Ο θρύλος των Μπητ: Τζακ Κέρουακ (Jack Kerouac)- Bowery Blues


Jack Kerouac, Beat Generation

Ο Τζακ Κέρουακ, βασιλιάς του κινήματος των μπητ, συγγραφέας και ποιητής, γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου του 1922 στο Λόουελ της Μασαχουσέτης και πέθανε από αιμορραγία κιρσών του οισοφάγου και κίρρωση του ήπατος, την 21η Οκτωβρίου του 1969.

Το πιο γνωστό του έργο, ορόσημο της λογοτεχνίας του 20ου αιώνα είναι το μυθιστόρημα «Στο Δρόμο» (On the Road).

Διαβάζοντας τα ποιήματά του μετέφρασα για τους επισκέπτες του μπλογκ μου το εξαιρετικό του ποίημα «Το Μπλουζ του Μπάουερι».

ΜΠΛΟΥΖ ΤΟΥ ΜΠΑΟΥΕΡΙ

Του Ζαν Λουί

Για μένα
Προφητεύω
Ότι η νύχτα
Θα ‘ναι φωτεινή
Με το παλιό
Χρυσάφι
Μέσα στο πανδοχείο.

Καφετέρια Κούπερ Γιούνιον – όψιμο παγωμένο απόγευμα του Μάρτη, ο δρόμος (η Τρίτη Λεωφόρος) λιθόστρωτος, παγωμένος, έρημος με βαγόνια του τραμ – Κάποιος άνδρας στην γωνία κάνει σήμα με το χέρι του Κάποιος του αρνείται κατηγορηματικά και εκτός οπτικού πεδίου πίσω από μια μαύρη και λευκή κολώνα, παγωμένοι κλόουν στη στιγμή τρόμου του κόσμου – Ένα παιδί από το Πουέρτο Ρίκο μ’ ένα πράσινο  ραβδί, σκύβοντας να χτυπήσει το πεζοδρόμιο αλλά αλλάζοντας γνώμη και σταματώντας – Δυο καινούργια μικρά φορτηγά παρκαρισμένα – Το εγκαταλελειμμένο γκρίζο ρόδινο πέτρινο κτίριο στο δρόμο απέναντι με την πάχνη του να υψώνεται στον γαλήνιο χειμωνιάτικο ουρανό, εντός υπάρχουν ήσυχοι εργαζόμενοι κάτω από γείσα νέον εξασκώντας μαθήματα εξαερισμού με τον φονικό Μάρμπο – Μια φλύαρη ξανθιά με απαίσιο διάπλατο χαμόγελο πιάνει με τα χείλη κουβέντα σ’ έναν γέρο Μποδισάτβα παππού στο πεζοδρόμιο, η ένταση ζωήρευε τις με δυσκολία αρθρωμένες λέξεις – Εν τω μεταξύ ένας αστείος αλήτης δίχως αίσθηση προσπαθεί να ζητιανέψει απ’ αυτούς και σπρώχνεται μακριά σκουντουφλώντας, δεν νοιάζεται για τις κοσμικές κυρίες εμποδισμένες με τις χαρτοσακούλες στα πεζοδρόμια – Ανείπωτα θλιμμένος ο σπασμένος χειμώνας θρυμμάτισε το πρόσωπο ενός διερχόμενου άντρα στον παγερό κυματισμό – Ακολουθούμενος από έναν Ρώσο μποξέρ με μια έκφραση Βαλτικής απώλειας, κάτι βλοσυρό και Σλαβικό και τόσο απελπιστικό πίσω από την υποθετική μου επίγνωση ή την αξιολογητική μου ικανότητα και πιστεύω ότι ανατριχιάζω όπως στο άγγιγμα μιας παγωμένης πέτρας όταν τον σκέφτομαι, η παλιά αρρωστημένη φρίκη του, σαν τις περσίδες στο παλιό ξύλινο καμιόνι ζύθου

Ο Σιν Μακ Οντάριο χωρίς
λεφτά, χωρίς στοιχήματα, χωρίς
υγεία, βαριέται
πασπατεύοντας την εσωτερική τσέπη του παλτού του
χωρίς ελπίδα να δει
ποτέ ξανά το Μαϊάμι
αφού έχασε τις πίκλες του
στην Όρχαρντ Στρήτ
και ο πατέρας του
τον τρέχει πέρα δώθε
στα νοσοκομεία
του γκρίζου
παγωμένου
οστού
στεγνώνοντας
στο φεγγάρι
που καταντροπιάζει το παλτό του
και λέξεις τραγουδούν
ό, τι το μυαλό
φέρνει
Αιμορραγώντας ματωμένους ναυτικούς
Της Ινδικής Αγγλίας
Πολιορκημένους στα πανωφόρια
Της Τρίτης Λεωφό ρου
Χωρίς αίσθηση και τα φρύδια τους
Χαραγμένα με βάμμα κρασιού
Αίμα ανόητων γλυκοκοιταγμάτων
Θλιβερές περιπέτειες
Πολύ μακριά απ’ το βαρέλι
Του Λίβερπουλ
Ο κόκκος του οστού
Μπουκάλι μαύρου Λίφφεϋ
Απόμακροι αιωρούμενοι αόρατοι
Μεγάλοι σκόρερ
Του ωκεάνιου κύματος.
Ο Θεός ευλογεί και τραγουδά γι’ αυτούς
Όπως εγώ δεν μπορώ

*

Τα μπλουζ του Κούπερ Γιούνιον
Το μουσικό χαλί είναι Ανυπόφορο.
Η ευθυμία του μνήματος
Κατασκευάζει υποψηφίους
Θρηνούν τα σωθικά μου
Και τα μυαλά μου
Είναι πλημμυρισμένα
Κάτω η πλευρά του
μπλε πορτοκαλί τραπεζιού
Μυξοκλαίγοντας κάπως σαρκαστικά
Ο Πορτορικανός ήρωας
Χτυπά βροντώντας
Την τσέπη του παλτού του
Γονθροκοπώντας την Εγγύτητα
Εκεί που ο Νεκροθάλαμος
Περιμένει για δόλωμα
(Τι είδους υπηρεσίες
Προσφέρουν τα σπασμένα βαρέλια;)
Ω δείξε έλεος
Μποδισάτβα
Της Πνευματικής
Ακτινοβολίας!
Σώσε τον κόσμο απ’ τα φρύδια της
Όμορφης παραίσθησης
Ελπίδα, Ω Ελπίδα
Ω Άρνηση, Ω Πάπα

*

Πλήθος φορώντας παλτά
Σε κάποια μπροστινή θέση
Αμάξι, γκρίζο & καταθλιπτικό
Συνεχίζει μέσα
Στον αγώνα του μπάσκετ

*

Διάφορες βλακώδεις παρελάσεις
Η αυστηρότητα της λεπτότητας
Αποφασιστικός άντρας με
Σπασμένη πλάτη
Κλωτσά την βαλίτσά του
Κάτω από της Ουάσινγκτον
Το κτίριο μέσα στη νύχτα
Προσπερνώντας μικρά μαραζωμένα
Παιδιά με Μαμάδες
Μελαγχολικής ελπίδας.

Πολύ θλιβερός, πολύ θλιβερός
Ο καλοστεκούμενος
Αμόλυντος
Φιλόπονος άνδρας.

Και ο πορνόγερος Ιρλανδός
Με αξιοπρέπεια δίχως βάση
Παραφουσκωμένος μπύρα στο σπίτι
Στη μισοκοιμισμένη άχαρη TV
Δείπνα ζωμού
Και χολής –
Φορώντας καινούργια παλιά παλτά
Προορισμένα να ‘ναι ατσαλάκωτα για τα νιάτα
Ζάρωσε στο βαρέλι του
καταπώς η θαλάσσια αύρα
Ξελογιάζει τα θαλασσινά βλέμματα
Να σκεφτούν
Ότι ρυτίδες & γηρατειά
Είναι αληθινά.

*

Κακόμοιρη νεαρή αγροτιά
Με παλτό από δέρμα

Τα σημάδια του σκαψίματος στις παλάμες
Για παγωμένους καφέδες
Έναντι του απογευματινού μισοσκόταδου
Που η δουλειά της πέτρας
Επιχορήγησε
Με αποκαμωμένη ελπίδα.
Ελπίδα Ω Ελπίδα
Ελπίδα του Κούπερ Γιούνιον
Ω Μπάουερι των Ελπίδων!
Ω απουσία
Ω φαιδρή αλήθεια
Που δεν ατενίζεις την αναψοκοκκινισμένη
Άγρια πραγματικότητα!
Κρύβεσαι στη νύχτα
Όπως ο νεκρός μου πατέρας
Βλέπω τα κρυστάλλινα
Θρύψαλα να μετατοπίζονται
Εκτός του οπτικού πεδίου
Σταλάζοντας περιστέρια του φωτός
Στον Σκατένιο Κόσμο

Ως εδώ, λυπημένοι –
Κάλπικα πέταλα
Του ιερού λωτού
Στις βιτρίνες των φαρμακείων
Όπου φλιτζάνια του Ω
Είμαστε καπνίσανε

Ο Ιρλανδός Μακ Γκίλλιγκαν
Μουρμουρίζει στο δρόμο
Μόλις έφτασε στην πόλη
Από το παγωμένο Κάλκι

Ο Πόλοκ Πατ με το σφουγγαρόπανο του
Σαν γάτος θυμωμένος
Σχεδόν σκοντάφτοντας
Στην ταινίας
Της νύχτα
Μέσα απ’ αυτά που βλέπει
Ζοφερές χώρες
Αόρατες
Σαν τη νύχτα περπατώντας
Στο υπερβατικό Γάλα
Στο δωμάτιο
Λυπημένοι Εβραίοι αξιοσέβαστοι
κουρελήδες με φορτηγά
Και παρατηρητές
Τινάζουν το πανί
Στο πεζοδρόμιο
Λέγοντας δεν ξέρω, ξέρω, ξέρω,
Καθώς το γκριζοπράσινο καπέλο
Κάθεται πάνω στα κεφάλια τους
Προστατεύοντάς τους
Από το Άπειρο άνωθεν
Π’ αστράφτει με λευκά
Πλατιά και σκούρα μαύρα σύννεφα
Σαν Ήλιος Ελευθερίας
Κορνάρει πάνω απ’ τη Θάλασσα
Στέλνοντας Πλοία
Από την εσώτερη θάλασσα
Ελεύθερα
Στην αποσταθεροποιημένη Υόρκη
Βλογιοκομμένη Πόλη της Αναλογίας
Ιδιωτικό Τρανό Γεράκι
Ανθρώπινη Κοπρώδη Πόλη
Ο αερολόγος Τσάρλι είναι Τρελός.

*

Απαίσιο γουρούνι
Ρεύεται
Στο πεζοδρόμιο
Καθώς σουρεαλιστικές
Δακτυλογράφοι
Κολυμπούν δίπλα τραγουδώντας
Και μεγαλύτεροι ναυτικοί
Σαν σαύρες γλιστρούν στην μεριά
Του μισοσκόταδου
Σαν νερό
Γιατί αυτή
Είναι η θάλασσα
Της
Πραγματικότητας.

*

Η ιστορία του ανθρώπου
Μ’ αρρωσταίνει
Μέσα, έξω,
Δεν ξέρω γιατί
Κάτι τόσο υποθετικό
Κι όλο μιλώ
Πρέπει να με πληγώσει έτσι.

Είμαι πληγωμένος
Είμαι φοβισμένος
Θέλω να ζήσω
Θέλω να πεθάνω
Δεν ξέρω
Που να στραφώ
Στο Κενό
Και πότε
Ν’ απο-
Κοπώ

Για καμιά Εκκλησία που μου είπε
Για κανένα Γκουρού που με κράτησε
Καμιά συμβουλή
Μόνο πέτρα
Της Νέας Υόρκης
Και στην καφετέρια
Ακούμε
Το σαξόφωνο
Ω πεθαμένε Ρούμπυ
Σκοτωμένος από Πυροβολισμό
Στα Τριάντα Δύο
Ακούγεσαι σαν τους παλιούς καιρούς
Και εξουδετερωμένος
Κενός αποκεφαλισμένος
Δολοφόνος απ’ το ρολόι.
Και βλέπω Σκιές
Να χορεύουν στον Χαμό
Ερωτευμένες, κρατώντας
Σφιχτά τους ωραίους κώλους
Μικρών κοριτσιών
Ερωτευμένα με το σεξ
Επιδεικνύουν τους εαυτούς τους
Σε λευκά εσώρουχα
Στα ανασηκωμένα παντζούρια
Ελπίζοντας για το ότι Χειρότερο.

Δεν μπορώ να τ’ αντέξω
Άλλο πια
Εάν δεν μπορώ να βαστήξω
Το μικρό μου δίπλα
Μου στο δωμάτιο μου

Μετά είναι το αντίο
Σανγκσάρα
Για μένα
Εξάλλου
Τα κορίτσια δεν είναι όμορφα
Καθώς κοιτάζουν
Και το Σαμαδί
Είναι καλύτερο
Απ’ όσο πιστεύεις
Όταν αρχίζει
Χτυπώντας μέσα στο κεφάλι σου
Με ένα Βόμβο
Χρυσής αστραπής
Άγγελοι τ’ Ουρανού
Ουρλιάζουν
Αναφωνώντας
Σε περιμέναμε
Απ’ το πρωί, Τζακ
– Γιατί άργησες τόσο πολύ
Χασομερώντας στο καπνισμένο δωμάτιο;
Αυτή η υπερβατική Λάμψη
Είναι το καλύτερο μέρος
(Τ’ Ανύπαρκτου
Που τραγουδώ)

Εντάξει
Παραιτούμαι.
Τρελός.
Στοπ.

29 Μάρτη, 1955, Νέα Υόρκη.

Μετάφραση: Γιάννης Αντιόχου

 

Πηγές σχετικές με το έργο του Κέρουακ στο διαδίκτυο:

 

Advertisements

3 thoughts on “Ο θρύλος των Μπητ: Τζακ Κέρουακ (Jack Kerouac)- Bowery Blues

  1. Πολύ όμορφο ποίημα…πολύ καλή απόδοση
    Ορίστε και μια απαγγελία του ίδιου του Jack Kerouac
    από το On the Road

  2. Nα προσθέσω κι εγώ μια επιστολή του προς τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ σχετική με την έκδοση, του On the road. (αν είναι μεγάλo ως σχόλιο για το μπλογκ, μπορείτε να τo διαγράψετε). Η επιστολή είχε δημοσιευθεί στο 2ο τεύχος του Ανατολικού (Απρ.1997) με επιμέλεια της Νίκης Παλαιολόγου:

    «3 Οκτωβρίου 1952, Νέα Υόρκη

    Θέλω να ενημερώσω εσένα και τους υπόλοιπους για την γνώμη μου για σένα. Μπορείς να μου πεις, παραδείγματος χάρη, γιατί, μ’ όλη αυτή τη συζήτηση για το στυλ των βιβλίων τσέπης και την νέα τάση να γράφoυν για τα ναρκωτικά και το σεξ, το βιβλίο μου Οn The Road που έγραψα το 1951 δεν δημοσιεύτηκε ποτέ; Γιατί εξέδωσαν το βιβλίο του Χολμς πoυ είναι απαίσιο και δεν εκδίδουν το δικό μου επειδή δεν είναι τόσο καλό όσο μερικά από αυτά που έχω γράψει; Αυτή είναι η μοίρα ενός ηλίθιου που δεν μπορεί να χειριστεί τις υποθέσεις του ή είναι η γενική βρωμιά της Νέας Υόρκης; Καιεσύ, που σε θεωρούσα φίλο μου, μου λες κοιτώντας με στα μάτια ότι το Οn the Road που έγραψα στον Νιλ είναι «ατελές», λες και ό,τι έχεις γράψει εσύ ή οποιοσδήποτε άλλος ήταν τέλειο… και δεν λες κουβέντα γι’ αυτό…

    Νομίζεις ότι δεν καταλαβαίνω πόσο ζηλεύεις και ότι εσύ και ο Χολμς και ο Σόλομον θα δίνατε το δεξί σας χέρι για να μπορέσετε να γράψετε κάτι σαν το Οn The Road… Και δεν έχω άλλη εναλλακτική λύση από το να γράφω ανόητες επιστολές σαν αυτή, ενώ αν ήσασταν άνδρες θα μπορούσα τουλάχιστον να έχω την ικανοποίηση γα σας πλακώσω στο ξύλο όλους… πολλά γυαλιά μυωπίας πρέπει να βγουν.

    Eίστε όλοι ίδιoι, φτηνοί και τιποτένιοι, πάντα ήσασταν και δεν ξέρω γιατί σας άκουγα και έκανα παρέα μαζί σας – σπατάλησα 15 χρόνια από τη ζωή μου μέσα στην βρωμιά της Νέας Υόρκης, από τους Εβραίους εκατομμυριούχους του Χόρας Μαν που με ικέτευαν για το πoδόσφαιρo και τώρα διστάζουν να με συστήσουν στις γυναίκες τους, μέχρι τους όμοιούς σου… ποιητές, ναι, καλά… απόμακρες μικροσκοπικές παραλλαγές του ίδιου ύφους… βαριά διακοσμημένες αποδεκτές μικρά γράμματα στο μέσον της καλοτακτoπoπoιημένης σελίδας του βιβλίου ποίησης) σελίδες… Όχι μόνο με στενοχώρησες με τη δήλωσή σου ότι δεν υπάρχει τίποτ στο On The Road που να μην το ήξερες ήδη (το οποίο είναι ψέμα επειδή με μια ματιά μπορώ να καταλάβω ότι ποτέ δεν ήξερες ακόμη και την πιο ασήμαντη λεπτομέρεια για κάτι τόσο απλό όσο η δουλειά του Νιλ και το τι κάνει) – και ο Σόλομον, παριστάνοντας τον ενδιαφερόμενο άγιο, ισχυρίζεται ότι δεν καταλαβαίνει τα συμβόλαια, ενώ σε 10 χρόνια θα είμαι τυχερός αν έχω το δικαίωμα να κοιτάζω νέσα από το παράθυρό του την παραμονή των Χριστουγέννων… θα είναι τόσο πλούσιος και χοντρός και τόσο απορροφημένος από τον τρόμο των άλλων ανθρώπων μέσα σε ένα σύννεφο καπνού μετά από μια γεμάτη ικανοποιητική ρουφηξιά… Όλοι τους παράσιτα σαν εσένα, ακριβώς όπως είπε ο Έντι. Και τώρα ακόμη και ο Τζον Χολμς, που όπως όλοι ξέρουν ζει σε απόλυτη παραίσθηση σχετικά με τα πάντα, γράφει για πράγματα που δεν γνωρίζει, και μάλιστα με εχθρικότητα. […] Όλοι γνωρίζουν ότι δεν έχει ταλέντο… και έτσι τι δικαίωμα έχει αυτός, που δεν γνωρίζει τίποτα, να κρίνει το βιβλίο μου. – Δεν έχει το δικαίωμα ούτε να μείνει σιωπηλός γι’ αυτό – το βιβλίο του είναι για πέταμα και το δικό σου είναι απλά μέτριο και το γνωρίζετε όλοι, και το βιβλίο μου είναι υπέροχο και δεν θα εκδοθεί ποτέ. Προσέξτε να μην με συναντήσετε ποτέ στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Προσέξτε επίσης να μην αναφερθείτε στο πού βρίσκομαι. Θα έρθω στην Νέα Υόρκη και θα μάθω ποιος μίλησε. Είστε όλοι ένα μάτσο από ασήμαντους, λογοτεχνικούς εγωιστές… και δεν μπορείτε να φύγετε από την Νέα Υόρκη, είστε τόσο άχρηστοι… Ακόμη και ο Κόρσο με τα άρματα του Τάνχουζερ να πατούν όλους τους άλλους έχει ήδη αρχίσει να συνέρχεται… Πες του να φύγει… πες του να βρει μόνος του τον δικό του τάφο… Η καρδιά μου αιμορραγεί κάθε φορά που κοιτάζω το Οn The Road… το βλέπω τώρα, γιατί είναι υπέροχο και γιατί το μισείτε και τι είναι ο κόσμος… ειδικότερα τi είσαι εσύ, Άλεν Γκίνσμπεργκ… ένας άπιστος, γεμάτος μίσος, τα χαχανητά σου δεν με ξεγελούν, βλέπω το γρύλλισμα σου κάτω από αυτά… Προχώρησε και κάνε ό,τι θέλεις, θέλω να κάνω ειρήνη με τον εαυτό μου… Σίγουρα δεν θα βρω πoτέ γαλήνη αν δεν ξεπλύνω εντελώς τα χέρια μου από την βρωμιά της Νέας Υόρκης και όλα όσα αντιπρoσωπεύετε εσύ και η πόλη… Και όλοι, το γνωρίζουν…Και ο Τσέις το γνώριζε πριν από πολύ καιρό… και αυτό επειδή ήταν γέρος από την αρχή… Και τώρα είμαι εγώ γέρος… Καταλαβαίνω ότι δεν σας αρέσω πια, βρωμοαδερφές… Πηγαίνετε να πάρετε πίπες στους διάφορους Κόρσο…

    Ελπίζω να σου χώσει ένα μαχαίρι… Συνεχίστε να μισείτε ο ένας τον άλλο και να περιφρονείτε και να ζηλεύετε και…

    Ολόκληρη η ιστορία μου στην Νέα Υόρκη είναι ένα μακρύ σχεδόν χιουμοριστικό χρονικό ενός πραγματικά ανόητου που παραπλανήθηκε από χοντρά γουρούνια… Καταλαβαίνω το αστείο… και γελάω ακριβώς όσο και εσείς… Aλλά από εδώ και πέρα δεν αστειεύομαι… Εξαιτίας ανθρώπων σαν εσένα και τον Ζιρό… ακόμη και με τον G. μ’ εμπόδισες να βγάλω λεφτά επειδή σε μισούσε… και ήρθε μαζί με τον Νιλ εκείνο το βράδυ και ο Νιλ ήθελε να κλέψει ένα βιβλίο από το γραφείο, φυσικά, τι θα έλεγες καιεσύ αν πήγαινα στο δικό σου Ν Ο R C και έκλεβα πράγματα και μετά τα γελοιοποιούσα… και ο Λουσιέν με το σκατένιο μικρό εγωισμό του πρώτα να προσπαθεί να με κάνει να κλάψω για τη Σάρα και μετά να μου λέει ότι θα ήταν εξαιρετικά εύκολο να την ξεχασω…

    Πρέπει να ξέρει τώρα πια αν δεν έχει χαζέψει εντελώς από το ποτό ότι το ίδιο ισχύει για όλους… πόσο εύκολα μπoρoύν να εξαφανιστούν… και να ξεχαστούν εντελώς… και να σχηματίσoυν ένα μαύρο σημάδι διαφθοράς μέσα στη βρωμιά… λoιπόν εντάξει. Και όλοι σας, ακόμη και η Σάρα, δεν με νοιάζει πια ποιος θα διαβάσει αυτήν την παρανοϊκή επιστολή… όλοι σας μ’ εγκαταλείψατε… με εξαίρεση τον Τόνυ Μανότσιο και μερικούς άλλους άγγελους… και έτσι σας λέω, μην μου ξαναμιλήσετε ποτέ και μη προσπαθήσετε να μου γράψετε ή να έρθετε σε επαφή μαζί μου… εξάλλου πιθανόν να μην με ξαναδείτε ποτέ… και είναι καλό… έχει έρθει ο καιρός για όλους εσάς τους επιπόλαιους ανόητους να συνειδητοποιήσετε ότι το θέμα της ποίησης είναι… ο θάνατος… έτσι πεθάνετε… και πεθάνετε σαν άνδρες… και βουλώστε το… και πάνω απ’ όλα… αφήστε με ήσυχο… και μην με ξανασκοτίσετε ξανά.

    Τζακ Κέρουακ»

  3. Παράθεμα: Ο θρύλος των Μπητ: Τζακ Κέρουακ τρίγωνο Ουρανού και Πλούτωνα στο στοιχειο του νερού « Vanessa111's Weblog

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s