Αλεξάνδρα Πλαστήρα


Η Αλεξάνδρα Πλαστήρα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954. Τελείωσε τη φιλοσοφική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και μελέτησε μουσική. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Σχέδια για να μάθω να υπακούω (εκδ. Εγνατία, 1981), Το φως που βλέπουμε τώρα (εκδ. Στιγμή, 1986), Νερό στο πρόσωπο (εκδ. Άγρα, 1993), Τόπος για να ζεις (εκδ. Άγρα, 1999) και το βιβλίο για παιδιά Ιστορίες μικρές και λίγο πιο μεγάλες (α΄ έκδοση Θεμέλιο, 1983, β΄ έκδοση Λωτός, 1993). Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικά και ξένα λογοτεχνικά περιοδικά και συμπεριλαμβάνονται σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες ποίησης.

Τα ποιήματά της είναι μικρά, ακαριαία, ποιήματα που κρούουν τις χορδές της πνευματικότητας και του έρωτα. Ποίηση του απολεσμένου, ποίηση της λήθης απ’ όπου ανασταίνονται οι φιγούρες του έρωτα και του θανάτου.

Τα βιβλία της «Νερό στο πρόσωπο» και «Τόπος να ζεις» κυκλοφορούν σε δυο μικρά τομίδια από τις εκδόσεις Άγρα με σχέδιο εξωφύλλου φιλοτεχνημένο από την ίδια την ποιήτρια. Ανακαλύψτέ τα…

Ο αναστάς

Χωρίς μυστικά
αίνιγμα
είσαι
και χωρίς όργανα
ήχος

χωρίς
εμένα
ο πόνος μου είσαι
βαθύς
εκτός τόπου

στο τέλος
του λόγου
ζωή
χωρίς όνομα
είσαι

και ό,τι θρηνώ
δεν ανήκει

Γερμανικό παράθυρο

Συχνά ξεγελάει η βραδύτητα
το βαρύ σύννεφο
Να όμως που ανοίγει
από λέξη σε λέξη
το στενό διάστημα

Δεν κάνει τόσο κρύο
ο πιο βαρύς χειμώνας ήταν άλλος
Μπροστά φεύγει το τέλος
κι αντίθετα στην τάξη
έξω απ’ τον κήπο ανοίγεις
διπλό ρόδο
Της περασμένης ζωής
αμνησίκακο στόμα

Τέλος αντιγράφοντας από τον ιστοχώρο των εκδόσεων Άγρα τις δημοσιευμένες κρίσεις διαβάζουμε τα εξής:

» Η μακρινή ενδοχώρα, ο μακρινός τόπος της ποιητικής έμπνευσης αποτελεί το κεντρικό θέμα στο βιβλίο αυτό της Αλεξάνδρας Πλαστήρα. «Τόπος για να ζεις» είναι επομένως ο κόσμος ως «ισχυρός εικονότοπος» ή «χώρος εικόνων», προορισμένος να γίνει ποίημα. […] Ο τόπος μπορεί να είναι εσωτερικός, η αφετηρία ωστόσο βρίσκεται στον εξωτερικό κόσμο και τη μορφολογία του (η πρώτη λέξη της συλλογής είναι «χρώματα») καθώς και στα αρχέγονα στοιχεία του σύμπαντος. […] Η συλλογή αποτελείται εν μέρει από ποιήματα με ενότητες τριών ή τεσσάρων στίχων, οι οποίες, συνδυασμένες σε διάφορους σχηματισμούς, εξασφαλίζουν μορφική ποικιλία. Το στοιχείο της αποσπασματικότητας εξυπηρετεί ποιήματα από το θέμα τους εμπρεσσιονιστικά. Στα μεγαλύτερα, που είναι και τα περισσότερα, ο αναγνώστης διαβάζει πολλά μικρά ποιήματα ενωμένα, τα οποία αναβρύζουν από παρόμοια διάθεση. Η λυρική μουσική διατύπωση περιστρέφεται γύρω σε μια ουσία ψυχική και πνευματική μορφοποιημένη σε εικόνες […]. Το ταξίδι σ’ έναν μακρινό τόπο δεν συνιστά τίποτε άλλο από ταξίδι στο παρελθόν. Την ποιήτρια ενδιαφέρει εξίσου η καινούργια ζωή, η μετάβαση «από ζωή σε ζωή» και από την οικεία πλευρά του κόσμου στην αντίθετη, εκείνη της φαντασίας που αποτελεί και αποκάλυψη […]. Ανάμεσα στους δύο κόσμους ακροβατεί ένα μονοπάτι, ένα βλέμμα, η στιγμή. Η μοναδικότητα της στιγμής βρίσκεται στην αποκάλυψη της μελλοντικής ευτυχίας.»
Από τη μελέτη της Στυλιανής Παντελιά

«Ο ποιητικός μνημικός τρόπος στον οποίο η Αλεξάνδρα Πλαστήρα ταξιδεύει σ’ αυτή τη συλλογή της είναι γεμάτος δέντρα και βλέμματα Αλλά και το κατά φύσιν, αυτό που αποτελεί τη φυσική επιλογή πότε προς δάκρυ, πότε προς χορό, το θωπεύει, ποιητικώς όσο καλύτερα μπορεί. Είναι σαν να τρέχει ξαφνικά το ρολόι στο παρελθόν, είναι σαν κάτι να υπολείπεται στο παρόν ακατονόμαστο, είναι σαν το μέλλον να κυοφορεί γνωστά ευπρόσδεκτα «δεινά» έρωτος καταγεγραμμένου και χρονικώς αξεπέραστου. Χωρίς ο έρωτας αυτός καθαυτός να ιχνογραφεί. Χωρίς στάδια και ατομικά ρεκόρ, χωρίς κριτές αγώνων. Εδώ αντιμάχεται ένας ευατός με δύο όψεις απλώς το χρόνο».
Δήμητρα Παυλάκου, Αυγή, 25 Μαρτίου 2000

«Τι λέει αυτό το βιβλίο; Λέει, τρόπον τινά, ότι ο κόσμος είναι φτιαγμένος από νερό, όπως ένα όνειρο, όπως το όνειρο που μεταμορφώνει το πέρασμα του χρόνου. […] Βρίσκεται κανείς μπροστά σε στιγμές εξαιρετικής καθαρότητας, χάρη στις οποίες το νερό μεταμορφώνεται σε συναίσθημα. Μια έξοχη παρήχηση από το θρόισμα της ροής των πραγμάτων μέσα στον άνθρωπο, κι ακόμη μια ανεπαίσθητη μουσική που παρεμβάλλεται ανάμεσα στη θλίψη και στο ίδιο της το συμπέρασμα, γίνεται διαύγεια και παιχνίδι των νοημάτων του έρωτα. Το νερό είναι η ηχώ της αγάπης. […] Μολονότι πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα βιβλίο ερωτικό, έχω την εντύπωση ότι το βαθύτερο ερωτικό αντικείμενο δεν είναι το ανθρώπινο πρόσωπο αλλά το παρελθόν, η ύλη του χρόνου που συσσωρεύεται στην ανάμνηση σαν πάχνη, η ίδια ίσως η παιδική ηλικία. Ο έρωτας που τόσο διακριτικά τραγουδάνε αυτά τα ποιήματα είναι η έλξη προς κάποιο εσωτερικό πυθμένα όπου ό,τι ρέει γύρω μας διυλίζεται, αφήνοντας πίσω του ένα ελάχιστο θαύμα, ένα απαλότατο λεκτικό χνούδι, ένα σημάδι στην άμμο. […] Τολμώ να ισχυριστώ ότι καθένα από τα ποιήματα είναι ένα πολύτιμο ίχνος, η εντύπωση που αφήνει στα μάτια το πυροτέχνημα αφού σβήσει. […] Εξ ου και τα ποιήματα για τα οποία μιλάμε, στηρίζονται, τεχνικά, στο επιμύθιο, στην απότομη στροφή της διάθεσης στον τελευταίο στίχο, όπου ένα παράξενο ρεφρέν μετατρέπει, εκ των υστέρων, την ομίχλη σε ανταύγεια.»
Ευγένιος Αρανίτσης, Ελευθεροτυπία, 29-9-1993

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s