Αξιοπιστία


Τεντ Χιουζ (Ted Hughes)

Βλέποντας σήμερα το βράδυ την εικόνα που διάλεξα και έβαλα στην παράθεση του Καρυωτάκη, σκέφτηκα πως έκανα κατά κάποιο τρόπο φρικιαστικό το χώρο και μου ήρθε στο μυαλό ο Γιώργος Καραβασίλης, ο ποιητής που είδα τρία περίπου χρόνια νεκρό στο Β Νεκροταφείο Αθηνών, ύστερα από την μάχη που έδωσε με τον καρκίνο (σας υπόσχομαι να γράψω στο μέλλον ένα εκτενές άρθρο για εκείνον και το έργο του) και εικόνα την εικόνα, αυτό το μυαλό, που καλά το λένε πολλοί «τρελό πίθηκο», έφθασε να μου θυμίσει πως εκείνη την ημέρα της κηδείας, αφήνοντας το αυτοκίνητο μου έξω, κλειδώνοντας και τοποθετώντας την τσάντα με τον υπολογιστή μου στο πορτ-μπαγκάζ , μετά το έθιμο του καφέ της παρηγοριάς και τα λόγια της συγχώρεσης στην οικογένεια του θανόντος, είχε παραβιαστεί το αυτοκίνητό μου, είχε κλαπεί ο υπολογιστής μου, όπως επίσης και το πορτοφόλι με τις πιστωτικές μου κάρτες. Και για να μην μακρυγορώ, επειδή δεν είμαι αριθμομνήμων είχα γράψει τους κωδικούς των πιστωτικών καρτών σε ένα χαρτάκι μέσα στο πορτοφόλι διευκολύνοντας έτσι τους κλέφτες να εισπράξουν πάνω από είκοσι χιλιάδες ευρώ. Και ενώ συνέβαινε΄αυτό, δηλαδή οι κλέφτες τραβούσαν χρήματα, εγώ σκεφτόμουν πως τι κρίμα, γιατί μέσα στην τσάντα μου είχα το βιβλίο «Birthday Letters» του Ted Hughes το οποίο και είχα αρχίσει να μεταφράζω.

Την συγκεκριμένη μέρα είχα μεταφράσει το ποίημα «Αξιοπιστία», ενώ είχα αισθανθεί μια πρωτόγνωρη αίσθηση και είχα νιώσει πια πλήρως την εκλεκτική συγγένεια στη γραφή του Hughes και σε ότι έγραφα εγώ εκείνη την περίοδο.

Τελικά αφού απασχολήθηκα για περισσότερο από μισή ώρα σχετικά με το ότι είχα χάσει όλα τα περιεχόμενα του σκληρού μου δίσκου και ιδιαίτερα την μεταφραστική μου απόπειρα στο έργο του Χιουζ, έχασα επιπλέον πολύτιμο χρόνο και χρήματα, αφού ακύρωσα αργά πια και μάλιστα στο αστυνομικό τμήμα τις πιστωτικές μου κάρτες (τις οποίες ακόμα ξεχρεώνω), όμως ξαναπήρα την ίδια νύχτα μέσω του διαδικτύου (από την Amazon) τα «ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ», και σήμερα είμαι περήφανος που κατάφερα να μεταφράσω  έναν τόσο μεγάλο ποιητή, ίσως τον σημαντικοτέρο άγγλο ποιητή, μετά τον Έλιοτ.

Αξιοπιστία λοιπόν από τον Τεντ Χιουζ, από τα 88 «Γράμματα Γενεθλίων», εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ

ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ

Κάπου έπρεπε να μείνω. Τριγυρνούσα
Απλά, δελεάζοντας σε,
Επιπλέοντας στην παλίρροια του πρωινού και μισομεθυσμένος
Από το εικοστό πέμπτο έτος μου. Εκ των έσω, ανακαινισμένο
Σύμφωνα με τη μόδα, το Alexandra’s House
Έγινε ίδρυμα σίτισης απόρων. Εκείνες ήταν οι μέρες
Πριν την avant-garde των καφέ-μπαρ.
Το καφενείο του Βρετανικού Εστιατορίου,
Του πολέμου απομεινάρι,
Ήταν ακόμα το μέρος να ισορροπήσεις το ξενύχτι τρώγοντας πρωινό.
Αλλά το Alexandra’s House ήταν το μέρος που θα σ’ έβλεπα.
Τα κορίτσια που το δούλευαν έμεναν από πάνω
Με μια ακολουθία χαμένων, τεμπέληδων
Αποκαμωμένων από τα ξενύχτια. Με κάποιο τρόπο
Απέκτησα ένα στρώμα εκεί, σ’ ένα δωμάτιο ψηλά,
Έχοντας θέα το Petty Cury. Ένα στρώμα
Γυμνό, σε γυμνά σανίδια, σ’ ένα γυμνό δωμάτιο.
Όλα όσα είχα, το σημειωματάριο μου κι αυτό το στρώμα.
Κάτω απ’ το φεγγίτη, σκαιά βλαστάρια καρυδιάς,
Κατά τον Ιούνη, η δουλειά μου χαλάρωσε. Απασχολήθηκα
Μόνο με σένα, σκορπίζοντας όλες τις οικονομίες που είχα.
Αποδεσμευμένος απ’ το Πανεπιστήμιο αιωρήθηκα
Στις ελευθερίες του. Κάθε βράδυ
Κοιμήθηκα σ’ αυτό το στρώμα, σκεπασμένος με μια κουβέρτα,
Μ’ ένα αξιαγάπητο κορίτσι, μόλις ελευθερωμένο
Από τον σύζυγο της από την πρώτη γραμμή
Εργασίας στο ίδρυμα σίτισης των απόρων. Τι
Ιπποτισμός με κατέλαβε τότε; Το σκέφτομαι
Σαν κάποιο χρονικό διάστημα που δεν μπορεί να παρέλθει,
Και που ποτέ ωστόσο δεν ήταν του χαρακτήρα μου τέτοια παράδοση.
Αυτή και εγώ κοιμηθήκαμε αγκαλιασμένοι,
Γυμνοί και απλοί σαν εραστές, κάθε νύχτα για έναν μήνα,
Ούτε μια φορά δεν κάναμε έρωτα. Ένας ιερός νόμος
Είχε προκύψει αφ’ εαυτού, με κάποιο τρόπο, για μένα.
Αλλά κι αυτή επίσης τον ακολουθούσε, σαν ιέρεια,
Με ευαισθησία, ευγένεια και παντελή γύμνια επιπρόσθετα.
Αποκρυπτογράφησε τα φρέσκα σημάδια που είχες χαράξει
Κατά μήκος της πλάτης μου, δείχνοντας να συμμετέχει
Στο πάθος μου, στην επικέντρωση μου,
Ώστε να κρατήσει την πρότερη μου απασχόληση ανέγγιχτη.
Ούτε μια φορά δεν με προκάλεσε, ποτέ δεν μ’ έβαλε σε πειρασμό.
Και ποτέ δεν άπλωσα ούτε το δαχτυλάκι μου εκτός
Της αδελφικής αγκαλιάς. Ήταν σα να ‘μουν αδελφή της.
Ποτέ δεν φάνηκε αφύσικο. Προσηλωμένος,
Τόσο κλειδωμένος πάνω σου, και συ τόσο λαμπερή,
Που όλα όσα δεν ήσουν εσύ έμοιαζαν με τυφλό σημείο.
Ακόμα προσπαθώ να το αποκρυπτογραφήσω όλο αυτό- αμφίβολος, τώρα,
Αν πρέπει να ζηλέψω τον εαυτό μου, ή να τον λυπηθώ. Η φίλη της,
Που είχε ένα μεγαλύτερο δωμάτιο, ήταν πιο άγρια.
Μετακομίσαμε μαζί της. Αυτή η σοφίτα
Έγινε υπνοδωμάτιο και αρχηγείο
Εναλλακτικό του St. Botolph. Παχουλή και νόστιμη,
Μ’ ένα ξεδιάντροπο γέλιο π’ άφηνε τ’ αραιά της δόντια να φαίνονται, η φίλη της
Έκανε ότι ήταν δυνατόν για να με πάρει μέσα της.
Και ποτέ δεν θα μάθεις τι είδους μάχη
Αναγκάστηκα να δώσω ώστε να κρατήσω το νόημα των λόγων μου
Ακλόνητο με τον κόσμο που είχαμε σχεδιάσει.
Φοβόμουν, εάν έχανα εκείνη τη μάχη
Ίσως κάτι μας εγκατέλειπε. Αίροντας
Καθένα από εκείνα τα γυμνά κορίτσια, καθώς μου χαμογέλασαν
Στα άγουρα είκοσι χρόνια τους, τ’ ακούμπησα
Στο κατώφλι του απίθανου μέλλοντος μας
Σαν αυτούς που ζητούν προστασία για τη θεμελίωση ενός νέου σπιτιού
Και συνηθίζουν να θάβουν, στα θεμέλια,
Ένα αναμάρτητο παιδί.

Μετάφραση: Γιάννης Αντιόχου

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ

ΤΕΝΤ ΧΙΟΥΖ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΛΑΝΙ

Advertisements

One thought on “Αξιοπιστία

  1. για τη μετάφραση, δεν έχω και πάλι λόγια.
    σπουδαία δουλειά, γιάννη.
    χίλια μπράβο.

    γύρισα σε κάτι ποιήματα του χιουζ, μετά από την ανάγνωση αυτού του ποστ, και βρήκα αυτό που με είχε κάποια χρόνια πριν συγκλονίσει…
    το παραθέτω στο πρωτότυπο για να μην το αδικήσω (δική σου δουλειά είναι η μετάφραση εν προκειμένω…)

    O littleblood, hiding from the mountains in the mountains
    Wounded by stars and leaking shadow
    Eating the medical earth.

    O littleblood, little boneless little skinless
    Ploughing with a linnet’s carcase
    Reaping the wind and threshing the stones.

    O littleblood, drumming in a cow’s skull
    Dancing with a gnat’s feet
    With an elephant’s nose with a crocodile’s tail.

    Grown so wise grown so terrible
    Sucking death’s mouldy tits.

    Sit on my finger, sing in my ear, O littleblood.

    καλή σου μέρα.
    καλή δύναμη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s