Και θα σου πω μια προσευχή…


hermits.gif

Η Κατερίνα Γώγου κλέβει και πάλι τη νύχτα μου. Η σιωπή, ένας λευκός θόρυβος, επιτείνει την προσήλωσή μου σε ό,τι η ποιήτρια μου ψιθύρισε στο αυτί, μου χάραξε στις παλάμες των χεριών, έτσι να τα βάζω στα μάτια κι άλλο να μη βλέπω από τον κόσμο.

Ίσως κάποιος με ρωτήσει (με ειρωνία) τι έμεινε από την Κατερίνα;

Και εγώ θα πω: μια προσευχή… Α, ΓΙΑ ΝΑ ΠΩ:

Α, ΓΙΑ ΝΑ ΠΩ

Μέσα από τη μάζα του πλήθους, όπου άνθρωπος και μόνος
βγήκε αυτό που βγήκε: η περιθωριακή μοναξιά.

Περιθώριο, δηλαδή μια λέξη-έννοια που την αποφεύγουν
θέλω να πω: καλύπτει όλους. Λοιπόν;

Λέω λοιπόν για κείνο
το «περιθώριο της μέρας νύχτας» που σκεπάζει
αυτά που όλοι ξέρουνε βέβαια
αλλά τα κρύβουνε
φοβισμένοι
έντρομοι από ενοχές. Μοναξιά λοιπόν.
Λοιπόν, γιατί εγώ είμαι μικρή
ακόμα, είναι οι ενοχές.

Κράτος-Βία, έπεσε στην «αγορά» τόση ηρωίνη
που θα’ πινε κι η μάνα μου. Και βέβαια
δε μιλάω για συμπαράσταση
για ιδρύματα, για θάνατο δε μιλάω.
Παίζει παντού.

Α, για να πω: Περιθώριο = Μοναξιά; …
Α, ναι.
Η γλώσσα μας; Περιθωριακή. Εγώ τι;
Είμαι απόβλητη;
Είμαι αναρχική;
Είμαι τοξικομανής; Ή πρεζάκι όπως το λέτε;
Μίασμα για τα «καλά παιδιά»;

Φαγητό, ύπνος, σχολείο;

Τα μαλλιά μου και το μηχανάκι
αποδείξεις για αναρχικούς;
Ντροπή σας.

Να δηλώνω χρήστης
για να μη με μπαγλαριάσουνε στη γενική ανασφάλεια;

Και πού είναι η ζωή, τα χρώματα, η μουσική;

Και που είναι ο έρωτας; Η θάλασσα; Τα τραγούδια;

Πολλά είπα και μαθαίνετε. Για την ώρα αυτά.

Γεια. Γεια χαρά, ούτε λόγος.

Κατερίνα Γώγου

από τη συλλογή: «μέ λένε ΟΔΥΣΣΕΙΑ»

Εκδόσεις Καστανιώτη

Advertisements

3 thoughts on “Και θα σου πω μια προσευχή…

  1. Πως έχουν αλλάξει όμως οι εποχές! «Τα μαλιά και το μηχανάκι» ,σήμερα προσδιορίζουν άνετα τους «καθώς πρέπει» νέους (ακόμα κι αν αφορούν και σκουλαρίκι).
    Η «γενική ανασφάλεια» παρέμεινε. Μόνο που σήμερα, δεν ξέρω τι όνομα μπορούμε να δώσουμε στις ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο.
    Όσο για το περιθώριο…Αν πάψει να υπάρχει, μάλλον πως θα τελείωσει κι ο πολιτισμός μαζί του.
    Τέλος, παρατηρώ, και στα μπλογκ και σε γνωστούς μου, μια στροφή προς την Γώγου.Κάτι σα να την ανακαλύπτουν ξανά. Της αξίζει ούτως ή άλλως.

  2. «Μοναξιά λοιπόν…»

    Tο έχει πει και με πολλούς στίχους:

    Η μοναξιά δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
    της συννεφένιας γκόμενας.
    Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
    κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
    και στα παγωμένα μουσεία.
    Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών «καλών» καιρών
    και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
    μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
    Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
    βοιδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
    κι ασορτί εσώρουχα.
    Η μοναξιά.
    Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
    και μετριέται πιάτο-πιάτο
    μαζί με τα κομμάτια τους
    στον πάτο του φωταγωγού.
    Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
    Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά
    Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά
    Κάτω από όλους τους καιρούς
    με ιδρωμένο κεφάλι.
    Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ΄αλυσίδες τα τζάμια
    κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
    βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
    ειναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
    ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
    πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
    στα σκλαβοπάζαρα της γής – εδώ κοντά είναι η Κοτζιά-
    ξυπνήστε πρωί.
    Ξυπνήστε να τη δείτε.
    Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
    το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
    και τα τελευταία
    ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ
    στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
    Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
    που ξεπουλάν τη φάρα της
    χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
    κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
    ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
    Η μοναξιά
    η μοναξιά μας λέω. Γιά τη δική μας λέω
    είναι τσεκούρι στα χέρια μας
    που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει

    ————–

    Oμολογώ πως άλλος ήταν ο λόγος της επίσκεψής μου, αλλά να που δεν είναι τόσο άσχετος με το ποστ σας.

    Πρόκειται για μια προσπάθεια να ξεφύγουμε από την «μοναξιά» μας, όσοι νομίζουμε πως σ’ αυτό το ζήτημα είμαστε μόνοι μας. Και το ζήτημα είναι αυτό που έθεσαν όσοι είχαν την πρωτοβουλία.

    Θέλουμε ή δεν θέλουμε να δούμε το (ροζ) dvd;

    Αν δεν θέλουμε:

    Για σκέψου…

    Είμαστε η κοινή γνώμη (;;;)

    Kαμπάνια

    Big Brother

  3. Πρώτη φορά απο εδώ.
    Δεν μπορώ να μην αφήσω σχόλιο για την αγαπημένη μου Κατερίνα Γώγου.
    Καταπληκτική..
    Να είσαι καλά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s