Πατρίτσια Κολαΐτη «Σελέστεια»


114.jpg

 Τα τελευταία χρόνια οι γυναικείες φωνές πληθαίνουν στην ελληνική ποίηση, έχοντας να δείξουν ώριμο και διακριτό έργο.

Μια νέα ελληνίδα ποιήτρια, η οποία τα τελευταία χρόνια διαμένει μόνιμα στο Λονδίνο είναι η Πατρίτσια Κολαΐτη.

Τον Οκτώβρη κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή που φέρει τον τίτλο  «Σελέστεια» από τις εκδόσεις Νεφέλη.

Κι ενώ… θα ήθελα να πω πάρα πολλά για το βιβλίο της, για τη γραφή της, για την εκφορά μιας σωματικής ποίησης που δίνεται στον αναγνώστη ακρωτηριασμένη, σκληρή, ύποπτα μεταφυσική, άλλες φορές ασθενική και άλλες ισχυρή, εντούτοις θα παραθέσω ένα ποίημα της, και θα την κουβαλήσω ξημερώματα Δευτέρας στο προσκεφάλι μου, γιατί τι άλλο να είναι το όνειρο από φαντασμαγορία…

ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΑ

στην Ε. Ψάλτη

Ι

Καλά μας έβγαλε ώς εδώ

Το ανύπαρκτο άκρο

Το αόρατο μέλος

Τώρα τι γίνεται

ΙΙ

Ο αέρας σφύριζε όλο το βράδυ

Το σπίτι τρύπιο από παντού

Όλο έκανα να σε σκεπάσω

Και τα σκεπάσματα πέφτανε στο πάτωμα

Πήγαινε να σε χαϊδέψω

Αλλά με τι

ΙΙΙ

Μακρύ ταξίδι αυτό που έχουμε μπροστά μας

Κι ίσως επειδή κατά βάθος είμαι

αυτό «το κοριστάκι που δεν έχει ποδαράκι

και κρατάει το μπαστουνάκι του» Σε φωνάζω

Και δεν είσαι πουθενά

Σε ψηλαφώ

Κι ας μην υπάρχεις

Σάμπως ετούτος ο τόπος μας ο χλοερός

Να ήταν εξαρχής

Μια φαντασμαγορία

ΙV

Γι’ αυτό ήθελα

«Μόνο γι’ απόψε αν γίνεται γιατρέ

να πάρω το χέρι μου στο σπίτι»

Μόνο γι’ απόψε αν γίνεται

να στήσω

με αξιοπρέπεια όρθιο

ετούτο το σακατεμένο πράμα

που είμαι

Γιατί η αγάπη

θέλει επάρκεια

και σκόντο δεν κάνει.

Πατρίτσια Κολαΐτη

από τη συλλογή  «Σελέστεια»

Εκδόσεις Νεφέλη.

 

 

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 2006


Ποίηση

 Μπήκε και ο Δεκέμβρης… κοντεύουνε Χριστούγεννα και δίχως άλλες άμυνες να μου έχουν μείνει από έναν πραγματικά δύσκολο χρόνο που πέρασε, το μόνο που κάνω είναι να συνθηκολογώ με τις βιτρίνες των πολυκαταστημάτων και των μεγάλων εμπορικών κέντρων, ζώντας μια ιλουστρασιόν έκδοση Χριστουγέννων με πολύ χρυσόσκονη και ψεύτικο χιονάκι να πλημμυρίζει τους πλαστικούς χορτοτάπητες των βιτρίνων.

Τι άλλο  μου’ χει μείνει; Δεν ξέρω, αλλά νιώθω σα να έχει κάποιος  αφαιρέσει  τα πάντα, το είναι μου, το περιεχόμενό μου.

Μου έμεινε μόνο βαθιά εντυπωμένη, η πανέμορφη εικόνα από το εξώφυλλο της ποιητικής ανθολογίας που εξέδωσε «Η Κοινωνία των Δεκάτων» και φέρει τον τίτλο: «Τα Ποιήματα του 2006».

Οι επιμελητές της έκδοσης αυτής, ο Γιάννης Ευσταθιάδης και ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, διάλεξαν ανάμεσα σε 5000 ποιήματα όλης της εκδοτικής παραγωγής του 2006, 100 περίπου ποιήματα που εκδόθηκαν σε βιβλία, που δημοσιεύθηκαν σε περιοδικά, καθώς και σε μία εφημερίδα την «Αυγή», η οποία το τελευταίο χρόνο δημοσιεύει ποιήματα.

Τι καλύτερο από μια ανθολογία ποίησης ως δώρο Χριστουγέννων σε κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο; Τι πιο τρυφερό από μια εικόνα ενός ανθρώπου που ονειρεύεται;  Ο πίνακας του εξωφύλλου είναι του Anthony Rousso.

Πίσω από το εξώφυλλο περίπου 100 ποιητές και ποιήτριες γεμίζουν ό,τι απομένει κενό από την απομύζιση της μεγαλούπολης.

Μακάρι να μπορούσα να σας το κάνω σε όλους δώρο, όμως από την άλλη σας το συστήνω αυτό το πολυσυλεκτικό έργο ανεπιφύλακτα.