Ναρκωτικά


Είναι αλήθεια πως τον τελευταίο καιρό έχω εγκαταλείψει το blog μου και γενικά τη ζωή μου, όμως αυτό είναι μια συνειδητή επιλογή για να μπορέσω να ορθοποδήσω γι’ άλλη μια φορά. Είμαι από τους ανθρωπούς που υποφέρουν από το φάντασμα μιας αδιόρατης θανατολαγνείας και μισώντας τον εαυτό τους στρέφονται εναντίον του προσπαθώντας να τον πλήξουν με όσα μέσα έχουν και μπορούν.

Δεν σας κρύβω πως οι επιρροές μου ανασταίνονται όλες σε σπίτια με άδεια δωμάτια και ένα στρώμα πεταμένο σε ένα υπνοδωμάτιο που τις περισσότερες φορές υποφέρει ένα νέο αγόρι ή ένα νέο κορίτσι ξερνώντας τα σωθικά του. Σύνδρομο στέρησης από την ηρωίνη ονομάζεται αυτό το οποίο σε κοπανάει για τέσσερις μέρες και συνήθως δεν μπορείς να το ξεπεράσεις και υποτροπιάζεις ξανά και ξανά μέχρι να πεθάνεις.

Μια κοπέλλα όμορφη σαν μοντέλο του Γκωτιέ, βυζαντινή και λεπτή ομορφιά. Με πράσινα μάτια και ολόξανθη, μικροκαμωμένη διπλωνότανε χθες το πρωί παρακαλώντας με να την πάω στην οδό Γερανίου με το αυτοκίνητό μου για να εξασφαλίζει την ντρόγκα της (τη δόση της). ‘Ενα γραμμάριο 15 ευρώ, δύο γραμμάρια τριάντα, ένα δυομισάρι 50 ευρώ.

Δεν μπόρεσα να αντισταθώ, δεν μπορούσα να την βλέπω να σέρνεται στο πάτωμα και να κρέμεται από το νιπτήρα του μπάνιου. Την πήρα μαζί μου και ξεκίνησα 7.00 το πρωί για το κέντρο της Αθήνας. Στο δρόμο πετάχτηκε πολλές φορές έξω από το αυτοκίνητο προσπαθώντας να ανακουφιστεί από το οξύ γαστρεντερικό σύνδρομο που σου προκαλεί η έλλειψη του ναρκωτικού.

Φθάσαμε στην Γερανίου, στρίβωντας από Πειραιώς στο ξενοδοχείο Dorian Gray Inn και ευθύς αμέσως ένας άλλος κόσμος ανοίχτηκε μπροστά μας. Ένας κόσμος που τα μάτια του επικοινωνούσαν με το άπειρο, άνθρωποι που τα σώματά τους έγερναν, τα πόδια τους δεν τους βαστούσαν.

Χρειάστηκε να περιμένουμε πέντε λεπτά μέχρι να εξασφαλίσει τη δόση και μετά κατηφορίζοντας από την Ευρυπίδου, μπροστά από το περιοδικό της Νέας Εστίας ένα ασθενοφόρο του ΟΚΑΝΑ περιμάζευε τα ρετάλια της νύχτας.

Άνθρωποι σκιές που είπε και η Κατερινά Μάτσα στο βιβλίο της και εγώ συνοδοιπόρος των ανθρώπων αυτών που πιστέψτε με δεν είναι τόσο κακοί, τόσο τίποτα, όσο θέλει η κοινωνία να τους παρουσιάζει.

Άρρωστοι άνθρωποι θα πεθάνουν πριν φθάσει η σειρά τους για μεθαδόνη. Αυτή είναι η χώρα μας, αυτή είναι η Ελλάδα μας, αυτή είναι η Αθήνα μας.

Από το ένα άκρο ως το άλλο, η πρωτεύουσα δοκιμάζει ουσίες. Στον Κολωνό, στην Λένορμαν, στην Ομόνοια, στην Πλατεία Καραϊσκάκη, στον Σταθμό Λαρίσης, στην οδό Βουλιαγμένης, στα δικαστήρια του Πειραιά, στο τελωνείο, κ.άλλου….

Αν ήθελε η αστυνομία να σταματήσει αυτό το κακό, αυτή την σύγχρονη ανθρωποθυσία είμαι σίγουρος πως θα μπορούσε να το καταφέρει. Πιθανώς δεν θέλει μια και το βρώμικο χρήμα που διακινείται αγγίζει τις πολλές χιλιάδες ευρώ την ημέρα… το χρήμα είναι η πρέζα, οι μπάτσοι πουλάνε πρέζα… έλεγε κάποτε η Γώγου…

Θα συνεχίζω να αγαπάω όλα αυτά τα παιδιά… μπορεί άλλωστε να ήτανε τα παιδιά μου… και θα συνεχίσω να κλαίω στα σκοτεινά γιατί έχω τους λόγους μου….

Καλημέρα

Advertisements

6 thoughts on “Ναρκωτικά

  1. Τι δίλημμα κι αυτό! Να την αφήσεις να σφαδάζει ή να την «ανακουφίσεις» προσωρινά; Aλήθεια, τι άλλο μπορεί να κάνει κανείς αυτή την ώρα;

    «Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε
    την ίδια διαδρομή.
    Ξεφτίλα-μοναξιά-απελπισία. Κι ανάποδα»
    έλεγε η Κατερίνα Γώγου για τους φίλους της:
    «οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
    στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
    Οι φίλοι μου»

  2. Αγαπητέ Γιάννη Αντιόχου

    ας χαρούμε αυτή την άγρια εκμηδένιση απ’ τα χέρια των Μουσών
    τη λάμψη της ηλιαχτίδας που βλασταίνει μέσα μας ποιήματα και καταστροφές κι άλλα αίματα.
    Εμείς που μαστουρώνουμε με έρωτα, πόνο και αθανασία ας διακινήσουμε ποιήματα και ζωγραφιές λέξεις και βλέμματα
    αγγιγμένοι απ’ την θεία αφή της ηδονής.

    Συνέχισε τα ποιήματα και τις αστραφτερές σου μεταφράσεις
    όλα στροβιλίζονται στο μέγα τίποτε στο μέγα μηδέν που μας χωράει
    για πάντα

    ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ

    ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ
    ΠΑΝΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ

  3. μακαρι ολοι να καταλαβαιναν την αξια και τη σημασια τησ ζωησ

  4. Ναι, ναι λιγούρια!!!
    Λιγούφια για ειδονές, για ειδονές που μας έμαθε κανείς πώς να τις χειριζόμαστε, πώς να τις γευόμαστε!
    Θα μου πεις ποιός να μας το πει;
    Μόνο η ζωή τελικά από τελικά στο μαθαίνει, ευτυχώς ή δυστυχώς… κι όλα εν τέλει είναι ζήτημα τύχης.
    βλέπεις εγώ τον επίκουρο άρχισα να τον καταλαβαίνω μετά την εκατοστή χαρμάνα μου… ελπίζω να μην ήταν αργά…
    Σήμερα γράφω για πρώτη φορά σε blogs… είμαι στο στάδιο της αποτοξίνωσης για χιλιοστή φορά, 30 χρονών, κι όχι αδαής αλλά τί να το κάνεις… έβαλα λοιπόν στο google blog ναρκωτικά 2008 κι άρχισα να μπαίνω και να γράφω…
    Σόρυ απλά προσπαθώ να κρατηθώ μην αρχίσω πάλι να ψάχνω… να περάσουν κι αυτές οι χαρμάνες…
    Σόρυ για τη φλυαρία μου

  5. Ειμαι 17 χρονων και οπως και να το κανω ξερω πως ειναι ενα κομματι, αυτα που ειπες ηταν τοσο μεσα μου που θελω να σου πω ευχαριστω το να περιγραφεις μια κατασταση αηδιαστικα αληθινη δεν ειναι μια σειρα διακλαδωσεων ειναι η ζωη.ηταν δικο σου κειμενο;

  6. φοβερο κειμενο!μπραβο σου…ειναι συγκλονιστικο αυτο του συμβαινει σε αυτους του ανθρωπους θα ηθελα πολυ να τους βοηθησω…και πανω απο ολα να μην ειμαστε ρατσιστες απεναντι σε αυτα τα παιδια που χρειαζοντε την βοηθει μας!κ συμφωνω οι μπατσοι πουλανε την πρεζα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s