την ανάβαθη την στρώνει με σεντόνι
Να κοιμηθεί ο αρσενικός βρικόλακας της νύχτας
Ν’ απλώσει πάνω στα οστά της ποίησης τη λήθη

Αχ κι Ωχ! πως σκίζονται Δυο πόδια από βασάλτη
Της θηλυκής της νύμφης του η σκοτεινή της μήτρα
Ρουφάει τον κόσμο ολόκληρο δέντρα, βουνά, τις πόλεις
Χτυπάει του αίματος σφυγμός πηγή που δεν στερεύει

Τ’ Άδη τραγούδι τραγουδώ γι’ αυτούς που δεν κοιμούνται
Γι’ αυτούς θηλάζω το νεκρό του βασιλιά κεφάλι
Μέσ’ απ’ τις τρύπες των ματιών μια σαύρα αναπηδάει
Στολίζει τον απέθαντο σέρνεται σαν το φίδι

Ο ποιος νομίζει ότι γροικά τον παίρνω μεσημέρι
Φορώντας τους κοθόρνους μου του σπάζω το κεφάλι
Να πεταχτεί στον ουρανό του Κύριε Ελέησον με
Το τουρκικό εφίππιο λωτός χιλιανθισμένος

Ο ποιος νομίζει ότι ξεχνώ τον παίρνω στ’ όνειρο του
Βάζω μαλλιά ολόξανθα στρίβω τις καταλήξεις
Κι αρχίζω με τη γλώσσα μου να λιώνω το κορμί του
Σάλιο πηχτό γεμίζοντας του αφαλού τ’ αυλάκι

Ο ποιος ξεχνά να μ’ αινεί αυτόνανε διαλέγω
Του ανοίγω φλέβα στον λαιμό τον σκίζω με αγκίστρια
Ωχού στα δόντια μου περνώ της μοίρας του το νήμα
Και τον πατώ και τον κλωτσώ σπάζω το σκελετό του
Του καίω τ’ ακροδάχτυλα με φλόγα διαβασμένη
Γιατί μύρο δε μύρωσε τη βάπτιση του δούλου

Χωρίς εμένα σβήνουνε τα φώτα αυτού του κόσμου
Χωρίς εμένα δεν μπορεί ο ήλιος ν’ ανατείλει
Και πόσο φως να έμεινε στη χθεσινή Σελήνη
Το μέγα μυστήριο το κρυπτό χάραξα με τα νύχια
Μα τι ‘ναι αυτό που λησμονώ το τέλος δεν σιμώνει;

Κρατώ μέσα στα χέρια μου του χρόνου την κλεψύδρα
Έτη χιλιάδες αστρικά αστερισμούς μετρούνε
Ότι έφτασε ο χρόνος μου να σπάσω τα δεσμά μου
Ακούστε τρίζουν τα οστά μέσα στο μέγα φρέαρ
Σηκώνομαι Αρχάγγελος Δαιμόνων Ταξιάρχης
Κι ‘μαι Πατέρας και Υιός, Απόγονος και Πνεύμα
Μέσα απ’ τις σφαίρες των Κλιφόθ:

Hosanna in excelsis Domine inversus
Libera me, Domine inversus, de morte aeterna
in die illa tremenda
quando coeli movendi sunt et terra,
dum veneris judicare saeculum per ignem.

Γιάννης Αντιόχου

Στη Γλώσσα Του

Εκδόσεις Γαβριηλίδης