Ο Κακός Λύκος


Ένα καινούργιο ποίημα το οποίο ανήκει σε μια ευρύτερη ενότητα ποιημάτων που θα δημοσιευτούν μέχρι τον Δεκέμβριο του 2010.

Ο ΚΑΚΟΣ Ο ΛΥΚΟΣ

Σ’ αυτή την ψηλή κατοικία του κόσμου

Όπου ο δρόμος φαίνεται

Ως ο τέλειος στόχος για την ανθρώπινή μου ύπαρξη

Λειαίνει ο όλεθρος συναίσθημα και λογική

Έτσι που με πείσμα αγαπημένη μου

Να διαλέξω ευθύς το πότε ή το ποτέ

Και εκδικητικά να σου αποκαλύψω

Πως τέλος Αυγούστου

Θα πεθάνω ζωντανός

Μα από την Πέμπτη

Περίσσεψε η Κυριακή

Ξημέρωσε και η Δευτέρα

Οι στίχοι μου σάπισαν σε τέσσερις μέρες

Σκουλήκια ανεβοκατεβαίνουν

Σε τούτο που δεν είναι άλλο

Παρά ένα τρύπιο κι αδειανό κεφάλι

Μα όλα όσα έχω

Μια αγάπη κρυστάλλινη κοντά στη θάλασσα

Μιας κι όλοι ξέρουν πως αγαπώ τη θαλασσινή αύρα

Και τα κίτρινα φώτα στις μεγάλες παραλιακές λεωφόρους

Κάπου εδώ όμως

Εναπόκειται το μεγαλύτερο μου μυστικό

Κυρίες και κύριοι:

Ιδού το θαύμα της ύπαρξης μου

Τώρα που πια δεν έχω τίποτα

Ακίνητος σ’ ένα δωμάτιο βιτρίνα

Νωρίς το πρωί

Έχοντας καταπιεί τις ναρκωτικές μου φιάλες

Σωπαίνω

Αφουγκραζόμενος τη νεαρή γυναίκα

Να κλαυθμυρίζει στο περίκλειστο σπίτι της

Ένα μονότονο λυγμό:

«Μ’ αγαπά; Δεν μ’ αγαπά;»

Με τον ίδιο τρόπο που μαδάς μια μαργαρίτα

Συνέχισε

Καλά τα πας

«Μ’ αγαπά; Δεν μ’ αγαπά;»

Μοιάζει με παιδικό παιχνίδι

Ένα μακρινό παιδικό όνειρο

Μια ανάμνηση από το κοριτσάκι που ήσουν

Θαρρώ πως τούτο ζήτησες στον λύκο τον κακό;

Ε! να λοιπόν

Που ο λύκος σού προσφέρει τον εφιάλτη ετούτο εδώ:

«Μ’ αγαπά; Δεν μ’ αγαπά;»

Γιάννης Αντιόχου, Απρίλιος 2010

Yànnis Antiòkhou: Μετάφραση στα Γαλλικά από τον κ. Michel Volkovitch


Υπάρχουν άνθρωποι σ’ αυτόν τον πλανήτη που η αγάπη τους για την ποίηση γεμίζει με ελπίδα τους ποιητές και το αναγνωστικό κοινό πέρα από τα όρια της γλώσσας τους, αφού με μοναδικό τους όπλο τη μετάφραση κάνουν κοινωνούς του ποιητικού έργου κάποιου ποιητή όλους αυτούς που μιλούν τη γλώσσα που εκείνοι μεταφράζουν.

Από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στο χώρο της ποιητικής μετάφρασης στη γαλλική γλώσσα είναι ο κ. Michel Volkovitch που το έργο του βέβαια αριθμεί εκατοντάδες μεταφράσεις ποιητών και συγγραφέων από τα ελληνικά στα γαλλικά.

Είχα λοιπόν αυτή τη σπάνια τύχη να μεταφράσει μέρος του ποιητικού μου έργου  στην αρχή σε συνεργασία με το ΕΚΕΜΕΛ για τη διαδικτυακή ποιητική έκδοση του «ΑΠΗΛΙΩΤΗΣ» (www.apiliotis.gr) και στη συνέχεια ως ειδική αναφορά μεταξύ δώδεκα νέων ποιητών της γενιάς μου, οι οποίοι και παρουσιάζονται στις σελίδες του κ. Michel Volkovitch (http://www.volkovitch.com/) στο λήμμα 12 JEUNES POÈTES (12 Νέοι Ποιητές).

Έτσι από την μεταφραστική αυτή εργασία παραθέτω μια σύντομη παρουσίαση και μερικά ποιήματα μεταφρασμένα στα Γαλλικά, ενώ παράλληλα θέλω να τον ευχαριστήσω δημόσια για την ευκαιρία που μου έδωσε.

Yànnis Antiòkhou

Il traduit Plath, Hugues et Sexton, écoute Motörhead, Morrisson et Pattie Smith, vénère aussi certains poètes grecs, ses aînés, le grand Sakhtoùris en tête. Sa poésie, cocktail explosif — romantique, gothique, imprégnée de philosophie, de théologie, de théosophie —prend la forme d’une autobiographie moins racontée que délirée, dans un déferlement d’images parfois surréalisantes dont la couleur dominante est le noir. La nuit est là partout, insupportable, et le jour ne vaut guère mieux. L’amour n’a pas d’avenir. On tombe, on souffre, on meurt. La poésie est à la fois remède et poison. Mais en même temps tout ce noir scintille : la poésie d’Antiòkhou, qui par ailleurs ne manque pas d’humour, est portée par une intense énergie.

Il se présente à nous lui-même :

«Je suis né à Athènes le 9.9.1969, déjà béni de Dieu par la grâce de ce chiffre neuf dont je resterai marqué.

À 9 ans, déjà trop grand pour m’intéresser aux jeux de mon âge, j’ai décidé de me consacrer à la lecture de livres, lesquels étaient destinés à l’âge de 19 ans.

À 19 ans j’ai ressenti le désir d’être poète. J’ai écrit un poème de débutant que j’ai envoyé à la femme de mes rêves, et elle m’a dit, admirative : «Mon chéri, tu es un poète». Je l’ai crue et m’en suis fait un but.

À 29 ans j’étais déjà marié, j’avais mon premier enfant… Mes connaissances en médecine commençaient à m’étouffer, il me fallait à tout prix publier mes premiers poèmes. Rassemblant tous ceux que j’ai pu trouver dans mes petits cahiers, j’en ai fait un recueil qu’a publié la revue littéraireDelear. C’est ce qui m’a donné l’impulsion. J’ai compris que ma voie était là.

En 2003 paraissait mon premier livre, Seconde peau de nuit adolescente, suivi en 2005 du second, Dans sa langue à lui, tous deux aux éditions Gavriilìdis. Je n’avais pas à me plaindre, l’accueil critique et public a été chaleureux.

En 2007, mon troisième livre, Curriculum vitae, aux éditions Melàni, poussant jusqu’aux limites de mon langage, et précisant mon profil poétique, me permettait, à 39 ans, en 2009, de publier chez ‘Ikaros mon quatrième livre, Inspirations.

À 39 ans, ayant réalisé mon rêve d’enfant, j’ai pu m’intituler poète, heureux de ce que l’écriture et l’écrivain aient point de départ et parcours communs.

Ma réussite est due, je pense, à un talent moyen et une bonne étoile, condition essentielle pour être marqué et distingué des autres.»

Le présent choix, qui exclut les deux premiers recueils, est celui du poète.

LUI

Et j’ai appris : Que nous dormions

Ou que nous étions morts depuis longtemps

Et Lui ne s’arrêtait nulle part

Pas rasé puant

Et s’efforçant de s’infiltrer

Sous nos paupières bien closes.

Tracé par les dessins de la nicotine

Il se reposait un peu sur le plafond

Ou tendait les bras

Ou alors d’un geste nous menaçait

Sombre et sévère

Entre nous s’immisçaient les médecins

Leurs blouses blanches et leurs

Cravates brûlées

Les uns tenant des seringues à benzodiazépines

D’autres tendant des câbles élastiques

Tel un enfant sa fronde

D’autres tenant des plateaux de cuivre

Qui rappelaient les cymbales de la fanfare municipale

Et d’autres portaient à quatre sur leurs épaules

Les cercueils de nos amis perdus

Et tu as dit : «Ferme bien tes yeux

Et ne les rouvre jamais jamais jamais»

Tu as dit «C’est pour ton bien

Car Lui ne s’arrête nulle part»

…Et il se mit à pleuvoir des couleurs

D’abord le bleu, puis le rouge

Et enfin le jaune qui nous faisait mal

À tous les deux

Je me suis dit que le jour venait

Que le soleil s’était levé

Que nous allions nous réveiller

Car je t’avais dit : «Il y a toujours un corps

Qui sort du lit pieds nus le matin

Laissant sa marque sur le sang inondant

Un si grand amour.

Car c’est ainsi seulement que les hommes se souviennent

C’est pour un si grand amour qu’ils pardonnent»

Et j’ai voulu me lever

Je ne supportais plus tant de nuit

Et ce jaune qu’il fût

ou non le soleil

Traversait du moins l’obscurité

Et tu as dit : «Si tu me laisses, mon amour, je mourrai.

Reste qu’on meure ensemble.

Chhh… C’est Lui

Il ne s’arrête nulle part.

Et j’ai dit : «Je n’ai pas le courage»

Et tu es morte

Mais Lui

— comme tu avais raison —

ne s’arrête nulle part

Maintenant je le redis

Mais autrement :

«Asséchons le vers

Qui débordant de sang nous a noyés

Irriguant les vaisseaux sanguins

Du rouge d’un regard

Dans les sacs de nos yeux

Ta mort n’était pas jaune

mais rouge».

CHAMBRE À COUCHER POUR GENS DEBOUT


Je deviendrai je le sais un cou pour attendre

Tes deux dents

M’allongeant sur cette couleur noire

Que tu dilues dans ton propre noir

Pour en faire de la nuit

Cette nuit-là justement

Nous étions sans témoins

Je n’ai pas fermé l’œil

Je me suis habitué t’ai-je dit

À migrer puis revenir

Là où tes dents

Défont l’obscurité sur son bord

Découvrant une autre obscurité

Maintenant je le sais c’est impossible

Impossible

Car ce n’est pas de l’amour

Et de l’amour je n’attends plus rien

C’est comme si on te soulevait

Et tu t’effondres

Comme si on t’éloignait

Et tu te laisses attirer

Comme si on te souriait

Et tu penses à la mort

Ou bien à ce visage sous sa barbe dure

Qui criait à l’aide en sombrant

Dans son désespoir à lui.

Nous ne discutons plus intensément !

Il n’y a même plus d’intensité

Tu n’as pas besoin d’essayer de me convaincre

Toujours

Dans une chambre à coucher pour gens debout

Je deviendrai un cou afin

Que tu me dévores.

TRENTE-SIX


Cela fait trente-six ans

Qu’arrachant les pages de ma vérité

Buvant le sang de mon corps

Épuisant mes mots

Tu m’accables

Toutes ces années

j’ai appris à m’enfermer

dans le grand miroir de la salle à manger

Hurlant dans une autre dimension

Spectrale

Examinant mes larges orteils

Et mon ventre qui s’enflait tandis

Que me piquaient

Voluptueusement les abeilles de ta nuit

J’ai appris encore à souffrir

À coasser comme le crapaud

Couiner comme un rongeur

Bondissant dans des forêts mentales aux grands arbres américains

— Nous n’avons pas de séquoias à Athènes

Nous n’avons pas ces larges creux

où cacher les ruines de notre enfance

où secouer nos ailes mouillées

où laisser le sang couler de nos lèvres

comme lorsqu’on mord les oreillers frais lavés du sommeil

et que cesse le frisson d’un cauchemar

ou d’un orgasme qui fait mal —

Serre-moi fort œil tranchant de la nuit

Je dormirai dans ta langue fendue

Je te humerai

Je t’aurai

Je te toucherai

Dans la caverne de ta bouche

Couché dans les alvéoles de tes dents

Je pourrirai.

LA MALADIE DU POÈTE


Permettez-moi de louer une Madone

Qui blessa mortellement de sa poitrine en rut

En plein front l’enfant divin de l’humanité

Laissant couler de ses seins

Galaxies comètes lumineuses

Étoiles

Permettez-moi de danser jusqu’à l’aube

Dans les supermarchés aux allées vides

Choisissant des conserves humaines riches en E

Arrosant mes flancs

De l’huile sainte de la viande humaine

Et de tristesse

Permettez-moi d’être une bête

Gardant les grilles de votre sommeil

De vous attaquer de vous étouffer

Germant dans votre cerveau à minuit

Faisant naître les œufs de mes serpents

Dans les replis de vos cœurs

Permettez-moi de porter un masque de sommeil en soie

Pour ne pas voir vos cheveux en fil de fer

Vos canines d’acier qui me blessent

Pour m’épargner votre agenouillement

Votre baiser penché sur la bosse de mon sexe

Les bulles oxygénées du sperme qui vous désaltère

Permettez-moi d’excommunier les poètes voluptueux

Qui n’ont pas chevauché le dos du fauve humain

Qui n’ont pas galopé dans le cimetière du corps

Soulevant le duvet du drap

Effaçant de leur langue les preuves de l’habitation

Paralysant toute une vie par un orgasme cérébral

Permettez-moi de graver sur vos têtes rasées

La lettre morte de ce poème

Avec les talons aiguille tordus d’un travesti d’Almodovar

De les enfoncer avec rage et jouissance

Déchirant la membrane solaire plongeant la terre

Dans la nuit la plus noire de l’inexprimé

Permettez qu’avec le revolver du destin je tire

Sur une lune pareille à une chambre froide

Avec les deux vallées obscures des trous des yeux

Mouillées des larmes de ma beauté violée

Deux syllabes sous l’accent

Quasi fermées comme l’image de mon miroir.

από το βιβλίο: (Curriculum vitae), εκδόσεις Μελάνι, 2007


IX


La saison difficile arrivant

Ils tirèrent violemment leurs poumons

Frappèrent leurs corps avec des tôles

Époussetant chaque pouce de peau non sans vives douleurs

Et nus comme de coutume

Enveloppés dans le bonheur d’une étreinte

Qui pardonnait éternellement

Ils amassèrent un tas de nuages

Aux bords du cœur

Ombrant leurs yeux sans voir

Les rongeurs envahissant la chambre

On eût dit que la mort qui attendait enfermée

S’était dissoute en d’innombrables rats

Ou que chacun des grains de poussière par eux respirés

Puis dilatés dans les alvéoles

Et rejetés par les fenêtres ouvertes

Était un rat gris né du brouillard

En équilibre sur les fils électriques

Mordant les étoiles de fête

Décrochant les lampions de Noël

Décochant des débris sur le bitume glacé

De temps en temps

Par delà les dents des rats

Frémissait un profond soupir

Et le nœud qui leur serrait la gorge

Serré par les doigts de l’habitude et du désir

Montait comme un malaise aux narines

Ils voulaient boire une goutte

Ne pas souffrir

Avalant leur salive amère

Autrement dit

Le bol alimentaire empoisonné de la vie

Une bouchée — trente ans et plus

Ils n’avaient plus assez de courage

Pour s’évader

En se jetant par la fenêtre dans le vide

À cheval sur une bourrasque

Glissant sur la tige d’un coquelicot géant

Les doigts ensanglantés par son duvet rugueux

Suivant un débris d’étoiles

Pieds nus — sanglants de nouveau —

Jusqu’à l’étreinte du Grand Rongeur

Et l’esprit agitait les endorphines

Pour qu’ils ne pleurent

Et ne rient

Que par leurs yeux vides

Existant seulement ainsi.

X


Ils avaient coutume jusqu’alors de se soumettre au temps

comptant d’abord

puis vieillissant

jusqu’au jour où deux fois plus grande leur image

prit de l’âge face au miroir oxydé

blanchissant les bords des sourcils

exagérant les failles autour des lèvres

où l’existence avait taillé soigneusement

le temps de la lubricité

PAUSE

Le soir ils avaient coutume

— l’un d’eux toujours avait coutume —

de se coucher dans un cercueil bleu

d’ébène sculpté

large comme un lit à trois places

et d’y dormir sur le dos

poussant de ses orteils

le repose-pieds de bois lourd

plaqué capitonné

plantant ses doigts

dans les coutures de la soie bleue

et ainsi,

un peu comme s’il poussait, creusant

il tirait au dehors

autrement

faisait renaître — pensait-il —

les rêves que faisait l’autre

PAUSE

L’autre avait coutume

étant plus âgé

de se pencher dans le cercueil

et de tomber sur lui

d’expirer tel un mort

en l’embrassant

pour honorer

pour confesser la foi particulière

qui le liait à lui

PAUSE

Tous deux avaient coutume

ou étaient accoutumés

peu importe —

dans leur cauchemar

de s’entraîner morts

à labourer la nuit,

la nuit s’élevant profondément

et allumant deux lunes :

pudeur d’un côté

insolence de l’autre.

Jusqu’au jour

un an plus tôt,

où une histoire à lui fut écrite

tel un souffle asthmatique du monde

un peu comme une prophétie

que l’un appela : accord

mais dont l’autre

fut convaincu de surtitrer les strophes

appelant leurs pauses : inspirations

PAUSE

Et fut gravée…

PAUSE

Fut gravée…

une ligne de vie

une ligne d’âme

sur les mains blessées de celui

qui déracinait les rêves

ensanglantant le sommeil de l’autre

peignant en rouge comme si c’étaient des cœurs

des dragons du rêve aux ailes multicolores

et d’autres exotiques

oiseaux des eaux

ou peignant en noir comme

s’ils étaient morts

les poèmes avortés

et d’autres

bien d’autres

sentiments

humains

PAUSE

Et fut gravé…

PAUSE

Et fut gravé…

le célèbre monstre

sans chiffres ni lettres

rien que la trace d’une pointe

et des ecchymoses aux bouts

là où s’étaient profondément plantées

des aiguilles de héros

Avec du sang issu

de leur sang et de leurs exploits

dans leur cerveau des assemblages surnagèrent

Sans découvrir un sens

ils se virent en héros

ils se croyaient capables

de recopier même Dieu

Comme ils traînaient

des tas des tas

des tas de choses

plus nombreux étaient les malheurs

et les laideurs du monde

et tout ce que les enfants

et les innocents détestent

PAUSE

Et des toiles d’araignées construisent

une vie abandonnée

une maison hantée

…comme leur âge

…un âge moyen

— position durable —

qui étudiait les rameaux de leurs extrémités

palpitant se gonflant

au-dessus des radiateurs de leur appartement

autrement ce qu’il restait à trouer

— de main de maître —

qui était l’égorgement du cou

et semblait un sacrifice

tous deux sacrifiés

tous deux sacrificateurs

LONGUE PAUSE

INSPIRATION

(Snif… snif… snif…)

XI


Et l’un dit : Éloignons-nous

Dressons une muraille

Pour ne plus nous voir

Et l’autre : Divorçons

Déchirons les papiers

Brûlons notre maison

Et ils choisirent une allumette

Un arbre-cœur immense aux feuilles rouges

Le déracinèrent

Le traînèrent sur le vaste bitume

L’arbre-cœur au début lança des étincelles

Des traînées lumineuses

Engendrant des étoiles

mais il trempa dans un lac aux eaux stagnantes

Et jamais

Jamais il ne reprit feu

Et ce fut la nuit

Et ils dirent : Maintenant que faire ?

— Viens jetons-nous dans le volcan

— Mais il n’y a pas de volcan ici

— Viens volons vers le soleil et brûlons

— Mais le soleil est éteint

— Viens dans mes bras restons ainsi toujours…

L’un tend les bras et dit : Je t’aime…

L’autre tend les bras et dit : Je t’aime…

— Viens ouvrons nos ailes

— Nous resterons toujours en l’air !

— Viens faisons des enfants

— Ça nous ne pourrons jamais !

— Viens que je te caresse

— Nous prendrons feu !

— Viens que je t’embrasse

— Nous serons noyés par les eaux !

L’un serre ses mains et dit : Je t’aime…

L’autre serre ses mains et dit : Je t’aime…

Et ce fut le jour

(Snif… Snif… Snif…)

από το βιβλίο: «Εισπνοές» (Inspirations), εκδόσεις Ίκαρος, 2009

In our own words: A Generation Defing Itself (Volume 8)


 

Πληροφοριακά και μόνο θα σας παραθέσω την συμμετοχή μου σε μια παγκόσμια ανθολογία ποίησης που έχει ως άξονα αναφοράς τη γενιά μου. Αυτή τη γενιά που δεν οριοθετείται ως γενιά του 9ο ή του 2000 αλλά τελικά περιλαμβάνει τους ποιητές που γεννήθηκαν από το 1962 εως και το 1982 και δραστηριοποιήθηκαν εκδοτικά περί το 2000.

Δεν θα χρειαστεί να πω τίποτα σχετικά με θέματα που έχουν σχέση με την παγκοσμιοποίηση ή τι κοινό θεματικό, μορφολογικό ή άλλο άξονα μπορεί να ΄χουν ποιητές από ογδόντα διαφορετικές χώρες. Θα σας πληροφορήσω όμως πως οι συμμετοχές για την ανθολογία αυτή ξεπέρασαν τις δέκα χιλιάδες και τελικά σχηματίστηκε ένα βιβλίο με περίπου 200 δημιουργούς με ποιήματα, διηγήματα, ή άλλες μορφές λόγου σε 288 σελίδες.

Για να είναι πιο αντικειμενική η πληροφόρηση που σας παρέχω θα καταγράψω όσα περιλαμβάνονται στον πρόλογο της έκδοσης και ταυτόχρονα θα δημοσιεύσω κάποιες από τις πρώτες κριτικές σχετικά με την ανθολογία.

This book series is a platform from which a generation (born 1960 to 1982) is speaking out about its realities, dispelling the narrow, simplified stereotypes created by the mass media and commercial marketing.

This book series now includes more than 1000 «voices» in essays, poetry, music lyrics, short stories and verse from around 80 countries.

«an eclectic sampling of the human condition in all its passions» – ParisAtlantic

«collection kicks with ‘x’ poetry» – The Michigan Daily

«consistently excellent and penetrating verse.» – The Times of India

«a project worth doing and worth reading» – PopMatters

«lets the voice of its people sing like an anthem» – Maelstrom

«a kaleidoscope of the post-Vietnam generation» – BoekSpraak (Netherlands)

«a collection as rooted in the generation that has produced it as it is timeless» – The Compulsive Reader (Australia)

About the Series    
  This series intends to reflect the full diversity of this generation – its experience, observations, speculations, aspirations, hopes and fears. Accordingly, contributing writers are from most countries, cultures, belief systems and a wide variety of backgrounds. Also, because the search is for stark realities from all representatives of this generation, and «political correctness» is minimized, individual texts may be contrary to the tastes, beliefs and convictions of individual readers. Bear in mind, though, that to lay any claim to being a documentary the integrity of this project’s mission requires openness, and no real censorship takes place. The only exceptions are where texts represent little more than gratuitous violence and/or blatant sexual content with no conveyence of insights into this generation.  A minimalist approach is taken in identifying contributors. For example, only very concise contributor bios are included. It is felt that the mission of the series is better accomplished by treating compositions as «voices» in a «generational chorus». Geographical locations of contributors are, however, included, and in some cases short explanatory texts, such as special accomplishments, even age, where the editor feels this information helps the reader better understand the context of a composition. Pen names are acceptable, but not «anonymous». In contrast to the austerity of the books, ample space is provided at this website to link to contributor websites, and to highlight books, recordings, even artworks of the contributors.  A «release» to print will be sent out to the authors of compositions selected as «candidates» for the next volume. This release gives mwe the right to publish a composition, however, the copyright remains with the writer. Around 50% more candidates compositions are chosen than will ultimately fit into the book. This is in part because some writers wind up being outside the age range for this series, while other writers can no longer be contacted. This also provides the editor with sufficient material to create a «balanced» layout of the book.  Contributing writers will receive a free, complimentary copy of the resulting book. If specificially requested, and addresses are provided, translators also receive free copies, as well as publishers/record labels. Further, contributors may order additional books at a 40% discount off the cover prices. Finally, if the project generates sufficient revenues, contributors will share in any «net profit» achieved.

Anticipated parameters for the books are:

  • approx. 200 contributors
  • 288 pages
  • 7×9 inches trade paperback
  • retail price less than $US 20

 

 MARK ANTONY15, APRIL 2000

FROM EPINIONS

GENERATION X HAS A VOICE

In Our Own Words: An Anthology of Poetry From a G…

«In Our Own Words» is wholly unique in that it succeeds in collecting poetry from Gen-X writers from around the world. The publisher, unlike others, has a great deal of respect for gen-xer’s and fights against the ugly perceptions of the «x» generation fostered by a media mostly comprised of sell-out former hippies who need to kiss the establishment’s butt in order to feel cleansed of their former behaviour.The international breadth of the chosen writers alone will strike you as something worthy of full investigation. Editor/Publisher, Marlow Peerse Weaver manages to include writers of perspectives around the world which is another leap in strengthening the revolve of a group misunderstood and maligned on the sole basis that we didn’t have the chance to act like idiots in the 1st Woodstock (which, of course, is now packaged by those same people as a «historical and cultural event.»)The ages ranges too are very impressive in that you feel a partner to many a person’s feelings. The widest spectrum possible is included to present romantic, political, social, emotional and cultural views often missing from the corporate news stories on television and in print in desperate need of a dead-body quota or a boogey-man to focus attention long enough to sell soap and expensive cars.

Poems like «Belfast 98» and «Days of Unemployment and Attachment Problems» run side by side other lighter works such as «A Chance Encounter with Relish» and «Verbs with Such Meaning.» 132 poems in all
constitute a project like no other published in America today. «In Our Own Words» attempts to collectively allow members of misunderstood generation speak their hearts and minds in uncensored poetic beauty.
You’ll read and appreciate their hopes and fears and the unspoken truth that they have inherited a mess of a society and world and are criticized for not having solutions to repair it. Which is a dilemma akin to handcuffing a person and asking them to defeat a professional boxer in full view of the entire world.

Members of my generation are not supposed to grow into their own, make their own unique mistakes, we are supposed to be born read to tackle the garbage and gutless decisions previously made by our parents who have had a major part in all the bad and good society presently offers. We are being set up to fall. «Generation Lee Harvey Oswald» is what some of my friends call us. We will find our own voice and way by making our own errors and solutions in our own time.

For purposes of full disclosure I feel it necessary to reveal that I too as a writer and playwright was invited to submit a poem to this project and have done so. Since this format is not a formal book review but merely an expert opinion, I offer it without feeling any tinge of conflict of interest. I have been honest and so you must decide. But whatever you decision please make it with informed knowledge of not only what I say and believe, but what you own experiences as a gen-xer shows you in today’s world. To sell oneself short is to be a slave to someone’s dangerous prejudice. Everyday I take the chance to be myself and not some media creation or group-think wannabe. Give yourself that same dignity.
In the world we live in today, you will actually be the rebel of righteous vision.

JAAM Magazine Review
From Issue No. 14 (October 2000)  In Our Own Words A Generation Defining Itself, Vol. 2, Editor Marlow Peerse Weaver, MWE Enterprises, $US10.95. This is the second in a continuing series of anthologies representing Generation X poetry. All contributions have been selected from over 11,400 submissions via the Internet and the book is distributed worldwide. Though still in its early stages the project could become a major anthology in its own right if the quality of poets contributing continues to grow with each edition. New Zealand poets included are Helen Rickerby, Mark Pirie and Yvonne Eve Walus (who was also published in JAAM 11). The poetry is varied and lively, from a wide range of cultural and political backgrounds and the book is contributed to from all over the world. This series could become historically valuable in years to come.

 

In Our Own Words: A Generation Defining Itself by Marlow Peerse Weaver, ed.

By John G. Nettles

Things They Do Look Awful Cold

My generation is so comfortable with the idea
of annihilation
that we nuke our food.

My generation jumps
from trend to trend, so new,
so retro.

Poetry, for my generation
was a two month fad
on MTV, the revolution televised,
homogenized, and satirized.

My generation is a conglomerate, corporate
marketing effort.

I am not the voice of my generation.
I am the voice of no one
but myself.

(excerpted from a poem by C. C. Russell, Wheatland, WY, USA, from In Our Own Words)

They will never, thank God, remake The Big Chill, at least not anytime soon. It would prove difficult to tell the story of a bunch of friends who grew up in the 1980s pissing and moaning about their lost idealism, for the simple reason that most of us who cut our teeth on those years have so little idealism to lose. This is not a bitter statement. I’m just talkin’ ‘bout my g-g-generation.

The 1980s were, bar none, the most culturally diseased years of this century, the inevitable backlash of the malaise and idle narcissism of the preceding decade. As ‘80s nostalgia begins to gear up — even now, Old Navy is selling parachute pants — we can’t expect the same pattern of glossy-iconography-sans-icky-memories that marked nostalgia for the Fifties (Elvis, not Joe McCarthy), the Sixties (Woodstock, not Altamont), and the Seventies (Disco Duck, not Tricky Dick) to fall into place, because the Eighties were the decade without icky memories. We never managed to feed those starving Ethiopians — most of the wheat ended up rotting on a government pier because we forgot there was a civil war going on and the starving kids all lived in rebel-held areas — but didn’t Live Aid kick ass? We went from the greatest lender nation in the world to the greatest debtor and we had a minor stock market crash, but Reaganomics worked! Our heroes were all capitalist cutthroats like Trump and Gates, cryptofascist jerks like Oliver North, or hyperthyroid chest-pounders like Stallone and Ah-nuld. Ketchup was a vegetable. Trees caused air pollution. Greed was good. Love was a bat-tle-field…

Marlow Peerse Weaver’s ongoing project In Our Own Words: A Generation Defining Itself calls upon writers all over the world born between the years 1960 and 1982 to express the thoughts, hopes, fears, and concerns of “Generation X,” now that they’re old enough to qualify for nostalgia. It’s a daunting task, considering that the main complaint of most of these writers appears to be that they have no earthly idea what’s going on. The series is shot through with themes of rootlessness and lack of clear purpose, either because the writers feel betrayed by the preceding generation’s waffling idealism or because they are the first generation fully forced to cope with the collapse of social and technological boundaries. The consensus seems to be that Gen X is unicycling without a net over one hell of an abyss:

It’s interesting to see the difference between then and now… less than ten years. I experienced and consciously observed the loss of my rebellious ideologies, a conversion that took four or five years, from larva to adult. I can remember, rather clearly, points of confusion, in which I knew that I was supposed to rebel against The Man, The Establishment, or something, but… but… the responsible, freedom-crushing route just seemed to make so much damned sense that I wasn’t sure of what to do. (Jason Katzwinkel, Hinsdale, Illinois, USA).

This is not to say that all of the pieces in this collection are rants about The State of the World. The writing moves across a broad spectrum, from the societal to the intensely personal:

and fuck yes
i refuse, with abhorrence, to unfold my hands and slash
wrists in hoped
forgiveness
but not forgiven..
and be driven
with repentance faked for scrutiny of
those feathered fluffs of non-emotion
emotionally boggled by my current passivity.

(jessica garver, Madison, Wisconsin, USA)

In Our Own Words is meant to be read as a documentary, with the pieces following hard on each other like jump-cuts, one after another, and each piece in a different typeface to denote individual “voices.” Refreshingly absent are author bios with their long lists of prior publications. Weaver intends for this series to reflect a culmination of various viewpoints and styles into a single generational chorus, and as a document of the Gen-X zeitgeist the series works for the most part. Unfortunately, however, in his quest for honest representation, Weaver has let some real howlers in the door:

I am alone
in this great vast world.
struggling silently
struggling quietly.
Can you see my pain?

(Scarlett Brooke, Storrs, Connecticut, USA)

Numerous song lyrics also appear within this jambalaya, which is at best a hit-or-miss proposition without the music to pull them together.

Weaver makes no claims to uniform excellence, acknowledging that many of the pieces in the collection are less than spectacular but asserting that his warts-and-all approach validates inclusion of even the bad writers. There is some merit to this idea in theory, except that Weaver isn’t taking testimony or extemporaneous conversation here. He is soliciting crafted prose and poetry, which is by its very nature artificial — the emotions behind the writing may be honest, but the writing itself is explicitly contrived and thus subject to judgment on its merits. This means that at some point Weaver must shed his documentarian hat and put on his editor’s visor, and the latter doesn’t fit quite as well. In future volumes — Weaver is currently taking submissions for volume four — it would be prudent to weed a few of the discordant voices out of the global chorus.

In Our Own Words is a project worth doing and worth reading, especially when it seems our generation is in need of more enduring legacies than it has heretofore produced. Our parents are bound by their memories and accomplishments and Weaver’s writers howl for that same validation, that same sense of identity and place, and for better culture than Diff’rent Strokes and better questions than “Where were you when Kurt ate the shotgun?”

Published at: http://www.popmatters.com/pm/review/in-our-own-words/

Κλείνοντας αυτό το άρθρο παραθέτω τα δυο ποίηματα τα οποία δημοσιεύθηκαν και είναι από το 3ο μου βιβλίο: CURRICULUM VITAE, Εκδόσεις Μελάνι

THIRTY – SIX

Thirty six years

Tearing out the pages of my truth

Sucking my lifeblood

Wearing down my words,

You menace me

Through all these years

     I’ve learnt to lock myself away

     inside the full length mirror in the dining room

Howling into a parallel dimension

Virtual

Examining my flattened toes

And my swelling belly

Pleasured

By your nocturnal queen bees’ stings

Learning moreover to suffer

To croak like a frog

To chirp like a rodent

Gazing skyward to mental forests with tall american trees

—We have no sequoias in Athens  

    We do not have these large hollows

           in which to hide the wreckage of our childhood

           to shake our wet plumage

           to have blood run down from our lips

as when biting sleep’s freshly laundered pillows

we arrest the tremors of a nightmare

or of a painful orgasm—

Put your arms around me sharp night-eye

I will fall asleep in the cleft of your tongue

I will breathe you in

I will possess you

I will be touching you

Inside your cavernous mouth

Laid out along the sockets of your teeth

I will decay.

CURRICULUM  VITAE

 Maria has a postgraduate degree in pornography

Panos in specialist pharmacology

As well as a PhD in chemical substances

Yiannis, nee in ‘69

Nightly endorses the axioms of rock

Though, nowadays, a faithful of Madonna, Radiohead and Bjork

Bjork imitates the whale song

The experts of my time deem this metaphysical

My friends stopped falling in love five years ago/ They claim that love is a cannibalization of tears/ They also speak of/ Subzero temperatures in a lover’s arms

Μy friends/ My best friends/ Marvel that I still fall in love/ And though I’ve put in an order for a marble bed in order to be totally cool/ Nevertheless while lying / Forgive me, I mean leaning/ Against walls, planks, pillars and cars/ I forever find myself before the perennial miracle:

Of my soul rattling

My heart bleeding

My mind leaving me

Insofar as it isn’t the other/ —Who in an attempt to describe the pencil of poetry/ might well not find the word for how the mouth got to the feet—

But I rather

Egocentrically erotic

Rising and kneeling

Stretching and bending

Going in and pulling out

Kissing and being kissed

With ardent devotion and skill

And I grunt when I come

Because for me the whale is a distant voice

But dogs even in my time

Still make love in public

Yiannis Antiochou

 

Το βιβλίο μπορείτε να το αγοράσετε από τα διαδικτυακά βιβλιοπωλεία όπως της Amazon.com ή Barnes and Noble. 

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΑΡΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ


Οφείλω να παραδεχτώ πως το να παράγεις πρωτότυπη σκέψη και μάλιστα γραφή έστω και για την ανάρτηση σε ένα ιστολόγιο αποτελεί πολύ σοβαρή απασχόληση για όποιον θέλει να ονομάζεται δημιουργός.
Η ζωή του ανθρώπου είναι a priori γεμάτη εκπλήξεις και ανατροπές. Πριν δεκαπέντε ημέρες είχα υποστηρίξει πως το τρίπτυχο ζωή, έρωτας, θάνατος είναι ουσιαστικά ένας μικρός κανόνας για την ανάπτυξη του ποιητικού σώματος.
Δεν θα μπω σήμερα στη διαδικασία να αναλύσω ευρύτερα τη διαδικασία γέννησης της ποιητικής δημιουργίας, όμως είμαι πραγματικά πολύ στεναχωρημένος από τις ανατροπές που ο ίδιος ο ποιητής βάζει στον εαυτό του προκειμένου να μπορέσει να ξεφύγει από τα στενά πλαίσια της πραγματικότητας και να περιγράψει όλες εκείνες τις υπερφυσικές και υπερκόσμιες δυναμικές προκειμένου να καταγράψει ό,τι οι άνθρωποι θα αναγνωρίσουν ως ποίημα μερικά χρόνια αργότερα.
Κάθομαι και αναπολώ εκείνα τα χειμωνιάτικα βράδια που βρέθηκα κλεισμένος στο δωμάτιό μου με τον Ρεμπώ, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω το χρωματολόγιο των φωνηέντων. Η παγκόσμια αυτή γλώσσα του Ρεμπώ ήλπιζα και ακόμα εκεί εναποθέτω τις ελπίδες μου, θα μπορέσει να αλλάξει το «κακό αίμα των ανθρώπων».
Στην κυριολεξία, μέσα σε αυτές τις δεκαπέντε ημέρες βάδισα ένα πολύ δύσκολο μονοπάτι ανισορροπίας, γιατί δεν ήμουν σίγουρος αν θα έπρεπε να εμπιστευτώ την άοκνη ποιητική παραγωγή ή να αφήσω τον εαυτό μου να υποδουλωθεί για άλλη μια φορά στην οριζόντια θυσία του έρωτα.
Τι εννοώ επακριβώς; Ο έρωτας, η ζωή και ο θάνατος, αυτό το θείο τρίπτυχο που θέλει και τόλμη και τύχη για να μπορέσει ο ποιητής να το καλλιεργήσει και να το μετουσιώσει σε σώμα, αφού είναι τέχνη και κάθε τέχνη ορίζεται και αφορίζεται από μια αμείλικτη γραμμή που έρχεται και τοποθετεί τον ποιητικό κανόνα κάθε φορά που παράγεται ένα έργο ποιητικής τέχνης όλο και υψηλότερα, και βέβαια εδώ μιλούμε για άξια έργα τέχνης που παράγονται όχι από ελάσσονες ποιητές, ταλανίζει ασφαλώς τον ποιητή. Του τρώει τα σωθικά, τον διαλύει. Πολλές φορές τον κάνει να υπερβάλλει στην έκφραση των συναισθημάτων του, όχι για να μπορέσει να συνοδοιπορήσει με αυτό που εγγράφεται ως αποτέλεσμα της ζωής του, αλλά για να μπορεί να είναι ο ίδιος κατά τι αληθινός.
Κι έτσι φθάνουμε στο ερώτημα: «Ο ποιητής που γράφει για τον έρωτά του σε ένα ποίημα, μπορεί κάθε φορά να το υποστηρίξει ή μήπως η αίσθηση του ποιήματος είναι μία και μόνη ευκαιρία έκφρασης ενός αισθήματος ή συναισθήματος που ένιωσε στο σώμα, στην ψυχή και στο νου του, για μία και μόνη συγκεκριμένη χωροχρονική στιγμή;»
Ασφαλώς και όχι… ο ποιητής έχει τη δυνατότητα επειδή νιώθει όλα αυτά που δεν μπορεί ένας άνθρωπος που στερείται αυτής της εκφραστικής δυνατότητας να τα ζήσει, λαμβάνει βαθιά την εμπειρία τους. Αν υπήρχε η λέξη στο ελληνικό λεξικό «εμπειριώνω» θα μπορούσαμε να πούμε πως ο ποιητής τη χρησιμοποιεί παράγοντας το ποιητικό του έργο. Αυτό το αίσθημα είναι δυστυχώς μόνιμο και βέβαια μπορεί να το επαναφέρει οποιαδήποτε στιγμή θέλει. Έτσι λοιπόν μπορούμε να δικαιολογήσουμε τα θλιμμένα και σκοτεινά μάτια των ποιητών που αγάπησαν βαθιά το αντικείμενο θαυμασμού του ποιητικού του σώματος και δυστυχώς δεν μπορεί όπως για τους απλούς ανθρώπους αυτό να περιέλθει στη λήθη, αφού πάνω σε αυτό στήθηκε ολόκληρη δομή (αφηρημένη, χωρίς περιβάλλον αυτοαναφοράς – πράγμα που την κάνει αθάνατη-) αφού πια αναλαμβάνει αυτό που ονομάζουμε ποιητικό άλγος και βέβαια τοποθετεί την τέχνη σε μια κίνηση νέων μορφών και μέσα σε μια πορεία που αναδύεται πάντα μια νέα αλληλεγύη και έχει σχέση με το επόμενο αντικείμενο έρωτα και θαυμασμού που θα έρθει να συναντήσει τον ποιητή μέσα στο έργο του.
Γιατί αν δεν έχετε καταλάβει όλα συμβαίνουν μέσα στο έργο του ποιητή. Δεν είναι δυστυχώς ένας κοινός άνθρωπος, αλλά πολύ περισσότερο είναι ένας καταδικασμένος άνθρωπος, ένας υπηρέτης της τέχνης που όλη του η ζωή, περιχαρακωμένη μέσα στα πλαίσια αυτά τον κάνει να ζει απομονωμένος, μοναχικός, συνεσταλμένος, πεσιμιστής, αλλά πάντα πρωτότυπος και ποτέ αμαθής όπως οι άλλοι άνθρωποι.
Δεν θα υποστηρίξουμε πως ο ποιητής σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους υπερτερεί σε κάτι. Ίσα ίσα, ο γείτονας στον απέναντι δρόμο είναι πολλές φορές ευτυχέστερος από τον ποιητή που αναγκάζεται να μοιράζει ως όστια τη σάρκα του και ως κοινωνία το αίμα του, απλά για να μαζέψει κάποιους στίχους που όλοι οι άνθρωποι θα συγχωρούσαν και την ανθρωποθυσία που είναι αναγκασμένος πολλές φορές να πράξει,αλλά και την απομάκρυνσή του από την οριζόντια ζωή.
Δεν έχει περάσει ένας χρόνος, όταν μετά από μία παρουσίαση στο Floral μια ομάδα φοιτητών της φιλοσοφικής, με απομόνωσε και άρχισε ο πιο τολμηρός από όλους τους να απαγγέλει στίχους από κάποιο ποίημα μου. Συγκεκριμένα:
«Σκέφτηκα πως ξημέρωσε
Πως είχε ανατείλει ο ήλιος
Και θα ξυπνούσαμε
Γιατί σου’ χα πει: «Πάντα υπάρχει ένα σώμα
Που σηκώνεται ξυπόλητο απ’ το κρεβάτι το ξημέρωμα
Κι αφήνει τα ίχνη του στο αίμα που πλημμυρίζει
Τόσο μεγάλη αγάπη.
Γιατί μόνο έτσι μπορούν να θυμούνται οι άνθρωποι
Και μόνο για τόσο μεγάλη αγάπη συγχωρούν»

Κι έκανα να σηκωθώ
Γιατί δεν άντεχα τόση νύχτα
Και το κίτρινο είτε ήταν
Είτε δεν ήταν ήλιος
Τουλάχιστον διαπερνούσε το σκοτάδι
Κι είπες: «Αν μ’ αφήσεις θα πεθάνω.
Κάτσε αγάπη μου να πεθάνουμε μαζί…»

Την απαγγελία του συνόδεψε η ερώτηση πως είναι δυνατόν αυτό το συγκεκριμένο χωρίο να αρέσει σε όλους. Όλοι ήταν για παράδειγμα: ο μανάβης, ο φοιτητής, η νεαρή φοιτήτρια, κ.λ.π. ενώ ζητούσε να απαντηθεί από μένα το αρχαιοελληνικό πανθομολουγούμενον. Αντί αυτού είπα το εξής απλό: Πως δηλαδή αυτό το είχα ζήσει κατ’ επανάληψη και με αυτόν τον τρόπο είχα νιώσει και την αξία και τη σημασία του έρωτα. Αυτό ήταν για μένα μια μεγάλη αγάπη.
Όπως σήμερα μεγαλύτερη ήταν η αγάπη όταν διέκρινα μέσα στα πιο καθαρά μάτια που έχουν σταθεί και με έχουν κοιτάξει ποτέ στη ζωή μου. Αυτά τα καθαρά μάτια, τα μάτια που δεν κρύβουν τίποτα, παρά μόνο πόνο, αυτά τα μάτια που περιέχουν τον κατακλυσμό του έρωτα και της αγάπης και στάθηκαν έστω και για πέντε λεπτά απέναντί μου, αυτά τα μάτια που χωρούσαν όλη μου την ύπαρξη, εγώ τα είχα ολοκληρωτικά εγκλωβίσει και πλέον θα τα κρατούσα δικά μου, μέχρι εκείνη τη στιγμή που ο χ αναγνώστης θα ένιωθε ό,τι ένιωσα εγώ ο ίδιος.
Η τέχνη της ποίησης λοιπόν είναι μια εντελώς ανθρώπινη υπόθεση. Δεν με ενδιαφέρουν διόλου ούτε τα εκφραστικά της μέσα, ούτε η μετρική της, ούτε στοιχεία πραγματολογικά. Η τέχνη της ποίησης οφείλει να είναι μια πραγματικά ανθρώπινη τέχνη και διόλου δεν με νοιάζει αν αύριο ο γιος μου πάει στο φεγγάρι, γιατί μπορεί να εισπράξει τη συγκίνηση της αισθητηριακής αντίληψης μιας εικόνας του πλανήτη από το διαστημόπλοιο του, όμως να είστε σίγουροι πως αυτήν την καθαρότητα των ματιών μιας γυναίκας που νιώθω με όλο μου το είναι πως με αγαπάει αληθινά, δεν θα τη νιώσει ποτέ, έτσι όπως εγώ τη βίωσα.
Για τούτο και επανέρχομαι. Επιστρέφω να ζητήσω την άδεια από όλους εσάς που έχετε υποψιαστεί πως η τέχνη της ποίησης είναι μια τέχνη πέρα από τα όρια της πραγματικότητας, μια τέχνη αναλλοίωτη, η οποία αβασάνιστα θα παραμείνει ως τέχνη αιώνια, είτε γράφεται από ελάσσονες, είτε από πραγματικά μεγάλους ποιητές. Αφού ο ποιητής είναι μια διαφορετική ιστορία ανάμεσα στα είδη των ανθρώπων, είναι ένας άνθρωπος που ανθίσταται στη θεωρία, ανθίσταται στην πρακτική και ουσιαστικά υπάρχει στον κόσμο απλά και μόνο για να υπενθυμίζει πως όλοι οι άλλοι έχουν σαφείς και καθορισμένους ρόλους. Για εκείνον ο μόνος ρόλος είναι να αγαπάει.
Αυτή η γαλάζια γλώσσα σου
Τα εβένινα σου δάχτυλα που με τρυπούν στην καρδιά
Τα αναγνωστικά σου μάτια που με απαγγέλουν

Ποτέ άλλοτε τα πράγματα δεν ήταν πιο δίκαια για μένα
Όλη μου τη ζωή ψάχνοντας
Και να μη σώνει να τελειώσει ο χειμώνας
Να μυρίσω αυτή την άνοιξη
Και τα μυριστικά του κορμιού σου

Και πίσω από λευκά κάγκελα
Υπομένοντας τους ανθρωποφάγους
Να πιστεύω πια πιο πολύ στο θάνατο
Παρά στη ζωή
Εγγράφοντας σ’ ένα σημαίνον βιβλιάριο
Ψαλμούς και μαγικές ωδές
Για τη βασκανία του κόσμου
Και την πράξη μου την πιο ιερή

ΑΝΝ ΣΕΞΤΟΝ – Η ποιητική της αυτοχειρίας (γ)


ΣΥΓΧΡΩΤΙΖΟΜΕΝΗ ΜΕ ΑΓΓΕΛΟΥΣ

Κουράστηκα να’ μαι γυναίκα,
με κούρασαν τα κουτάλια και τα βαζάκια,
με κούρασε το στόμα και τα στήθη μου,
με κούρασαν τα καλλυντικά και τα μεταξωτά.
Ακόμα υπήρξαν άντρες που κάθισαν στο τραπέζι μου,
σε κύκλο γύρω από το μπολ που τους προσέφερα.
Το μπολ ήταν γεμάτο μαύρα σταφύλια
και οι μύγες τριγύριζαν για το άρωμα
μάλιστα ήρθε και ο πατέρας μου με το λευκό του οστό.
Αλλά κουράστηκα απ’ το γένος των πραγμάτων.

Χθες βράδυ είδα ένα όνειρο
και είπα σ’ αυτό…
«Εσύ είσαι η απάντηση.
Θα επιβιώσεις περισσότερο από τον σύζυγο και τον πατέρα μου.»
Σε εκείνο τ’ όνειρο μια πόλη ήταν καμωμένη από αλυσίδες
όπου η Ιωάννα καταδικάστηκε σε θάνατο μ’ ανθρώπινη φορεσιά
και η φύση των αγγέλων χάθηκε ανεξήγητα,
ούτε δυο ανήκανε στο ίδιο είδος,
ένας με μια μύτη, ένας μ’ ένα αυτί στο χέρι του,
ένας μασώντας ένα αστέρι και καταγράφοντας την τροχιά του,
καθένας σαν ένα ποίημα πειθαρχώντας στον εαυτό του,
εκτελώντας τις τελετές του Θεού,
ένας άνθρωπος ξεχωριστά.

«Εσύ είσαι η απάντηση,»
είπα και εισήλθα,
πλαγιάζοντας στις πύλες της πόλης.
Στη συνέχεια οι αλυσίδες σφίχτηκαν γύρω μου
κι έχασα το συνηθισμένο μου φύλο και την τελική μου άποψη.
Ο Αδάμ ήταν εξ αριστερών μου
και η Εύα εκ δεξιών μου,
και οι δυο παντελώς ασταθείς με τον κόσμο της αιτίας.
Πλέξαμε τα χέρια μας μαζί
και στριφογυρίσαμε κάτω απ’ τον ήλιο.
Δεν ήμουν γυναίκα πια,
μήτε το ένα πράγμα μήτε το άλλο.

Ω Κόρες της Ιερουσαλήμ,
ο βασιλιάς μ’ έχει φέρει στο δωμάτιο του.
Είμαι μαύρη κι όμορφη.
Έχω ξεκουμπωθεί και είμαι γυμνή.
Δεν έχω χέρια ή πόδια.
Είμαι ολόκληρη ένα δέρμα σαν ψάρι.
Είμαι τόσο πια γυναίκα
όσο κι ο Χριστός ήταν άνδρας.

Φεβρουάριος, 1963

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΥΛΒΙΑ

στη Σύλβια Πλαθ

Ω Σύλβια, Σύλβια
μ’ ένα φέρετρο λίθων και κουταλιών

με δυο παιδιά, δυο μετεωρίτες
περιπλανώμενα σαν τ’ αδέσποτα στο λιλιπούτειο δωμάτιο των παιχνιδιών,

με το στόμα σου μέσα στο σεντόνι,
στης στέγης το δοκάρι, στη βουβή προσευχή,

(Σύλβια, Σύλβια,
πού πήγες
αφότου μου ‘γραψες
από το Ντεβονσάιρ
για την καλλιέργεια των πατατών
και τα μελίσσια;)

τι περίμενες,
πώς ακριβώς ξάπλωσες μέσα;

Κλέφτρα! –
πώς σύρθηκες εντός,

σύρθηκες κάτω ολομόναχη
μέσα στο θάνατο που τόσο απελπισμένα και για τόσον καιρό επιθύμησα

ο θάνατος που είπαμε πώς κι οι δυο ξεπεράσαμε
αυτός που φορέσαμε στα λιπόσαρκα στήθια μας

αυτός που τόσο συχνά συνομιλήσαμε κάθε φορά
που κατεβάσαμε τρία διπλά ντράι μαρτίνι στη Βοστόνη,

ο θάνατος που ειπώθηκε από ψυχαναλυτές και θεραπείες
ο θάνατος που ειπώθηκε σαν νύφες με σκευωρίες,

ο θάνατος που ήπιαμε στην υγειά του,
τα κίνητρα και κατόπιν η κρυφή πράξη;

(Στη Βοστόνη
η θανάσιμη
βόλτα με ταξί,
ναι, θάνατος ξανά,
εκείνη η επιστροφή στο σπίτι
με το αγόρι μας.)

Ω Σύλβια, θυμάμαι τον νυσταγμένο ντράμερ
που πάλλεται πάνω στα μάτια μας με μια παλιά ιστορία,

πόσο θέλαμε να τον προσκαλέσουμε
σαν έναν σαδιστή ή μια αδερφή της Νέας Υόρκης

να κάνει την δουλειά του,
μια αναγκαιότητα, ένα άνοιγμα στον τοίχο ή μια φάτνη,

και από εκείνον τον καιρό περίμενε
κάτω απ’ τις καρδιές μας, το ερμάριο μας,

και τώρα βλέπω πως τον διαφυλάξαμε
χρόνο με τον χρόνο, παλιές αυτοκτονίες

και ξέρω απ’ τις ειδήσεις για το θάνατο σου,
μια φρικτή γεύση αυτό, σαν τ’ αλάτι.

(Και εγώ,
εγώ επίσης.
Και τώρα, Σύλβια,
ξανά εσύ
ξανά με θάνατο,
εκείνη η επιστροφή στο σπίτι
με το αγόρι μας.)

Και λέω μόνο
με τα χέρια μου τεντωμένα μέσα σ’ εκείνο το πέτρινο μέρος,
τι είναι ο θάνατος σου
παρά ένα παλιό βιος,

ένα μόριο που έπεσε
από κάποιό σου ποίημα;

(Ω φιλενάδα,
ενόσω το φεγγάρι είναι κακό
και ο βασιλιάς έχει φύγει
και η βασίλισσα είναι σε πλήρη αδιέξοδο
ο μεθύστακας είναι πρέπον να τραγουδήσει!)

Ω μικροσκοπική μητέρα,
εσύ επίσης!
Ω αστεία δούκισσα!
Ω ξανθό πράγμα!

Φεβρουάριος 17, 1963

ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ
μια προσευχή

Ω Μαρία, εύθραυστη μητέρα,
άκουσέ με, άκουσέ με τώρα
έστω κι αν δεν γνωρίζω τα λόγια.
Το μαύρο ροζάριο με τον ασημένιο του Χριστό
κείται ανευλόγητο μέσα στο χέρι μου
επειδή είμαι άπιστη.
Κάθε χάντρα σκληρή και στρογγυλή ανάμεσα στα δάχτυλά μου,
ένας μικρός μαύρος άγγελος.
Ω Μαρία, επίτρεψέ μου αυτή την χάρη,
το πέρασμα,
έστω κι αν είμαι άσχημη,
βυθισμένη στον παρελθόν
και την τρέλα μου.
Παρόλο που υπάρχουν καρέκλες
ξαπλώνω στο πάτωμα.
Μόνο τα χέρια μου είναι ζωντανά,
αγγίζοντας χάντρες.
Λέξη τη λέξη, κομπιάζω.
Μια αρχάρια, νιώθω το στόμα σου να αγγίζει το δικό μου.

Μετρώ χάντρες σαν τα κύματα,
να με σφυροκοπούν.
Είμαι ασθενής στους συνδυασμούς τους,
άρρωστη, άρρωστη στην καλοκαιρινή ζέστη
και το παράθυρο από πάνω μου
είναι ο μοναδικός μου ακροατής, η άχαρή μου ύπαρξη.
Και τα θέλει όλα, μια γαληνεύτρα.
Η ζωοδότρα της αναπνοής
μουρμουρίζει,
αδειάζοντας το φαρδύ πνευμόνι της όπως ένα θεόρατο ψάρι.

Όλο και πιο κοντά
φτάνει η ώρα του θανάτου μου
καθώς αναμορφώνω το πρόσωπό μου, γίνομαι νεότερη,
μεγαλώνω ασχημάτιστη και με ίσια μαλλιά.
Όλο αυτό είναι θάνατος.
Μέσα στο νου υπάρχει ένα μικρό δρομάκι που ονομάζεται θάνατος
και κινούμαι μέσα απ’ αυτό όπως
μέσα σε νερό.
Το σώμα μου είναι άχρηστο.
Κείται, κουλουριασμένο σαν ένα σκυλί στο χαλάκι.
Έχει παραδοθεί.
Δεν υπάρχουν λόγια εδώ εκτός απ’ όσα μαθεύτηκαν μισά,
το Χαίρε Μαρία και το Μέγα έλεος σου.
Τώρα έχω μπει στην χρονιά χωρίς λέξεις.
Πρόσεξα την περίεργη είσοδο και την ακριβή ηλεκτρική τάση.
Υπάρχουν δίχως λέξεις.
Δίχως λέξεις κάποιος μπορεί ν’ αγγίξει ψωμί
και να’ ναι ψωμί ζυμωμένο από χέρια
και να μη κάνει θόρυβο.

Ω Μαρία, τρυφερή γιάτρισσα,
έλα με σκόνες και βοτάνια
επειδή είμαι στο επίκεντρο.
Είναι πολύ μικρό και ο αέρας γκρίζος
όπως σε λεβητοστάσιο.
Είμαι χειροποίητο κρασί όπως ένα παιδί είναι χειροποίητο γάλα.
Παρουσιάστηκε σ’ εύθραυστο ποτήρι
με κοίλη βάση και λεπτό χείλος.
Το κρασί το ίδιο είναι σκουρόχρωμο, ξινισμένο και μυστικό.
Το ποτήρι ανεβαίνει από μόνο του ως το στόμα μου
και αυτό το παρατηρώ και το κατανοώ
μόνο επειδή έχει συμβεί.
Έχω αυτό το φόβο του βηξίματος
αλλά δεν μιλώ,
ένα φόβο βροχής, ένα φόβο για τον καβαλάρη
που πλησιάζει καλπάζοντας στο στόμα μου.
Το ποτήρι γέρνει από μόνο του
και φλέγομαι.
Βλέπω δυο λεπτές δέσμες να μου καίνε το σαγόνι.
Βλέπω τον εαυτό μου σαν κάποιος να έβλεπε έναν άλλο.
Έχω κοπεί στα δυο.

Ω Μαρία, άνοιξε τις βλεφαρίδες σου.
Είμαι στο χώρο της σιωπής,
το βασίλειο του τρελού και του κοιμώμενου.
Υπάρχει αίμα εδώ
και το έχω φάει.
Ω μητέρα της γαστέρας,
ήρθα για αίμα μοναχή μου;
Ω μικρή μητέρα,
είμαι μέσα στο δικό μου μυαλό
είμαι κλειδωμένη σε λάθος σπίτι.

Αύγουστος 1963

ΘΕΛΟΝΤΑΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ

Αφού ρωτάς, τις περισσότερες μέρες δεν μπορώ να θυμηθώ.
Περπατώ ντυμένη, ασημάδευτη απ’ αυτό το ταξίδι.
Έπειτα μια σχεδόν ακατονόμαστη λαγνεία επιστρέφει.

Ακόμα και τότε δεν είχα τίποτα ενάντια στη ζωή.
Ξέρω καλά τις λεπίδες του γρασιδιού που αναφέρεις,
τα έπιπλα που είχες τοποθετήσει κάτω απ’ τον ήλιο.

Αλλά οι αυτοκτονίες έχουν μια ειδική γλώσσα.
Σαν τους ξυλουργούς θέλουν να ξέρουν ποια εργαλεία.
Ποτέ δεν ρωτούν γιατί χτίζουν.

Δυο φορές πολύ απλά έχω αρνηθεί τον εαυτό μου,
έχω πιάσει τον εχθρό, έφαγα τον εχθρό,
έχω καταλάβει την τέχνη του, την μαγεία του.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, βαριά και σκεπτική,
θερμότερη απ’ το λάδι ή το νερό,
έχω ξαποστάσει, βρομοσαλιάζοντας στο στόμα-τρύπα.

Δεν σκέφτηκα το κορμί μου στην άκρη της βελόνας.
Ακόμα και ο κερατοειδής και το περίσσευμα των ούρων μου έχουν φύγει.
Οι αυτοκτονίες έχουν ήδη προδώσει το σώμα.

Θνησιγενείς, δεν πεθαίνουν πάντα,
αλλά ζαλισμένες, δεν μπορούν να ξεχάσουν ένα τόσο γλυκό φάρμακο
που ακόμα κι ένα παιδί θα το κοιτούσε και θα χαμογελούσε.

Να χώνεις όλη αυτή τη ζωή κάτω απ’ τη γλώσσα σου! —
αυτό, από μόνο του, γίνεται ένα πάθος.
Ο θάνατος είναι ένα θλιμμένο οστό∙ με κακώσεις, θα έλεγες,

κι ακόμα αυτή με περιμένει, χρονιά με τη χρονιά,
με τόση αβρότητα να αποκαταστήσει μια παλιά πληγή,
να αδειάσει την ανάσα μου απ’ την σκληρή του φυλακή.

Ισορροπώντας εκεί, οι αυτοκτονίες καμιά φορά συναντούν,
περιγελώντας τον παλαβιάρη, ένα φουσκωμένο φεγγάρι,
αφήνοντας το ψωμί που παρεξήγησαν για ένα φιλί,

αφήνοντας την σελίδα του βιβλίου απρόσεκτα ανοικτή,
κάτι ανείπωτο, το τηλέφωνο βγαλμένο απ’ την πρίζα
και τον έρωτα, ότι κι ήταν, μια μόλυνση

3 Φεβρουαρίου 1964

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

Μου λέτε για τον ναρκισσισμό μα σας απαντώ ότι είναι θέμα της ζωής μου…
Αρτώ

Αυτή τη στιγμή αφήστε με κατά κάποιο τρόπο να κληροδοτήσω όλα τ’ απομεινάρια στις κόρες μου και στις κόρες τους…
Ανώνυμος

Καλύτερα
από τα σκουλήκια που μιλούν
στην οπλή της φοράδας στο λιβάδι∙
καλύτερα
από την εποχή των νεαρών κοριτσιών
που χύνουν το αίμα τους˙
καλύτερα κάπως
να ρίξω γρήγορα τον εαυτό μου
μέσα σ’ ένα παλιό δωμάτιο.
Καλύτερα (είπε κάποιος)
να μη γεννηθεί
κι ακόμα καλύτερα
να μη γεννηθεί δυο φορές
στα δεκατρία
όπου στο οικοτροφείο,
κάθε χρονιά η κρεβατοκάμαρα,
έπιανε φωτιά.

Αγαπητέ φίλε,
Θα έχω να βυθιστώ με εκατοντάδες άλλων
με έναν ανελκυστήρα σερβίτσιων προς την κόλαση.
Θα είμαι ένα ελαφρύ πράγμα.
Θα εισέλθω στον θάνατο
σαν τον χαμένο φακό επαφής κάποιου.
Η ζωή κατά το ήμισυ διευρύνεται.
Τα ψάρια και οι κουκουβάγιες είναι αγριεμένες σήμερα.
Η ζωή γέρνει μπρος πίσω.
Ακόμα και οι σφήκες δεν μπορούν να βρουν τα μάτια μου.

Ναι,
μάτια που κάποτε ήταν άμεσα.
Μάτια που έχουν υπάρξει πράγματι άγρυπνα,
μάτια που είπαν ολόκληρη την ιστορία –
φτωχά άλαλα ζώα.
Μάτια που διαπεράστηκαν,
μικρά κεφάλια καρφιών,
ανοικτοί γαλάζιοι πυροβολισμοί.

Και κάποτε
με στόμα σαν φλιτζάνι,
πηλός χρωματιστός ή αίμα βαμμένο,
ανοικτό σαν κυματοθραύστης
για τον χαμένο ωκεανό
και ανοικτό σαν την θηλιά
για το πρώτο κεφάλι.

Μια φορά κι έναν καιρό
λαχταρούσα τον Ιησού.
Ω λαχτάρα μου! Λαχτάρα μου!
Πριν γεράσει
εισήλθε ήρεμα εποχούμενος στην Ιερουσαλήμ
γυρεύοντας το θάνατο.

Αυτή τη φορά
Σίγουρα
δε ζητώ κατανόηση
κι ακόμα ελπίζω πως όλοι οι άλλοι
θα στρέψουν τα κεφάλια τους όταν ένα κοπάδι ψάρια που δεν έκανε πρόβα θα πηδήξει
στην επιφάνεια της λίμνης Έκο˙
όταν το σεληνόφως,
που η χαμηλότερή του νότα δυνάμωσε,
πληγώνει κάποιο κτίριο στη Βοστόνη,
όταν το αληθινά όμορφο κείται μαζί.
Σίγουρα, το σκέφτομαι αυτό,
και θα το σκεφτόμουν περισσότερο
εάν δεν ήμουν… εάν δεν ήμουν
σ’ εκείνη την παλιά πυρκαγιά.

Μπορώ να παραδεχτώ
πως ήμουνα μοναχά μια δειλή
φωνάζοντας εμένα εμένα εμένα
και δεν παρατήρησα τις μικρές σκνίπες, τους σκόρους,
εξαναγκασμένοι απ’ την κατάσταση
να ρουφήξουν τον ηλεκτρικό βολβό.
Αλλά σίγουρα εσύ γνωρίζεις πως καθένας έχει έναν θάνατο,
τον δικό του θάνατο,
περιμένοντάς τον.
Έτσι θα φύγω τώρα
χωρίς τα γηρατειά ή την αρρώστια,
παράφορα μα με ακρίβεια,
γνωρίζοντας τον καλύτερο δρόμο μου,
πάνω σ’ αυτό το γάιδαρο παιχνίδι που καβάλησα όλα αυτά τα χρόνια,
χωρίς ποτέ να ρωτώ, «Που πηγαίνουμε;»
Οδεύαμε (που να’ ξερα)
σ’ αυτό.

Αγαπητέ φίλε,
σε παρακαλώ μη σκέφτεσαι
πως σχηματίζω στο μυαλό μου κιθάρες που παίζουν
ή τον πατέρα μου να λυγίζει τ’ οστό του.
Ούτε καν περιμένω το στόμα της μάνας μου.
Ξέρω πως έχω πεθάνει πιο πριν –
μια το Νοέμβριο, μια τον Ιούνιο.
Τι περίεργο να διαλέξω τον Ιούνιο και πάλι,
τόσο συμπαγής με τα πράσινα στήθη του και τις κοιλιές του.
Φυσικά οι κιθάρες δεν θα παίξουν!
Τα φίδια σίγουρα δεν θα προσέξουν.
Η πόλη της Νέας Υόρκης δεν θα νοιαστεί.
Το βράδυ οι νυχτερίδες θα χτυπήσουν στα δέντρα,
γνωρίζοντάς τα όλα,
βλέποντας ότι αισθάνθηκαν όλη τη μέρα

Ιούνιος 1965

Η ΕΘΙΣΜΕΝΗ

Υπνέμπορος,
Θανατέμπορος,
με κάψουλες στις παλάμες μου κάθε νύχτα
οχτώ την φορά απ’ τα γλυκά μου φαρμακευτικά μπουκαλάκια
κάνω τους διακανονισμούς για ένα τόσο δα μικρό ταξίδι.
Είμαι η βασίλισσα αυτής της κατάστασης.
Είμαι μια ειδικός στο να κάνω το ταξίδι
και τώρα λένε πως είμαι εθισμένη.
Τώρα ρωτούν γιατί.
Γιατί!

Δεν ξέρουν
πως ορκίστηκα να πεθάνω!
Εξασκούμαι.
Απλά κρατιέμαι σε φόρμα.
Τα χάπια είναι μια μητέρα, αλλά καλύτερα,
κάθε χρώματος και τόσο νόστιμα όσο οι καραμέλες.
Είμαι σε δίαιτα απ’ τον θάνατο.

Ναι το παραδέχομαι
έχει γίνει κάτι σαν συνήθεια —
καταπίνω οχτώ την φορά, χτυπημένα μάτια,
μακριά αποσυρμένη από τις ροζ, τις πορτοκαλί,
τις πράσινες και τις λευκές καληνύχτες.
Γίνομαι κάποιο είδος ενός χημικού
μίγματος.
Αυτό είναι!

Ο ανεφοδιασμός μου
σε ταμπλέτες
θα κρατήσει χρόνια και χρόνια.
Μου αρέσουν καλύτερα απ’ ότι εγώ.
Πεισματάρικα σαν κόλαση, δεν θα μ’ αφήσουν να εγκαταλείψω.
Είναι ένα είδος παντρειάς.
Είναι ένα είδος πολέμου
όπου φυτεύω βόμβες μέσα
στον εαυτό μου.

Ναι
προσπαθώ
να σκοτωθώ με μικρές δόσεις,
μια ακίνδυνη ασχολία.
Στην πραγματικότητα εξαρτώμαι απ’ αυτό.
Αλλά θυμήσου δεν κάνω δα και τόσο θόρυβο.
Και ειλικρινά κανείς δεν έχει υποχρέωση να με τραβήξει έξω
και δεν θα σταθώ εκεί με το σάβανο μου.
Είμαι μια μικρή νεραγκούλα με το κίτρινο νυχτικό μου
τρώγοντας τα οχτώ μου καρβέλια σαν αρμαθιά
και με σίγουρη σειρά σαν
την αράδα των χεριών
ή την μαύρη μετάληψη.

Είναι μια τελετή
αλλά όπως και κάθε άλλο άθλημα
βρίθει κανόνων.
Είναι σαν ένας μιούζικαλ αγώνας τένις όπου
το στόμα μου συνηθίζει να πιάνει την μπάλα.
Μετά ξαπλώνω στο βωμό μου
υπερυψωμένη από τα οχτώ χημικά φιλιά.

Ότι με ρίχνει αυτό είναι
με δυο ροζ, δυο πορτοκαλί,
δυο πράσινες και δυο λευκές καληνύχτες.
Φι-Φάι-Φο-Φουμ—
Τώρα είμαι δανεισμένη.
Τώρα είμαι μουδιασμένη.

1η Φλεβάρη, 1966

ΖΗΣΕ

Ζήσε ή πέθανε, μα μη δηλητηριάζεις τα πάντα…

Λοιπόν, ο θάνατος έχει υπάρξει εδώ
για μεγάλο διάστημα –
έχει να κάνει διαβολεμένα πολύ
με την κόλαση
και την καχυποψία του ματιού
και τα θρησκευτικά αντικείμενα
και πως τα θρήνησα
όταν έγιναν ντροπιαστικά
από
το σκαρίφημα της ημιτελούς καρδιάς μου.
Το κύριο συστατικό
είναι ο ακρωτηριασμός.
Και η λάσπη, μέρα με τη μέρα,
η λάσπη σαν μία τελετή,
και το μωρό στην πιατέλα,
μαγειρεμένο αλλά ακόμη άνθρωπος,
μαγειρεμένο επίσης με μικρά σκουλίκια,
ραμμένα πάνω του πιθανόν από την μητέρα κάποιου
την καταραμένη σκύλα!

Ακόμη κι έτσι,
εγώ συνέχισα ακριβώς,
ένα είδος ανθρώπινης ανακοίνωσης,
να έλκω τον εαυτό μου σαν
να ήμουν ένα ξεριζωμένο σώμα
στο μπαούλο, στο χώρο αποσκευών.
Αυτό απέγινε ψευδορκία της ψυχής.
Έγινε ένα κραυγαλέο ψέμα
και μολονότι έντυσα το σώμα
αυτό ήταν ακόμη γυμνό,
ακόμη σκοτωμένο.
Πιάστηκε
για πρώτη φορά στη γέννα,
σαν ένα ψάρι.
Όμως έπαιξα μαζί του, το έντυσα,
το έντυσα σαν κάποιου την κούκλα.
Η ζωή είναι κάτι που παίζεις;
Και είναι κάτι που θες να το ξεφορτωθείς συνεχώς;
Και επιπλέον, όλοι σου φωνάζουν
να το βουλώσεις.
Και δεν είναι έκπληξη!
Οι άνθρωποι δεν αρέσκονται να τους λένε
ότι είσαι άρρωστος
και μετά να εξαναγκάζονται
να παρακολουθούν
εσένα
να κατρακυλάς
με το σφυρί.

Σήμερα η ζωή έσκασε μέσα μου σαν ένα αυγό
και μέσα εκεί
ύστερα από αξιοπρόσεκτο σκάψιμο
βρήκα την απάντηση.
Τι ευκαιρία!
Ήταν ο ήλιος,
Ο κρόκος της κινούταν πυρετωδώς
παίρνοντας αβασάνιστα το τρόπαιό της —
και συνειδητοποιείς πως αυτό το κάνει κάθε μέρα!
Γνώριζα πώς ήτανε αγνή,
αλλά δεν είχα σκεφτεί
πώς ήταν συμπαγής,
δεν είχα καταλάβει πως ήταν η απάντηση.
Θεέ μου! Όνειρο είναι,
εραστές να βλασταίνουν στον κήπο
σαν βλαστοί σέλινου
και ακόμα καλύτερα,
ένας σύζυγος ακριβώς σαν σεκόγια,
δύο κόρες, δυο θαλασσινά όστρακα
μαζεύοντας τριαντάφυλλα από το λειρί μου.
Αν είμαι σ’ έξαψη χορεύουν γύρω του
και φτιάχνουν γλυκάκια.
Κι όταν χρειάζομαι περισσότερη προσοχή
απλά πατινάρουν πάνω μου
με μικροσκοπικά κοστούμια μπαλέτου.

Εδώ,
συνεχώς,
σκεπτόμενη πώς ήμουν δολοφόνος,
τρίβοντας καθημερινά τον εαυτό μου
με τα μικρά μου δηλητήρια.
Αλλ’ όχι.
Είμαι μια αυτοκράτειρα.
Φορώ μια μπροστέλα.
Η γραφομηχανή μου γράφει.
Δεν έσπασε όπως προειδοποιήθηκε.
Ακόμα και τρελή είμαι τόσο ωραία
όσο μια πλάκα σοκολάτας.
Ακόμη και με τις γυμναστικές των μαγισσών,
εμπιστεύομαι την αμέτρητη πόλη μου,
το διεφθαρμένο μου κρεβάτι.

Έρχομαι με φιλιά μέσα στην κουκούλα μου
και ο ήλιος, αυτός ο έξυπνος,
κατρακυλά στην αγκαλιά μου.
Έτσι λέω ΖΗΣΕ
και στρέφω τη σκιά μου
τρεις φορές γύρω τριγύρω
για να ταΐσω τα κουτάβια μας όπως έρχονται
τα οκτώ Δαλματίας που δεν πνίξαμε,
παρά τις προειδοποιήσεις:
Το απορριγμένο!
Το κατεστραμμένο!
Παρά τους κουβάδες του νερού που περίμεναν
να τα πνίξουν, να τα τραβήξουν κάτω σαν πέτρες,
ήρθαν το καθένα με το κεφάλι προτεταμένο,
βγάζοντας φυσαλίδες στο χρώμα του μπλε καταρράκτη
και ψάχνοντας αδέξια για τις μικρές ρώγες.
Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, οκτώ Δαλματίας,
¾ της λίβρας, μπήκαν στη σειρά σαν καυσόξυλο
το καθένα
σαν
σημύδα.
Υπόσχομαι να αγαπώ περισσότερο αν έρθουν,
γιατί παρά την σκληρότητα
και τα παραγεμισμένα αυτοκίνητα αυτοκινητόδρομου για τους κλιβάνους,
δεν είμαι αυτό που περίμενα.
Όχι ένας Eichmann.
Το δηλητήριο απλά δεν κράτησε.
Οπότε δεν θα παραμείνω στην νοσοκομειακή μου βάρδια,
επαναλαμβάνοντας την Μαύρη Λειτουργία
και όλα αυτό.
Λέω ΖΗΣΕ, ΖΗΣΕ, λόγω του ήλιου
του ονείρου, του εκπληκτικού δώρου.

Τελευταία μέρα του Φλεβάρη, 1966

ΑΝΝ ΣΕΞΤΟΝ – Η ποιητική της αυτοχειρίας (β)


Σ’ ολόκληρη τη διαδρομή του ποιητικού της έργου συναντούμε τουλάχιστον είκοσι ποιήματα τα οποία αναφέρονται στην αυτοκτονία και ένα από τα πιο σημαντικά είναι Το Διπλό Είδωλο (Double Image), γραμμένο το 1958 και λίγο πριν τον θάνατο των γονιών της. Το ποίημα αναφέρεται στην μικρότερη κόρη της ποιήτριας, που πέρασε τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής της με την γιαγιά της, αφού η Σέξτον μετά την επιλόχεια ψύχωση, την νευρική της κατάρρευση και την απόπειρα αυτοκτονίας της, κρίθηκε ανίκανη να μεγαλώσει το βρέφος. Το ποίημα από ψυχαναλυτικής άποψης αποτελεί εξαίσιο δείγμα του ψυχοπαθολογικού ναρκισσισμού. Όπως και στον Νάρκισσο του Οβίδιου, ο οποίος έχει καθηλωθεί από την αντανάκλαση του ειδώλου του, ο ίδιος ο αφηγητής της Σέξτον ακολουθεί την μητέρα του (το είδωλο) μόνο και μόνο για να κατανοήσει την ανικανότητα της ένωσης. Παρόλα αυτά ποιήματα που λειτουργούν με τέτοια δυναμική, δεν παύει να είναι μυστικά πετράδια, μαγικά, τα οποία μεταμορφώνουν τον πόνο και θεραπεύουν πρώτα τον ίδιο τον ποιητή και στη συνέχεια τον αναγνώστη που θα αναγνωρίσει μια κάποια ομοιοστασία με το θέμα.
Η Σέξτον επαναλαμβάνει αρκετά συχνά το μοτίβο της αυτοκτονίας, όχι επειδή ξέρει πολύ καλά την φόρμα για να παράγει ποιήματα τέτοιας θεματολογίας , αλλά επειδή ένα τέτοιο ποίημα λειτουρ-γεί ως παυσίπονο για τον ποιητή. Βέβαια επειδή το δημιουργημένο παυσίπονο ποίημα έχει μια κάποια διάρκεια δράσης, θα χρειαστεί ν’ ακολουθήσει η κατασκευή κι άλλου ποιήματος, και ούτω καθεξής.
Η Σέξτον εμφανίζεται ρεαλίστρια στο τι μπορεί και στο τι δεν μπορεί να κάνει η ποίηση. Γνώριζε ότι υπάρχει μεγάλη ευκολία στο γραπτό να συγχωρέσεις έναν άνθρωπο ή να λύσεις ένα πρόβλημα, αυτό όμως για την Σέξτον ήταν εντελώς ξεκαθαρισμένο. Ακόμα κι αν συγχωρούσε τον πατέρα της, την μητέρα της, ή έλυνε κάποιο βασικό πρόβλημα, δεν σήμαινε ότι έγινε στην πραγματική ζωή. Όμως το γράψιμο και η λογοτεχνία γενικότερα ήταν για την Σέξτον το καφκικό τσεκούρι για την παγωμένη θάλασσα εντός μας. Αυτό άλλωστε το απόσπασμα από την επιστολή του Κάφκα στον Όσκαρ Πόλλακ του 1904 χρησιμοποίησε και ως προμετωπίδα στο βιβλίο της “All my pretty ones”. Συγκεκριμένα λέει ο Κάφκα: «τα βιβλία που χρειαζόμαστε είναι αυτά που επιδρούν απάνω μας σαν κακοτυχία, αυτά που μας κάνουν να υποφέρουμε όπως υποφέρουμε για το θάνατο κάποιου που αγαπάμε περισσότερο από τους εαυτούς μας, αυτά που μας κάνουν να αισθανόμαστε σαν να είμαστε στα όρια της αυτοκτονίας, ή χαμένοι σ’ ένα απόμερο δάσος για όλη την ανθρώπινη ενδιαίτηση— ένα βιβλίο πρέπει να χρησιμεύει ως τσεκούρι για την παγωμένη θάλασσα εντός μας».
Η Σέξτον προσπάθησε κάθε της ποιητικό βιβλίο να το οπλίσει με αιχμηρά ποιήματα τα οποία θα χρησίμευαν σαν τις λεπίδες του τσεκουριού για την παγωμένη θάλασσα εντός μας. Η ποίηση της λειτούργησε πολλές φορές σαν ηλεκτροσόκ, χαρίζοντάς της περισσότερα χρόνια δημιουργικής πορείας. Η φίλη της και ποιήτρια Μαξίν Κουμίν λέει στον πρόλογο των ποιημάτων της Σέξτον: «Έχω πια πεισθεί πως η ποίηση κράτησε την Ανν ζωντανή δεκαοκτώ χρόνια για τις δημιουργικές της προσπάθειες». Εδώ όμως θα πρέπει να διατυπώσω τη διαφωνία μου, διασαφηνίζοντας πως δεν ήταν μόνο η ποίηση, αλλά ήταν «και η ποίηση». Η Σέξτον όπως προανέφερα ήταν γεννημένη ποιήτρια και δεν έγινε ποιήτρια χρησιμοποιώντας την ποίηση ψυχοθεραπευτικά. Ας μην ξεχνούμε ότι ποίηση γράφει για πρώτη φορά στα γυμνασιακά της χρόνια. Η δεκαετής σιωπή της και ο συγχρονισμός ως την επανέναρξη της ποιητικής γραφής, αυτό που στους άλλους φαντάζει ως αίτιο, για μένα είναι απλά μια αφορμή έτσι ώστε να μπορέσει το πηγαίο ταλέντο της να ξεδιπλωθεί και πάλι —βέβαια αναφέρομαι στην πρώτη της ψυχοθεραπεία και στην ενίσχυση της από τον Δρ. Μάρτιν για να γράψει ποίηση.
Διαβάζοντας κανείς τα υπόλοιπα ποιήματα που αναφέρονται στην αυτοκτονία, όπως τα: «Σημείωμα Αυτοκτονίας», «Θέλοντας να πεθάνω», «Η Εθισμένη», «Ο Θάνατος της Σίλβια», κ.α., ίσως και να θεωρήσει την αυτοκτονία της Σέξτον ως αναπόφευκτη. Στην βιογραφία της Μίντελμπρουκ, η οποία εμβαθύνει την κατανόηση μας, σε σχέση με τη ζωή, την τέχνη και τον θάνατο της Ανν Σέξτον, έχουν χρησιμοποιηθεί και οι απομαγνητοφωνήσεις των κασετών από τις ψυχοθεραπευτικές συναντήσεις με τον τελευταίο ψυχίατρο που είχε αναλάβει την Σέξτον μετά τον Δρ. Μάρτιν. Μέσα από αυτές τις κασέτες φωτίζονται όλες οι σκοτεινές πλευρές και τα θέματα που απασχολούσαν την ποιήτρια δίχως να μεταστρέφουν την βιογραφία σε παθολογογραφία και χωρίς να μετατρέπουν σε ρομαντικό θέμα την αυτοκτονία της ποιήτριας.

Διαβάζοντας το ποίημά της «Η Εθισμένη» από τη συλλογή «Ζήσε ή Πέθανε», μπορούμε να κατανοήσουμε τις αντιστοιχίες που υπάρχουν ανάμεσα στη Σέξτον και στην Πλαθ. Η Σίλβια γράφει μερικά χρόνια πριν στο ποίημά της «Λαίδη Λάζαρος»:

Το να πεθαίνεις
Είναι ένα είδος τέχνης, όπως κι οτιδήποτε άλλο.
Το κάνω εξαιρετικά καλά.

και η Ανν Σέξτον το 1966, γράφει στο ποίημά της «Η Εθισμένη»:

Δεν ξέρουν
πως ορκίστηκα να πεθάνω!
Εξασκούμαι.
Απλά κρατιέμαι σε φόρμα.
Τα χάπια είναι μια μητέρα, αλλά καλύτερα,
κάθε χρώματος και τόσο νόστιμα όσο οι καραμέλες.
Είμαι σε δίαιτα απ’ τον θάνατο.

ή ακόμα στο ποίημα της Σέξτον «Ο Θάνατος της Σίλβια» και πάλι από τη συλλογή «Ζήσε ή Πέθανε», παρατηρούμε τον παραλληλισμό της με την Πλαθ:

[…] σύρθηκες κάτω ολομόναχη
μέσα στο θάνατο που τόσο απελπισμένα και για τόσον καιρό επιθύμησα

ο θάνατος που είπαμε πώς κι οι δυο ξεπεράσαμε
αυτός που φορέσαμε στα λιπόσαρκα στήθια μας

αυτός που τόσο συχνά συνομιλήσαμε κάθε φορά
που κατεβάσαμε τρία διπλά ντράι μαρτίνι στη Βοστόνη,

ο θάνατος που ειπώθηκε από ψυχαναλυτές και θεραπείες
ο θάνατος που ειπώθηκε σαν νύφες με σκευωρίες,

ο θάνατος που ήπιαμε στην υγειά του,
τα κίνητρα και κατόπιν η κρυφή πράξη;[…]

Σε κάθε περίπτωση, είτε υπήρχε το «αναπόφευκτο» της αυτοκτονίας, είτε θα μπορούσε η Σέξτον να είχε σωθεί, αν λάμβανε κατάλληλη φαρμακευτική θεραπεία, αν δεν είχε χωρίσει τον σύζυγό της Κάγιο, αν δεν την είχε εγκαταλείψει ο Δρ. Μάρτιν, αφήνοντάς την πιο ευάλωτη και μόνη από ποτέ, αν είχε κοντά της περισσότερους φίλους για να ανταπεξέλθουν στον χειριστικό χαρακτήρα ενός ανθρώπου με βαθιά καταθλιπτική συνδρομή, τότε ίσως η Σέξτον να ζούσε μέχρι σήμερα.
Σίγουροι είμαστε μόνο για ένα πράγμα σε ότι αφορά την ποιητική της ιδιοφυία, το ότι τα έργα της που είδαν το φως της δημοσιότητας μετά το θάνατό της, έργα τα οποία η ίδια δεν ζούσε για να τα διορθώσει, να επέμβει λίγο πριν αυτά εκδοθούν, είναι έργα που δείχνουν πως η Σέξτον είχε να προσφέρει ακόμα πολλά στην ποίηση.

ΑΝΝ ΣΕΞΤΟΝ – H ποιητική της αυτοχειρίας (α)


[…] Κι ο θάνατος κρίνει με το συνηθισμένο του βλέμμα
και τσιμπολογάει τη βρώμα κάτω από το νύχι του δακτύλου του.

Ο άνθρωπος είναι σατανικός,
λέω δυνατά.
Ο άνθρωπος είναι ένα λουλούδι
που πρέπει να καεί,
λέω δυνατά.
Ο άνθρωπος
είναι ένα πουλί γεμάτο λάσπη,
λέω δυνατά.

Κι ο θάνατος κρίνει με το συνηθισμένο του βλέμμα
και ξύνει τον πρωκτό του. […]

Ελάχιστοι είναι οι ποιητές που κατά την διάρκεια της ζωής τους αποκτούν δόξα και φήμη από το ποιητικό τους έργο και μάλλον η Ανν Σέξτον πρέπει να ανήκει σ’ εκείνες τις ελάχιστες περιπτώσεις των ποιητών, που περνούν στην αντίπερα όχθη, στο απόγειο της ποιητικής τους δημιουργίας. Όταν η Σέξτον αυτοκτόνησε, το 1974, η ποιητική της φήμη, την είχε κατατάξει ανάμεσα στα ηγετικά ονόματα της σύγχρονης αμερικανικής ποίησης και μάλιστα ως ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά μέλη, μαζί με την Σίλβια Πλαθ και τον Ρόμπερτ Λόουελ, μιας νέας ποιητικής σχολής, αυτής της εξομολογητικής ποίησης (confessional poetry).
Τιμημένη με το βραβείο Πούλιτζερ για το βιβλίο της «Ζήσε ή Πέθανε» και έχοντας στο ενεργητικό της, υποτροφίες, τιμητικούς τίτλους, διδακτορικά, βραβεία και μια ακαδημαϊκή καριέρα όπου το 1972 φθάνει μέχρι την βαθμίδα του Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης, η Σέξτον είναι ίσως η μοναδική από τους σύγχρονους αμερικανούς ποιητές που «κραύγασε» και δημοσιοποίησε την προσωπική της ζωή. Παρόλα αυτά όπως υποστηρίζει και η Diana Hume George στο δοκίμιο της «An Overview of Sexton’s Canon» (Μια σφαιρική θεώρηση του ποιητικού κανόνα της Σέξτον), η ετικέτα εξομολογητική ποίηση μετατράπηκε σε παγίδα η οποία εμπόδισε αναγνώστες και κριτικούς από το να δουν το πραγματικό μέγεθος του ποιητικού κατορθώματος που είχε επιτύχει η Σέξτον. Το ακαδημαϊκό φεμινιστικό κίνημα συνηγόρησε προς αυτή την κατεύθυνση. Οι επιλογές των ποιημάτων της Σέξτον μέσα στις ποιητικές ανθολογίες ήταν πάντα προβλέψιμες και περιορίζονταν στα ποιήματα που αναφέρονταν σε θέματα γυναικεία.
Στα πρώτα της έργα η ποιήτρια αναφερότανε στις εμπειρίες που είχε από τη νευρική της κατάπτωση, την προσπάθεια της για επανένταξη στα καθήκοντα που υπαγόρευε η καθημερινότητα της, αφού ήδη από τα είκοσι της ήταν παντρεμένη και με δύο παιδιά, όπως επίσης και τις απόπειρες αυτοκτονίας που είχε κάνει στο παρελθόν.
Από τη συλλογή «Ζήσε ή Πέθανε», η ποίηση της Σέξτον αρχίζει να αποκτά μια ιδιαίτερη ταυτότητα. Παρόλο που και πάλι χειρίζεται θέματα τα οποία έχουν σχέση με τα προσωπικά της φαντάσματα, το προσωπικό της βίωμα, αυτό ενός τρίτου παιδιού, που γεννήθηκε κατά λάθος, την σχέση με τη μητέρα της και τον πατέρα της, τη σχέση της με τον σύζυγό της Κάγιο, αλλά πέρα από τις προσωπικές αναφορές και τις λεπτομερείς καταγραφές τους, οι οποίες και χαρακτηρίζουν το έργο της ως εξομολο-γητικό, η Σέξτον προσπαθεί από το ατομικό να περάσει στο συλλογικό και να κατανοήσει τον κόσμο. Το παράδειγμα της ζωής της είναι το έναυσμα για να οδηγηθεί με το ποιητικό της σώμα σ’ αυτό που αντικρίζει κλεισμένη πίσω από ένα ομιχλώδες παραπέτασμα, σ’ αυτό που όπως και η ίδια αναφέρει πολύ συχνά, νιώθει ότι δεν ταιριάζει.
Τα ποιήματα της Σέξτον μπορούν υπό μια εποπτεία να θεαθούν, ως μικρές ψυχοθεραπευτικές νησίδες, πάνω στις οποίες πατώντας κάποιος, μπορεί να διασχίσει τον ωκεανό της ύπαρξης από τη μια άκρη του μέχρι την άλλη, συνθέτοντας τον συνολικό εαυτό του ψυχοθεραπευτικά. Έτσι μετατρέποντας σε ποίηση τις προσωπικές τραυματικές της εμπειρίες, ασκεί στον αναγνώστη που έχει παρόμοιες εμπειρίες ένα είδος αποπλάνησης μέσα από την τέχνη. Αλλιώς θα λέγαμε ότι τον σαγηνεύει και τον τοποθετεί μάρτυρα μιας σκληρής ζωής, όπου βέβαια το ατομικό ξεπερνά το συλλογικό, εννοώντας πως ο προσωπικός εφιάλτης του καθενός είναι πολύ πιο έντονος από έναν συλλογικό εφιάλτη (π.χ τον εφιάλτη ενός πολέμου).
Σε πολλά σημεία του έργου της, ο θάνατος ξεχειλίζει και ακόμα και η ίδια η ποιήτρια πίστευε πως η ποιητική έμπνευση συνδέεται με κάποιον τρόπο με τον θάνατο. Βέβαια η άποψη αυτή, μπορεί να χαρακτηριστεί ως απομεινάρι μιας ρομαντικής αντίληψης για την τέχνη και ιδιαίτερα για την ποιητική τέχνη, εννοώντας την εποχή που ο ποιητής προκειμένου να κριθεί και μείνει ποιητής στη συνείδηση του αναγνωστικού κοινού, θα έπρεπε να έχει τουλάχιστον αποπειραθεί έστω κι ανεπιτυχώς να αυτοκτονήσει. Από μια άλλη οπτική ίσως η βαριά καταθλιπτική συνδρομή της ποιήτριας και η απουσία αποτελεσματικών φαρμακευτικών σκευασμάτων εκείνη την εποχή για την θεραπεία της κατάθλιψης, να συνδέει την ποιητική της έμπνευση με το θάνατο.