Η Θηριώδης Μούσα


ΣΑΡΑ ΤΙΣΝΤΕΙΛ

Ξημέρωσε και ο Θεός τη μέρα του… αλλά είναι πάλι και σήμερα παρόν αυτό που με βαραίνει…  Σκύβω κοιτάζω εντός, τίποτα  δεν έχει αλλάξει. Σκέφτομαι πως ίσως να είμαι επηρρεασμένος από την ανάγνωση που έκανα χθες στο βιβλίο η «Θηριώδης Μούσα» που σύντομα θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Μικρή Άρκτος». Το βιβλίο αποτελεί μια προσπάθεια ανθολόγησης επτά αυτόχειρων αμερικανών ποιητών του 20ου αιώνα, με ποιήματα που έχουν ως θέμα τους τη μοναξιά, τη ματαιότητα, το θάνατο και την αυτοχειρία.  Οι ποιητές είναι: ο Βάτσελ Λίντσεϊ, ο Χάρτ Κρέιν, η Σάρα Τίσντεϊλ, η Σύλβια Πλαθ, ο Ράνταλ Τζάρελ, ο Τζον Μπέριμαν και η Ανν Σέξτον.

Μπορείτε να δείτε από κάθε ποιητή, δυο ποιήματα μαζί μέ ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα έτσι όπως δημοσιεύθηκαν στο αφιέρωμα που έκανε για την «ξένη ποίηση», το ηλεκτρονικό πολιτιστικό περιοδικό «Ηριδανός» στο 11ο τεύχος του. ( http://www.hridanos.gr/volume11/poetry/index.php) ΄

Τώρα το πως η ποίηση ή η Μούσα της Ποίησης γίνεται μία σκληρή και θηριώδης μούσα καταβροχθίζοντας τον γεννήτορά της, ο οποίος εξαιτίας της πρωτόγνωρης δημιουργικής δυναμικής της, δεν μπορεί να τη χαλιναγωγήσει, ίσως μπορεί να απαντηθεί μέσα από την προσέγγιση της επιστήμης και της φιλοσοφίας και υπάρχει και ένα σχετικό δοκίμιο στο βιβλίο, το οποίο και παραθέτει κάποιες απόψεις σχετικά με το θέμα.

Από το βιβλίο αυτό θα ξεχωρίσω και θα παραθέσω δύο έμμετρα ποιήματα της Σάρα Τίσντεϊλ (1884-1933), έτσι για να έχουμε δύναμοι εμείς οι ζωντανοί να φροντίζουμε και να νοιαζόμαστε για τους νεκρούς ποιητές.

 ΣΑΡΑ ΤΙΣΝΤΕΪΛ

(Μτφ.: Γιάννης Αντιόχου)

******

Συνθέτοντας μια Ωδή

Σαν παιδί κακοποιημένο ούρλιαξε η καρδιά μου
όλη τη νύχτα, συνεχώς·
Όφειλα εγώ να πάρω τ’ ουρλιαχτά μου
και σε ωδή να τα υφάνω εντός.

Μία, στα μαύρα μεσάνυχτα, ήτανε κραυγή
κι άλλη μία, του πετεινού η πρώτη η φωνή—
Σαν παιδί κακοποιημένο η καρδιά μου,
κι όμως ποτέ δεν το ’μαθε κανείς.

Ζωή, στο χρέος σου μ’ έχεις υπολογίσει
κι αρμόζει εγώ να σε υπηρετώ καιρό—
Αλλά ω! αβάσταχτη η οφειλή
που με ωδή αυτή θα πρέπει να εξοφληθεί.

******

Μόνη

Μόνη, σε πείσμα της αγάπης,
σε πείσμα όλων όσων παίρνω και δίνω εγώ—
Σε πείσμα της τρυφερότητάς σου όλης,
κάποιες φορές δεν είμαι ευτυχής να ζω.

Μόνη, λες κι έχω σταθεί
στου εξαντλημένου γκρίζου κόσμου την ψηλότερη κορφή,
για μένα μόνο το στροβιλώδες χιόνι,
και αυτό το αχανές διάστημα που από πάνω μου ξεδιπλώνει·

Με γη κι ουρανό κρυμμένους,
και με του πνεύματός μου την περηφάνια μοναχά,
απ’ την ειρήνη αυτών, να με βαστά,
που έχοντας πεθάνει, μονάχοι τους δεν είναι πια.

 

 

Μετάφραση: Γιάννης Αντιόχου
από το βιβλίο: «Η Θηριώδης Μούσα»
Εκδόσεις Μικρή Άρκτος
(κυκλοφορεί προσεχώς)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s