MINIMA POETICA


Δεν υπάρχει περίπτωση να κοιμηθώ σήμερα και εφόσον το μάτι μου δεν κλείνει, το ημερολόγιο αϋπνίας το έχω ήδη παραθέσει πριν δυο-τρεις μέρες, θα ενισχύσω την εισαγωγική παράγραφο του προηγούμενου σχολίου μου προσθέτοντας τα πέντε τελευταία θραύσματα – σημειώσεις του Χάρη Βλαβιανού. Γιατί πως να το κάνουμε υπάρχουν κάποιοι που λανθάνουν επειδή εργάζονται σκληρά και κάποιοι που δεν πρόκειται να κάνουν ποτέ λάθος, γιατί απλά δεν εργάζονται καθόλου. Και σε πολύ απλά ελληνικά: «όποιος κατάλαβε, κατάλαβε».

Επίσης θέλω απλά να σχολιάσω, πως αν σε καλούν σε κάποια εκδήλωση και αποδέχεσαι την πρόσκληση, αν διαμοιράζεται δελτίο τύπου, το οποίο και σε καταγράφει ως συμμετέχοντα στην όποια χ εκδήλωση και εσύ δυο μέρες πριν, διαμαρτύρεσαι εντόνως και επιχειρηματολογώντας – δε λέω- (τύφλα να’ χει ο Πρωταγόρας), ακυρώνοντας συλλήβδην ένα ολόκληρο σώμα ακροατών που ειδοποιήθηκε και εκδήλωσε ενδιαφέρον να σε θαυμάσει, τότε έχεις σοβαρό πρόβλημα (κάτι με το λατινικό deus έχει σχέση, δεν θυμάμαι ή ίσως με το θηλυκό του deus, ναι μάλλον το diva είναι)… έτσι απλά γιατί ορισμένα πράγματα δεν μπορούν να συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα.

Απολαύστε λοιπόν από το Minima Poetica του  Χάρη Βλαβιανού, εκδόσεις Πόλις, 2007 πέντε θραύσματα-σημειώσεις που έχουν μεγάλη αξία για την ποιητική οικογένεια (προσωπική μου άποψη… δικό μου είναι το blog άλλωστε).

294.
Οι δυσκολίες στην ποίηση αντιμετωπίζονται με το να τις πολλαπλασιάζεις.

195.
Η αλήθεια βγαίνει μέσα από το λάθος, όχι μέσα από τη σύγχυση. Άλλο να μη ξέρει κανείς τι γράφει (ο υπερρεαλιστής Μπρετόν ως ρεαλιστικότατος Σταλινικός) και άλλο να γράφει κάτι για το οποίο αργότερα μετανιώνει γιατί θεωρεί ότι δεν αποτυπώνει την αλήθεια σε όλη της την πολυπλοκότητα. (Πάουντ)

296.
Το ποίημα δεν μπορεί να δραπετεύσει από τον εαυτό του με τα μέσα του ποιήματος.

297.
Μόνο στο πλαίσιο της ιστορικής εξέλιξης της ποίησης γίνεται αντιληπτή η αισθητική αξία ενός συγκεκριμένου ποιήματος. Το να γράψει κανείς ένα ποίημα σήμερα με τον τρόπο του Σεφέρη είναι γελοίο—όχι γιατί η πράξη αυτή καθαυτή της μίμησης είναι γελοία, αλλά γιατί ένα ποίημα του 1950 δεν μπορεί ν’ ανήκει στο 2006. Όπως σωστά επισημαίνει ο Κούντερα: η αίσθηση της ομορφιάς δεν είναι αυτόματη αλλά καθορίζεται από τη γνώση μιας χρονολογίας. Επομένως όσοι επιμένουν να γράφουν ποιήματα ρίχνοντας καύσιμα στην εξαντλημένη ατμομηχανή του μοντερνισμού είναι απλώς εκτός χρόνου.

298.
Παραλλάσσοντας ελαφρά μια σκέψη του Ζυλιάν Γκρεκ: «η ιστορία της ποίησης αντίθετα από την ιστορία εν γένει, περιλαμβάνει μόνο νίκες, γιατί στην ποίηση οι ήττες δεν είναι νίκες για κανέναν». Τα Βατερλώ των μικρών ή των μεγάλων ποιητών έχουν θέση μόνο στη λήθη (ή στα κιτάπια των φιλολόγων).

MINIMA POETICA

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΙΣ, 2007

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s