OK Computer, Radiohead


Radiohead

Με αφορμή το προηγούμενο post που έκανα στο blog θυμήθηκα τους στίχους από έναν ακόμα δίσκο της ροκ, έναν κλασικό δίσκο, το OK Computer των Radiohead.

Για τη σύνθεση, τη σύλληψη και την πρωτοτυπία της μουσικής αυτής έχουν μιλήσει εδώ και χρόνια οι ειδικοί. Εγώ απλά θα παραθέσω τους στίχους από κάποια τραγούδια που θεωρώ ποιήματα.

Εάν δεν τον έχετε στην δισκοθήκη σας, προμηθευτείτε τον. Στο Metropolis ο δίσκος ανήκει στην κατηγορία των value price. Αξίζει τον κόπο. 
*-* 

Paranoid Android

Please could you stop the noise I’m trying to get some rest?
From all the unborn chicken voices in my head
What’s that, what’s that

When I am king you will be first against the wall
With your opinion which is of no consequence at all
What’s that, what’s that

Ambition makes you look pretty ugly
Kicking squealing gucci little piggy

You don’t remember, you don’t remember, why don’t you remember my name
Off with his head man, off with his head man
Why don’t you remember my name?– I guess he does

Rain down, rain down, come on rain down on me
From a great height, from a great height, height
Rain down, rain down, come on rain down on me
From a great height, from a great height, height

(repeats 3rd time, underneath vocals are:)
That’s it sir, you’re leaving,
the crackle of pig skin,
the dust and the screaming
The yuppies networking
the panic, the vomit,
the panic, the vomit
God loves his children,
God loves his children, yeah.
*-*

Karma Police

Karma Police, arrest this man, he talks in maths
He buzzes like a fridge, he’s like a detuned radio
Karma Police, arrest this girl, her hitler hairdo, is making me feel ill
And we have crashed her party
This is what you get, this is what you get
This is what you get, when you mess with us

Karma Police, I’ve given all I can, it’s not enough
I’ve given all I can, but we’re still on the payroll
This is what you get, this is what you get
This is what you get, when you mess with us
And for a minute there, I lost myself, I lost myself
And for a minute there, I lost myself, I lost myself

For a minute there, I lost myself, I lost myself

*-*

Fitter Happier

Fitter, happier, more productive, comfortable, not drinking too much
Regular exercise at the gym, 3 days a week
Getting on better with your associate employee contemporaries at ease
Eating well, no more microwave dinners and saturated fats
A patient better driver, a safer car, baby smiling in back seat
Sleeping well, no bad dreams, no paranoia
Careful to all animals, never washing spiders down the plughole
Keep in contact with old friends, enjoy a drink now and then
Will frequently check credit at moral bank, hole in wall
Favors for favors, fond but not in love
Charity standing orders on sundays ring road supermarket
No killing moths or putting boiling water on the ants
Car wash, also on sundays, no longer afraid of the dark or midday shadows
Nothing so ridiculously teenage and desperate nothing so childish
At a better pace, slower and more calculated, no chance of escape
Now self-employed, concerned, but powerless
An empowered and informed member of society, pragmatism not idealism
Will not cry in public, less chance of illness, tires that grip in the wet
Shot of baby strapped in back seat, a good memory still cries at a good film
Still kisses with saliva, no longer empty and frantic like a cat tied to a stick
That’s driven into frozen winter shit, the ability to laugh at weakness
Calm fitter, healthier and more productive a pig in a cage on antibiotics
*-* 

No Surprises

A heart that’s full up like a landfill,
a job that slowly kills you,
bruises that won’t heal
You were so tired, happy,
bring down the government,
they don’t, they don’t speak for her
I’ll take the quiet life, a handshake of carbon monoxide

No alarms and no surprises, no alarms and no surprises
No alarms and no surprises
Silent, silent
This is my final fit, my final bellyache with
No alarms and no surprises, no alarms and no surprises
No alarms and no surprises, please

Such a pretty house, such a pretty garden
No alarms and no surprises, no alarms and no surprises
No alarms and no surprises, please
*-* 

Let Down

Transport, motorways and tram lines
Starting and then stopping, taking off and landing
The emptiest of feelings disappointed people clinging onto bottles and
When it comes its so so disappointing

Let down and hanging around
Crushed like a bug in the ground
Let down and hanging around

Shell smashed, juices flowing wings twitch, legs are going
Don’t get sentimental, it always ends up drivel
One day I’m going to grow wings
A chemical reaction, hysterical and useless hysterical and

Let down and hanging around
Crushed like a bug in the ground
Let down and hanging around let down again

You know, you know where you are with you, know where you are
With floor collapses floating, bouncing back and one day
I am gonna grow wings
A chemical reaction, hysterical and useless hysterical and

Let down and hanging around
Crushed like a bug in the ground
Let down and hanging around

 Δίσκος: OK Computer, Radiohead, 1997

Advertisements

P. J. Harvey «White Chalk»


P J Harvey “White Chalk”

  Ένας από τους πιο αξιόλογους δίσκους που απόλαυσα τελευταία είναι αυτός της P. J. Harvey, που φέρει τον γενικό τίτλο «White Chalk». Συστήνω σε όλους σας αυτή την ποιητική σύνθεση. Μουσική και λόγος, γενικό κλίμα αφαίρεσης. Ένα άλμπουμ που θα καταγραφεί στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής.

P.J. Harvey

The Devil

As soon as I’m left alone
The devil wanders into my soul

And I pretend to myself
And I pretend to myself

I go out
To the old milestone
Insanely expecting
You to come there
Knowing that I wait for you there
That I wait for you there

Come!
Come!
Come here at once
Come!
Come
On a night with no moon

Because all of my being is now in pining
All of my being is now in pining

What formerly had cheered me
Now seems
Insignificant
Insignificant

Happi φιλοξενούμενο από το exwtico


Τις τελευταίες δέκα ημέρες ανέτειλε στην μπλογκόσφαιρα ένας ακόμη ποιητικός ήλιος. Το blog «exwtico», που παίζει με το εξωτικό και το ξωτικό, ανήκει στην φίλη και ποιήτρια Ευτυχία Παναγιώτου.

Ένα blog διπολικής διαταραχής που αυτή τη στιγμή ακροβατεί στη φάση της μανίας και στο οποίο φιλοξενείται η γραφή μιας από τις πιο πολλά υποσχόμενες ελληνίδες ποιήτριες (κι αυτό δεν είναι υπερβολή, αλλά σημειώστε το  και να θυμάστε το όνομα της ποιήτριας).

Μέσα λοιπόν στην έκρηξη της δημιουργικότητάς της απομόνωσα τρία ποιήματα, τα οποία και αναδημοσιεύω στο Exploring Poetry.

Ευτυχία σ’ ευχαριστώ πολύ.

Happiness is a warm gum
Νά την εδώ πέρα ξανά, ξόανο σε μιαν αχανή πόλη
που την κοιτά με μάτι αγελάδας καθώς χαμογελά.
Εις πείσμα όλων, αυτή θα χαμογελά, το στόμα της
θα γίνει η εκδίκηση στην αλαλία, η εκδίκηση στην
ακαμψία, η εκδίκηση στη νευραλγία.
Της το είπε ο γιατρός: neurobion b.
Ένα χάπι τόσο μεγάλο που σε καταπίνει.
[Άρα δεν είναι ψυχοφάρμακο].
Το να σε καταπιεί ένα χάπι σε κάνει
νευραλγική, απαραίτητη. Και το πιο
σημαντικό από όλα: γίνεσαι επιτέλους κάτι,
κινείσαι και κινείς
[«ακίνητα κινούντα» δεν υπάρχουν πια].
Τώρα είναι Αυτή. Ένα χάπι, μέσα στο χάπι.

 happi

θα σου δώσω ένα μπλε

θα μου δώσεις ένα κίτρινο

θα σου δώσω ένα κόκκινο

θα μου δώσεις ένα μοβ

θα σου φτιάξω μια κορνίζα

θα μου φτιάξεις μια εικόνα

θα σου ζωγραφίσω ένα στόμα

θα μου τραγουδήσεις λέξεις

θα σου δώσω ένα μοβ

θα μου δώσεις ένα κόκκινο

θα σου δώσω ένα κίτρινο

θα μου δώσεις ένα μπλε

μια γλώσσα ξένη
στον ύπνο μου μιλάμε κορεάτικα.
σέρνοντας τους ήχους παιχνιδιάρικα των λέξεων
συνεννοούμαστε πλήρως.
χρειαζόμαστε στον πανικό μας ένα μετρονόμο
τις νότες να διευθύνει, σιγά σιγά μαθαίνουμε
να υπάρχουμε μελωδικά κι ας μη γνωρίζουμε
αυτά που λέμε τι σημαίνουν.
όπως στην ποίηση· την ομορφιά καταλαβαίνουμε μονάχα.
σε παρενθέσεις ο κόσμος σφαλιστός – περιττός είναι
φασαριόζικος, και ο θεός στην όψη του μουρλός – είναι
που κορεάτικα δεν ξέρει.

στα όνειρά μου μιλάμε κορεάτικα.
στα όνειρά μου είμαστε ευτυχισμένοι.

…για πολλά ακόμα ποιήματα επισκεφθείτε το blog exwtico της ποιήτριας

Exit Music for a Film


 Radiohead, OK Computer

 

Ξυπνώντας αυτό το παγωμένο πρωινό στην πόλη που μοιάζει να κοιμάται νωρίς το πρωί σα να βρίσκεται σε βαρβιτουρικό κώμα, ακούω κατ’ επανάληψη τον δίσκο των Radiohead «OK Computer» και συγκεκριμένα το παρακάτω τραγούδι:

 

Exit Music (For a Film)

Radiohead

Wake… from your sleep
The drying of your tears
Today.. we escape
We escape.

Pack and get dressed
Before your father hears us
Before.. all hell.. breaks loose.

Breathe… keep breathing
Don’t lose.. your nerve.
Breathe… keep breathing
I can’t do this.. alone.

Sing us a song
A song to keep us warm
There’s such a chill
Such a CHILL.

You can laugh
A spineless laugh
We hope your rules and wisdom choke you
Now we are one
In everlasting peace

We hope that you choke.. that you choke
We hope that you choke.. that you choke
We hope that you choke.. that you choke

 

 

ΘΥΜΩΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ ΙΙ


CURRICULUM VITAE

Ορμώμενος από τον τίτλο του προηγούμενου post, σχετικά με την διαμαρτυρία έναντι αυτής της πρωτοφανούς κοινωνικής απαξίωσης, θυμήθηκα πως καμιά φορά, η οργή μπορεί να προσδώσει στο καλλιτεχνικό δημιούργημα πρωτοφανή δύναμη.

Έχει περάσει καιρός, περισσότερο από δύο χρόνια από τότε που έγραψα το ποίημα «Παιδικά Παραμύθια αλλιώς διαΣτροφές». Το ποίημα γράφτηκε για να αποδομήσω πρώτιστα τα δικά μου φαντάσματα, τα ερείπια της παιδικής μου ηλικίας και είναι ένα ποίημα που ακόμα και σήμερα με τρομάζει και περιλαμβάνεται στο τελευταίο μου βιβλίο με τίτλο «CURRICULUM VITAE», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μελάνι».

ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
αλλιώς
διαΣτροφές

(Και μου ’πε:)

Έχω στρώσει το σεντόνι
Σαν Διαβόλου σταυροδρόμι
Σφάλισε τα βλέφαρά σου
Σφίξ’ τα χέρια στην καρδιά σου

(Κι είδα:)

Σπίτι ν’ ανατέλλει
Σαν λεπίδα αναμμένη
Με φωτάκια τα όνειρα μου
Και τα τρία τα παιδιά μου

(Και ψιθύρισε:)

Μέσα στης νύχτας τη γιορτή
Λύστε την κόκκινη κλωστή
Κλωτσήστε τώρα το κουβάρι
Μασήστε ένα μανιτάρι

Και ξετυλίξτε εφιάλτες
Για τους ανύποπτους διαβάτες
Που μες στις πόλεις τριγυρίζουν
Και φλυαρώντας δεν γνωρίζουν

Πως τη ζωή τους την ορίζει
Μαύρη σκιά που φτερουγίζει

(Και φώναξε:)

Έν’ άλλο όνειρο παρακαλώ
Φέρτέ του τη Ντάμα την καρό
Που’ χει να το κάνει από καιρό
Να τον δαγκώσει στο λαιμό

Φωνάξτε τον Βαλέ μπαστούνι
Με το σκισμένο του κοστούμι
Να γονατίσουνε μαζί
Σε μια αρχαία προσευχή

Μα κείνος βλέπει τη Χιονάτη
Και λέει: «θα ’ναι οφθαλμαπάτη»
Nα της δαγκώνουνε τα φίδια
Τα δυο σφιχτά μικρά της στήθια

Κρυμμένοι μέσα στο φουστάνι
Οι επτά γνωστοί σε όλους νάνοι
Μπήγουν λιβάνια στα πλευρά της
Και τον φαλλό του έρωτά της

Πιο πίσω βλέπει μια κατσίκα
Να μασουλάει μια τσίκλα
Με καταλάβατε κι ας κλαίω
Γδαρμένη η γούνα της σας λέω…

Που τη φοράει ο μαύρος λύκος
Και κάνει πιάτσα στη Θησέως
Πουλώντας έρωτα λαθραίο
Συνηθισμένο μα μοιραίο

Τον σταματά ο αστυνόμος
Και του δηλώνει επιμόνως:
«Μέσα στης πόλης το πηγάδι
Εκεί στα σύνορα του Άδη

Έχει πληρώσει εισιτήριο
Και περιμένει το μαρτύριο
Ο πιο μεγάλος έρωτας σου
Το παραμύθι της γιαγιάς σου»

Στο βάθος πέφτει μαύρη νύχτα
Κι αργοκυλά μια κολοκύθα
Που την τραβάνε αλογάκια
Γκρίζα σταχτιά σαν ποντικάκια

Η Σταχτοπούτα ζαρωμένη
Σαν μούμια αφυδατωμένη
Τρέχει και μπαίνει στο παλάτι
Μα βρίσκει πάνω στο κρεβάτι

Τον γέρο τώρα πρίγκιπά της
Να ικετεύει τη νονά της
Για να του γιάνει με ραβδί
Το μαραμένο του καυλί

«Για να σου πω» του λέει με νάζι
Κι εκείνος λέει: «Δεν με νοιάζει
Μα εδώ και χρόνια αναρωτιέμαι
Και ενδομύχως καταριέμαι

Πως συ δεν ήσουνα καλή μου
Αυτή που έκανα δική μου
Για το γοβάκι είπες ψέμα
Στην φτέρνα σου έτρεξε το αίμα

Θαρρείς πώς δεν καταλαβαίνω
Πως της ζωής το δεδομένο
Είναι να ζεις ευτυχισμένος
Μέσα στον ύπνο σου χαμένος

Αχ! Μη σε πληγώνω Σταχτοπούτα
Και με τα λόγια μου ετούτα
Να ζήσω θέλω πριν το τέλος
Με σημαδέψει μ’ ένα βέλος

Για κοίτα μέσα στην καρδιά μου
Μες στο βυθό της μοναξιάς μου
Έχει σφηνώσει αυτό το κτήνος
Ο μαύρος μαύρος μαύρος λύκος»

Λύκε Λύκε είσαι εδώ;

(Κι ύστερα ρίξανε τον κλήρο,
Να δούνε ποιος ποιος ποιος θα φαγωθεί:)

Θέλεις ν’ ακούσεις τραγουδάκια
Για τα κανίβαλα παιδάκια
Που τώρα ρίχνουνε τον κλήρο
Κι ύστερα βάζουν σε μαρτύριο

Τα πιο αδύναμα παιδάκια
Και κοριτσάκια κι αγοράκια
Με τα θλιμμένα τους ματάκια
Και τα θαμπά τους τα γυαλάκια

Αυτά που πνίγονται στο κλάμα
Κι ο χυμός τους σαν το γάλα
Τρέχει κυλά από τα μάτια
Και βάφει άσπρα τα κρεβάτια

Κάτι κυρίων μορφωμένων
Που αναζητούν το πεπρωμένο
Με το ανάπηρο τους χέρι
Και πασπατεύουν με νυστέρι

Ίνες καρδιές ποικίλης ύλης
Σελίδες ύβρης μα και μνήμης
Φωτογραφίες γενεθλίων
Μέσα σε πλήθη ηλιθίων

Κι όταν πια σβήνεις τα κεράκια
Κι αποδομείς παραμυθάκια
Μια σφαίρα θέτεις στο κρανίο
Και καταρρέει το μνημείο

Αυτός δεν ήταν ο έρωτάς σου;
Γιατί πονούσε η καρδιά σου;
Μα τούτο είναι πεπρωμένο
Κι από τη μοίρα σου γραμμένο

Να γίνεις τώρα θες ο Λύκος
Και περπατώντας μες στο πλήθος
Όσους σου μοιάζουν γουρουνάκια
Και κατσικάκια και αρνάκια

Να τους ξεσχίσεις θες με βία
Να τους γαμήσεις με μανία
Που σ’ έπεισαν πως είναι αλήθεια
Να’ ναι η ζωή σου παραμύθια

(Και του’ πα:)

Άναψε διάβολε ένα φωτάκι νυκτός
Να μοιάζει με φωτιά εντός
Είμαι γυμνός είμαι νεκρός
Μα η ζωή μου είναι αλλιώς

Ζωσμένη φίδια και ερπετά
Δεν ακουμπά στα μουλωχτά
Ματώνει σκίζεται στα δυο
Και ξεφτιλίζεται θαρρώ

Έτσι μου μοιάζει αυτό που ζω
Ζωή σε κόβω αν δεν ζω.

 

Γιάννης Αντιόχου

από τη συλλογή: CURRICULUM VITAE

Εκδόσεις Μελάνι, 2006

 

ΘΥΜΩΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ


ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΜΙΑΣ ΤΕΧΝΗΣ ΘΥΜΩΜΕΝΗΣ. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΟΛΟΙ.

Πηγή: http://paremvasipolitismou.wordpress.com

ΘΥΜΩΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ

* Θυμώνουμε όταν το κράτος ξεπουλά τον πολιτισμό.
* Όταν αναγορεύουν σε υπέρτατη αξία το χρήμα, την εκμετάλλευση, την ευτέλεια.
* Όταν ο πολιτισμός γίνεται αντικείμενο συναλλαγής
* Όταν «η τέταρτη εξουσια», αντί να ελέγχει, διαπλέκεται με τους ελεγχόμενους.
* Όταν η τηλεόραση υποκαθιστά και υπονομεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς.
* Όταν προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν.

ΜΙΛΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΘΥΜΩΝΟΥΝ

ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΑΣ

ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΘΕΛΟΥΝ ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΙ ΣΥΜΜΕΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΘΥΜΟ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 5-2-2008 ΣΤΙΣ 12.00 ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ, ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟYΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

ΚΑΛΕΣΤΕ ΟΣΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΓΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG: paremvasipolitismou.wordpress.com