Νίκος Γκάτσος: «ΑΜΟΡΓΟΣ»


Νίκος Γκάτσος και Μάνος Χατζιδάκις 

Σχεδόν όλοι οι ποιητές διεκδικούν στο βιογραφικό τους περισσότερες από μία ποιητικές συλλογές. Είναι σπάνιο λοιπόν το φαινόμενο ποιητής να έχει εκδώσει μία και μόνη ποιητική συλλογή και αυτή να του εξασφαλίζει την υστεροφημία. Ο Νίκος Γκάτσος λοιπόν, γνωστός σε όλη την Ελλάδα από τους μαγικούς στίχους των τραγουδιών που είναι ενδεδυμένα τα περισσότερα από την υπέροχη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, ως ποιητικό βιβλίο κατέθεσε τη μοναδική «Αμοργό».

Αισθάνομαι πολύ μικρός για να αρθρώσω κριτικό λόγο απέναντι σε ένα τόσο σημαντικό ποίημα της μεταπολεμικής Ελλάδας, γι’ αυτό και θα παραμείνω μόνο στην παραίνεση: εάν δεν το έχετε διαβάσει να το κάνετε άμεσα. Ο αναγνώστης θα νιώσει όχι μόνο την Ελλάδα κλεισμένη μέσα σε ένα βιβλίο που δεν ξεπερνά τις 40 σελίδες, αλλά ακόμη και αν θεωρεί τον εαυτό του αρχάριο αναγνώστη της ποίησης, σίγουρα θα κατανοήσει και μάλιστα σε όλη της την έκταση, την ποιητική αρτιότητα της ποίησης του Νίκου Γκάτσου.

Ορισμένοι από τους στίχους της Αμοργού έχουν μελοποιηθεί από τον Μάνο Χατζιδάκι, ενώ το ποίημα «Ο Ιππότης κι ο Θάνατος» περιλαμβάνεται στο έργο του Χατζιδάκι «Τα Παράλογα», τραγουδισμένο από τον Ηλία Λιούγκο.

Από τη συλλογή διαλέγω να σας μεταφέρω ένα ομοιοκατάληκτο ποίημα επειδή θέλω να ανατρέψω τον ισχυρισμό ότι η ρίμα εγκλωβίζει. Αν ο ποιητής είναι ισχυρός, όπως τον λέει και ο Μπλουμ, τότε και το γέννημά του, ισχυρό θα είναι:

Στου πικραμένου την αυλή ήλιος δεν ανατέλλει
Μόνο σκουλήκια βγαίνουνε να κοροϊδέψουν τ’ άστρα
Μόνο φυτρώνουν άλογα στις μυρμηγκοφωλιές
Και νυχτερίδες τρων πουλιά και κατουράνε σπέρμα.

Στου πικραμένου την αυλή δε βασιλεύει η νύχτα
Μόνο ξερνάν οι φυλλωσιές ένα ποτάμι δάκρυα
Όταν περνάει ο διάβολος να καβαλήσει τα σκυλιά
Και τα κοράκια κολυμπάν σ’ ένα πηγάδι μ’ αίμα.

Στου πικραμένου την αυλή το μάτι έχει στερέψει
Έχει παγώσει το μυαλό κι έχει η καρδιά πετρώσει
Κρέμονται σάρκες βατραχιών στα δόντια της αράχνης
Σκούζουν ακρίδες νηστικές σε βρυκολάκων πόδια.

Στου πικραμένου την αυλή βγαίνει χορτάρι μαύρο
Μόνο ένα βράδυ του Μαγιού πέρασε ένας αγέρας
Ένα περπάτημα ελαφρύ σα σκίρτημα του κάμπου
Ένα φιλί της θάλασσας της αφροστολισμένης

Κι αν θα διψάσεις για νερό θα στίψουμε ένα σύννεφο
Κι αν θα πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι
Μόνο καρτέρει μια στιγμή ν’ ανοίξει ο πικραπήγανος
Ν’ αστράψει ο μαύρος ουρανός να λουλουδίσει ο φλόμος.

Μα είταν αγέρας κι έφυγε κορυδαλλός κι εχάθη
Είταν του Μάη το πρόσωπο του φεγγαριού η ασπράδα
Ένα περπάτημα ελαφρύ σα σκίρτημα του κάμπου
Ένα φιλί της θάλασσας της αφροστολισμένης.

Νίκος Γκάτσος
από την ποιητική συλλογή «ΑΜΟΡΓΟΣ»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s