ΘΥΜΩΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ ΙΙ


CURRICULUM VITAE

Ορμώμενος από τον τίτλο του προηγούμενου post, σχετικά με την διαμαρτυρία έναντι αυτής της πρωτοφανούς κοινωνικής απαξίωσης, θυμήθηκα πως καμιά φορά, η οργή μπορεί να προσδώσει στο καλλιτεχνικό δημιούργημα πρωτοφανή δύναμη.

Έχει περάσει καιρός, περισσότερο από δύο χρόνια από τότε που έγραψα το ποίημα «Παιδικά Παραμύθια αλλιώς διαΣτροφές». Το ποίημα γράφτηκε για να αποδομήσω πρώτιστα τα δικά μου φαντάσματα, τα ερείπια της παιδικής μου ηλικίας και είναι ένα ποίημα που ακόμα και σήμερα με τρομάζει και περιλαμβάνεται στο τελευταίο μου βιβλίο με τίτλο «CURRICULUM VITAE», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μελάνι».

ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
αλλιώς
διαΣτροφές

(Και μου ’πε:)

Έχω στρώσει το σεντόνι
Σαν Διαβόλου σταυροδρόμι
Σφάλισε τα βλέφαρά σου
Σφίξ’ τα χέρια στην καρδιά σου

(Κι είδα:)

Σπίτι ν’ ανατέλλει
Σαν λεπίδα αναμμένη
Με φωτάκια τα όνειρα μου
Και τα τρία τα παιδιά μου

(Και ψιθύρισε:)

Μέσα στης νύχτας τη γιορτή
Λύστε την κόκκινη κλωστή
Κλωτσήστε τώρα το κουβάρι
Μασήστε ένα μανιτάρι

Και ξετυλίξτε εφιάλτες
Για τους ανύποπτους διαβάτες
Που μες στις πόλεις τριγυρίζουν
Και φλυαρώντας δεν γνωρίζουν

Πως τη ζωή τους την ορίζει
Μαύρη σκιά που φτερουγίζει

(Και φώναξε:)

Έν’ άλλο όνειρο παρακαλώ
Φέρτέ του τη Ντάμα την καρό
Που’ χει να το κάνει από καιρό
Να τον δαγκώσει στο λαιμό

Φωνάξτε τον Βαλέ μπαστούνι
Με το σκισμένο του κοστούμι
Να γονατίσουνε μαζί
Σε μια αρχαία προσευχή

Μα κείνος βλέπει τη Χιονάτη
Και λέει: «θα ’ναι οφθαλμαπάτη»
Nα της δαγκώνουνε τα φίδια
Τα δυο σφιχτά μικρά της στήθια

Κρυμμένοι μέσα στο φουστάνι
Οι επτά γνωστοί σε όλους νάνοι
Μπήγουν λιβάνια στα πλευρά της
Και τον φαλλό του έρωτά της

Πιο πίσω βλέπει μια κατσίκα
Να μασουλάει μια τσίκλα
Με καταλάβατε κι ας κλαίω
Γδαρμένη η γούνα της σας λέω…

Που τη φοράει ο μαύρος λύκος
Και κάνει πιάτσα στη Θησέως
Πουλώντας έρωτα λαθραίο
Συνηθισμένο μα μοιραίο

Τον σταματά ο αστυνόμος
Και του δηλώνει επιμόνως:
«Μέσα στης πόλης το πηγάδι
Εκεί στα σύνορα του Άδη

Έχει πληρώσει εισιτήριο
Και περιμένει το μαρτύριο
Ο πιο μεγάλος έρωτας σου
Το παραμύθι της γιαγιάς σου»

Στο βάθος πέφτει μαύρη νύχτα
Κι αργοκυλά μια κολοκύθα
Που την τραβάνε αλογάκια
Γκρίζα σταχτιά σαν ποντικάκια

Η Σταχτοπούτα ζαρωμένη
Σαν μούμια αφυδατωμένη
Τρέχει και μπαίνει στο παλάτι
Μα βρίσκει πάνω στο κρεβάτι

Τον γέρο τώρα πρίγκιπά της
Να ικετεύει τη νονά της
Για να του γιάνει με ραβδί
Το μαραμένο του καυλί

«Για να σου πω» του λέει με νάζι
Κι εκείνος λέει: «Δεν με νοιάζει
Μα εδώ και χρόνια αναρωτιέμαι
Και ενδομύχως καταριέμαι

Πως συ δεν ήσουνα καλή μου
Αυτή που έκανα δική μου
Για το γοβάκι είπες ψέμα
Στην φτέρνα σου έτρεξε το αίμα

Θαρρείς πώς δεν καταλαβαίνω
Πως της ζωής το δεδομένο
Είναι να ζεις ευτυχισμένος
Μέσα στον ύπνο σου χαμένος

Αχ! Μη σε πληγώνω Σταχτοπούτα
Και με τα λόγια μου ετούτα
Να ζήσω θέλω πριν το τέλος
Με σημαδέψει μ’ ένα βέλος

Για κοίτα μέσα στην καρδιά μου
Μες στο βυθό της μοναξιάς μου
Έχει σφηνώσει αυτό το κτήνος
Ο μαύρος μαύρος μαύρος λύκος»

Λύκε Λύκε είσαι εδώ;

(Κι ύστερα ρίξανε τον κλήρο,
Να δούνε ποιος ποιος ποιος θα φαγωθεί:)

Θέλεις ν’ ακούσεις τραγουδάκια
Για τα κανίβαλα παιδάκια
Που τώρα ρίχνουνε τον κλήρο
Κι ύστερα βάζουν σε μαρτύριο

Τα πιο αδύναμα παιδάκια
Και κοριτσάκια κι αγοράκια
Με τα θλιμμένα τους ματάκια
Και τα θαμπά τους τα γυαλάκια

Αυτά που πνίγονται στο κλάμα
Κι ο χυμός τους σαν το γάλα
Τρέχει κυλά από τα μάτια
Και βάφει άσπρα τα κρεβάτια

Κάτι κυρίων μορφωμένων
Που αναζητούν το πεπρωμένο
Με το ανάπηρο τους χέρι
Και πασπατεύουν με νυστέρι

Ίνες καρδιές ποικίλης ύλης
Σελίδες ύβρης μα και μνήμης
Φωτογραφίες γενεθλίων
Μέσα σε πλήθη ηλιθίων

Κι όταν πια σβήνεις τα κεράκια
Κι αποδομείς παραμυθάκια
Μια σφαίρα θέτεις στο κρανίο
Και καταρρέει το μνημείο

Αυτός δεν ήταν ο έρωτάς σου;
Γιατί πονούσε η καρδιά σου;
Μα τούτο είναι πεπρωμένο
Κι από τη μοίρα σου γραμμένο

Να γίνεις τώρα θες ο Λύκος
Και περπατώντας μες στο πλήθος
Όσους σου μοιάζουν γουρουνάκια
Και κατσικάκια και αρνάκια

Να τους ξεσχίσεις θες με βία
Να τους γαμήσεις με μανία
Που σ’ έπεισαν πως είναι αλήθεια
Να’ ναι η ζωή σου παραμύθια

(Και του’ πα:)

Άναψε διάβολε ένα φωτάκι νυκτός
Να μοιάζει με φωτιά εντός
Είμαι γυμνός είμαι νεκρός
Μα η ζωή μου είναι αλλιώς

Ζωσμένη φίδια και ερπετά
Δεν ακουμπά στα μουλωχτά
Ματώνει σκίζεται στα δυο
Και ξεφτιλίζεται θαρρώ

Έτσι μου μοιάζει αυτό που ζω
Ζωή σε κόβω αν δεν ζω.

 

Γιάννης Αντιόχου

από τη συλλογή: CURRICULUM VITAE

Εκδόσεις Μελάνι, 2006

 

Advertisements

One thought on “ΘΥΜΩΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ ΙΙ

  1. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ : ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

    Όσοι βιώνουμε τα όσα συμβαίνουν στην ελληνική ζωή τον τελευταίο καιρό δεν είμαστε μόνο θυμωμένοι. Είμαστε σε κοχλάζουσα οργή και βαθιά απογοήτευση. Βρισκόμαστε ένα μόνο βαθμό πριν απ’ την έκρηξη. Επικρατεί ένα ηθικό ξεχαρβάλωμα των πάντων. Απ’ αυτή την πραγματικότητα δεν πλήττεται μόνο η τέχνη. Είναι πολύ αντιδραστικό να εμφανίζονται μόνο οι καλλιτέχνες θυμωμένοι. Είναι αντιδραστικό και αναποτελεσματικό αν μόνο οι οπαδοί η συμπαθούντες ενός κόμματος συγκεντρωθούν για να διαμαρτυρηθούν. Κάτι τέτοιο υπονομεύει τον θυμό, την οργή την αγανάκτηση που συνέχει ολόκληρο το λαό και σφετερίζεται τη διαμαρτυρία του. Δεν είναι πρόβλημα μόνο της τέχνης η μόνο της επιστήμης , μόνο των υπαλλήλων η των εργατών. Δεν είναι ζήτημα του άλφα η του βήτα κόμματος, της μιας η της άλλης μερίδας, της όποιας επαγγελματικής κάστας, παράταξης, κοινωνικής ομάδας ή τάξης. Είναι κοινό ζήτημα ζωτικής σημασίας. Ανάσας, Η ατμόσφαιρα μολύνθηκε και την τοξικότητα την εισπνέουμε όλοι. Η πολιτική και οι πολιτικοί, τα ΜΜΕ, τα τηλεοπτικά κυρίως, οι διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες, οι λαθρέμποροι, οι εγκάθετοι, οι εκβιαστές, οι «υπερασπιστές της αλήθειας», οι αργυρώνητοι, οι παντός είδους επιτήδειοι, οι ψευτοσωτήρες και ψευτοαδιάφθοροι, οι αλητήριοι κάθε είδους, όλοι αυτοί και τόσοι άλλοι έχουν δημιουργήσει μια ασφυκτική κατάσταση που η επιγραφή «θυμωμένη τέχνη» μειώνει την κρισιμότητά της. Να συγκεντρωθούμε όλοι και να διαμαρτυρηθούμε, ναι. Την Τρίτη, ναι. Μπροστά στο Μουσείο, ναι.
    Όλοι όμως. Χωρίς διαχωριστικές, στεγανά και ταμπέλες. Ούτε αριστεροί, δεξιοί, ακροδεξιοί, σοσιαλιστές, αναρχικοί, αυτόνομοι η ανένταχτοι. Ούτε κύριοι, ούτε «σύντροφοι». Μόνο πολίτες ενός κράτους που κλυδωνίζεται και ενός αρχαίου έθνους που διασύρεται. Και όλοι εμείς να φωνάξουμε την αγανάκτησή μας προς κάθε κατεύθυνση με την κραυγή «Φτάνει, πιά!»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s