Τη φωνή μου ρε…


Υπάρχουν αμέτρητα βιβλία ποίησης που γεμίζουν τα ράφια των ενημερωμένων βιβλιοπωλείων της Αθήνας και στους υπάρχοντες τίτλους καθημερινά αθροίζονται νέοι τίτλοι, νέων ποιητών. Ανάμεσα σ’ αυτά τα βιβλία, ορισμένα θα ξεχωρίσουν και θα χαράξουν την δική τους πορεία στο χρόνο, δοκιμάζοντας τη γραφή, την ποίηση και τον ποιητή.

Έχω γράψει κι άλλοτε για τον Γιάννη Στίγκα σήμερα όμως επανέρχομαι για να επιβεβαιώσω το αισθητήριό μου για την ποίησή του. Απομακρυνόμενος από μεγαλοστομίες και ρηματικές γαλιφιές απλά θα ομολογήσω πως είναι από τις μετρημένες στα δάχτυλα περιπτώσεις σύγχρονων ελλήνων ποιητών που εγώ προσωπικά ζηλεύω. Τι δηλώνει τώρα αυτή η ζήλεια: Δηλώνει πως θα ήθελα να έχω γράψει εγώ κάποια από τα ποιήματά του. Συμβαίνει λοιπόν να τον κουβαλώ μαζί μου, σπίτι-δουλειά – πανεπιστήμιο και πάλι σπίτι, όπου κι αν βρίσκομαι αρκεί να βάλω το χέρι μου στην τσάντα μου και να ανασύρω το ποιητικό του σώμα.

Η κριτική τον έχει ήδη ξεχωρίσει, πέρυσι ήταν προτεινόμενος για το βραβείο ποίησης του «Διαβάζω» και κατά κοινή ομολογία αποτελεί μια από τις πιο πολλά υποσχόμενες νέες φωνές στην ελληνική ποίηση.

Το πρώτο του βιβλίο «Η Αλητεία του Αίματος» κυκλοφόρησε το 2003 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης, ενώ το δεύτερο βιβλίο του: «Η όραση θ’ αρχίσει ξανά» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος το 2006. Σας προτείνω να τον αναζητήστε και να διαβάστε αυτή την ποίηση. Από το βιβλίο του «Η όραση θ’ αρχίσει ξανά» ΄διάλεξα ως αντιπροσωπευτικό δείγμα γραφής το ποίημα «Προφητεία που χαίρεται τους αφρούς της».

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΠΟΥ ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΑΦΡΟΥΣ ΤΗΣ

Τη φωνή μου ρε

                          κι ας μην έχω να φάω

 

γιατί είναι ωραία η παλινδρόμηση των σωμάτων

(από τον ενικό στον πληθυντικό τους

κι αντίστροφα)

 

ωραίο το γεφύρωμα των πνοών

(σάθρο ή στέρεο – αδιάφορο τι –

διπλά ωραίο για την αδιαφορία του)

 

ωραίο αίνιγμα τα λουλούδια

 

Αλλά θα’ ρθουν καιροί

με στυφά δευτερόλεπτα

να ερημώσουν την όραση

να την κάνουνε Σιβηρία

 

Αυτά, για όσους ταξιδεύουνε προς το θέρος

 

Οι υπόλοιποι, θα την πάθουμε αλλιώς

 

Μια μέρα

κάποιος θα βρει ένα ξέφτι στον ουρανό

θα το τραβήξει και

 

θα πέσουν όλα τα ποδήλατα των αγγέλων

                              όλα

                         το εννοώ

 

Γιάννης Στίγκας

Η όραση θ’ αρχίσει ξανά

Εκδόσεις Κέδρος 2006

Advertisements

One thought on “Τη φωνή μου ρε…

  1. Πράγματι πολύ διασκεδαστικό…
    (άσχετη παρατήρηση: το μαύρο φόντο με τη μικρή άσπρη γραμματοσειρά κάνει εξαιρετικά δυσανάγνωστες τις πολύ ενδιαφέρουσες αναρτήσεις σου… Και δεν είναι για τέτοιες δύσκολες δοκιμασίες τα μάτια μας… Κάνε κάτι για να σε διαβάζουμε ξεκούραστα και άνετα)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s