ΟΙ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ


Arthur Rimbaud 

Στην προηγούμενη παράθεση που έκανα για τον Ηλία Λάγιο, έβαλα ως επεξηγηματική του τίτλου, την πρόταση: «Ένας ρομαντικός, σκοτεινός και καταραμένος ποιητής», για το λόγο ότι πιστεύω και τα τρία αυτά επίθετα, πως μπορούν να χαρακτηρίζουν την ποιητική ιδιοσυγκρασία. Εξάλλου ο Πολ Βερλέν είχε γράψει ήδη από το 1884 το κριτικό σχολίασμα “Les poètes maudits”, που στα ελληνικά έχει μεταφραστεί από τον Αλέξη Ζήρα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αιγόκερως, με επίμετρο και σχόλια του μεταφραστή.
Ο Βερλέν στο βιβλίο αυτό αναφέρεται στο έργο του Τριστάν Κορμπιέρ (Tristan Corbiere), του Αρθούρου Ρεμπώ (Arthur Rimbaud) και του Στεφάν Μαλαρμέ (Stephane Mallarme) και λειτουργεί ως πιστοποιητικό γεννήσεως, όπως γράφει ο Αλέξης Ζήρας, του όρου καταραμένος, ενός όρου που έκτοτε κάλυψε αρκετούς γάλλους και άγγλους λογοτέχνες. «Καταραμένος» για τον Βερλέν είναι ο ποιητής που αδικήθηκε από τη μοίρα του, που για διάφορους λόγους δεν αναγνωρίστηκε η προσφορά του στα γράμματα της εποχής του. «Καταραμένος», όμως, είναι παρόμοια και ο ποιητής που αρνήθηκε να μπει στο παιχνίδι των λογοτεχνικών συμβάσεων και που αιρετικός, στους εκφραστικούς του τρόπους αλλά και στην ίδια του τη ζωή του, απέναντι στη συμβατική ζωή των άλλων, διάλεξε το περιθώριο.
Πέρα λοιπόν από αυτό το μικρό τομίδιο με το οποίο ο Βερλέν βαφτίζει τους ποιητές αυτούς ως καταραμένους, αναλογίζομαι και προσπαθώ να παρατηρήσω στην πλειοψηφία που ονομάζει εαυτόν ως ποιητή, περιφερόμενες σε κάθε συγκέντρωση, πάρτι, εκδήλωση, συνεστίαση, κ.λ.π., την κατάρα. Ποιος ζει αντισυμβατικά και το εκφράζει με την ποίησή του; Ποιος αρνείται τον συμβιβασμό της λογοτεχνικής συντεχνίας;
Βέβαια δεν ομολογώ την πίστη μου, πως ο ποιητής πρέπει να είναι περιθωριακός τύπος, αλλά διευκρινίζω πως το να ζει κανείς στο περιθώριο δεν σημαίνει πως είναι αλκοολικός, αναρχικός και ό,τι άλλο μπορεί να συμπεριλάβει το περιθώριο, αλλά κύρια σημαίνει πως ζει μια ζωή λιτή και μοναχική υπηρετώντας την τέχνη, την ποίηση. Προσθέτω πως δεν είναι ανάγκη να σκεφτούμε και να επιλέξουμε ως μοντέλο ζωής την αντικοινωνικότητα, αλλά εννοώ το να μη γίνεται κάποιος μαϊντανός (ξέρετε φαντάζομαι τι γίνεται με τον μαϊντανό;). Γράφει ο Καβάφης στο ποίημα «Όσο Μπορείς» πως τη ζωή σου:

[…]

όσο μπορείς μην την εξευτελίζεις

μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου

μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

[…]

Μια τέτοια στάση ζωής εγγράφεται στο έργο του ποιητή και βέβαια από εκεί και μετά θα ακολουθήσει το δρόμο του αναγνώστη. Όλοι οι μεγάλοι έλληνες ποιητές, όλοι αυτοί που το έργο τους μνημονεύεται και θα μνημονεύεται όσο κρατάει αυτή η χώρα τη γλώσσά της, περισώζοντας έτσι το έργο τους, καταραμένοι ήταν… Αυτά λοιπόν γιατί ο καιρός περνά και η μνήμη μας ασθενεί και ξεχνά…

Advertisements

3 thoughts on “ΟΙ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

  1. ο κανόνας για το τι πρέπει και τι όχι είναι ότι δεν υπάρχει κανόνας.

    έχετε ωραίο ιστολόγιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s