Το Σύνταγμα της Ηδονής


Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

Η αποκατάστασις με ένα νέο editing, υψηλότερη ανάλυση και τα απαραίτητα credits, έτσι ώστε να διαμοιρασθεί ελευθέρως.

Μια ιδέα/ ένα ποίημα/ ίσως το καλύτερο ποίημα του Κ.Π.Καβάφη/ το είχα υποσχεθεί/ να το διαβάσω/ το διάβασα/ το έντυσα με τη μουσική του Cory Gray και με το κλιπ του Sebastiano Greco/ Intro (iso-erotic calibration)/ και λέγω ναι είναι βαθμονόμησις ερωτική αυτό το ποίημα/ ας το δει ο κόσμος εύληπτα/ κι ας το διαβάσει μετά/ πολλές και πολλές φορές/ κι ας καταλάβει τούτο: «αι Mορφαί τας οποίας έπλασαν αι επιθυμίαι σου θα ρίψουν λείρια και ρόδα λευκά επί του φερέτρου σου, θα σε σηκώσουν εις τους ώμους των έφηβοι Θεοί του Oλύμπου, και θα σε θάψουν εις το Kοιμητήριον του Iδεώδους όπου ασπρίζουν τα μαυσωλεία της ποιήσεως». Ο ηθοποιός στο κλιπ Intro (iso-erotic calibration), του Sebastiano Greco, είναι ο Andrea Valenziani

Το Σύνταγμα της Hδονής (Κ.Π. Καβάφης)

Mη ομιλείτε περί ενοχής, μη ομιλείτε περί ευθύνης. Όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας· όταν ριγούν και τρέμουν αι αισθήσεις, άφρων και ασεβής είναι όστις μένει μακράν, όστις δεν ορμά εις την καλήν εκστρατείαν, την βαίνουσαν επί την κατάκτησιν των απολαύσεων και των παθών.
Όλοι οι νόμοι της ηθικής – κακώς νοημένοι, κακώς εφαρμοζόμενοι – είναι μηδέν και δεν ημπορούν να σταθούν ουδέ στιγμήν, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.
Mη αφήσης καμίαν σκιεράν αρετήν να σε βαστάξη. Mη πιστεύης ότι καμία υποχρέωσις σε δένει. Tο χρέος σου είναι να ενδίδης, να ενδίδης πάντοτε εις τας Eπιθυμίας, που είναι τα τελειότατα πλάσματα των τελείων θεών. Tο χρέος σου είναι να καταταχθής πιστός στρατιώτης, με απλότητα καρδίας, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.
Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου και πλανάσαι με θεωρίας δικαιοσύνης, με τας περί αμοιβής προλήψεις της κακώς καμωμένης κοινωνίας. Mη λέγης, Tόσον αξίζει ο κόπος μου και τόσον οφείλω να απολαύσω. Όπως η ζωή είναι κληρονομία και δεν έκαμες τίποτε δια να την κερδίσης ως αμοιβήν, ούτω κληρονομία πρέπει να είναι και η Hδονή. Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου· αλλά κράτει τα παράθυρα ανοικτά, ολοάνοικτα, δια να ακούσης τους πρώτους ήχους της διαβάσεως των στρατιωτών, όταν φθάνη το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.
Mη απατηθής από τους βλασφήμους όσοι σε λέγουν ότι η υπηρεσία είναι επικίνδυνος και επίπονος. H υπηρεσία της ηδονής είναι χαρά διαρκής. Σε εξαντλεί, αλλά σε εξαντλεί με θεσπεσίας μέθας. Kαι επί τέλους όταν πέσης εις τον δρόμον, και τότε είναι η τύχη σου ζηλευτή. Όταν περάση η κηδεία σου, αι Mορφαί τας οποίας έπλασαν αι επιθυμίαι σου θα ρίψουν λείρια και ρόδα λευκά επί του φερέτρου σου, θα σε σηκώσουν εις τους ώμους των έφηβοι Θεοί του Oλύμπου, και θα σε θάψουν εις το Kοιμητήριον του Iδεώδους όπου ασπρίζουν τα μαυσωλεία της ποιήσεως.

 

Η Πόλις


Κ.Π.Καβάφης

Λίγο πριν εγκαταλείψω την Αθήνα/
για να βρεθώ στην επαρχιακή συμπρωτεύουσα/
καθόλου κατακτημένη στις αισθήσεις μου/
συνεχίζω τη διαδικασία/
μοιράσματος των εξαίσιων ποιημάτων/
που έπαιξαν στις κονσόλες του Poems and Crimes/
με το ποίημα: Η Πόλις του Κ.Π.Καβάφη/

Απαγγέλει η Έλλη Λαμπέτη και ο Δημήτρης Χορν/
και το πείραξα/
θέλοντας παύσεις/
του έβαλα αντήχηση/
και ηχώ/
γιατί η ηχώ ναρκισσεύεται/
όπως ακριβώς αυτή η Πόλις/
η Αθήνα/
όταν νυχτώνει…

και δυστυχώς/
όπως το ποιητικό υποκείμενο/
Too late….
αφού:
«Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες».

Η Πόλις (Κ.Π.Καβάφης)

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Το Ταξίδι


Από την ταινία του Ηλία Καζάν America America/ το θέμα του Προλόγου και η μεταγραφή με στίχους του Ν. Γκάτσου και ερμηνεία Βασίλη Γισδάκη

Το ταξίδι

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος, Χατζιδάκις

Τρέχω πετάω κυνηγάω πουλιά και όνειρα,
και κάθε μέρα κολυμπάω σε πιο βαθιά νερά
Θέλω τον κόσμο να αγκαλιάσω με ένα ζεστό φιλί,
και από τη δύση μου να φτάσω ως την ανατολή.

Μα είναι φίδι το ταξίδι
είναι χολή μαζί και ξύδι,
σε ένα μεγάλο αγκάθινο σταυρό
όμως εγώ δεν κάνω πίσω
ούτε τον δρόμο μου θ’ αφήσω,
ώσπου λιμάνι σίγουρο να βρω.

Θέλω τον κόσμο να αγκαλιάσω με ένα ζεστό φιλί,
και από τη δύση μου να φτάσω ως την ανατολή.

Τρέχω,πετάω,χαιρετάω τα πιο τρελά παιδιά
Και κάθε πέτρα που πατάω ανοίγει σαν καρδιά
Δείχτε μου δρόμο να περάσω με ήλιο με βροχή,
Θέλω τον κόσμο ν’ αγκαλιάσω και πάλι απ’ την αρχή.

Μα είναι φίδι το ταξίδι
είναι χολή μαζί και ξύδι,
σε ένα μεγάλο αγκάθινο σταυρό
όμως εγώ δεν κάνω πίσω
ούτε τον δρόμο μου θ’ αφήσω,
ώσπου λιμάνι σίγουρο να βρω.

Δείχτε μου δρόμο να περάσω με ήλιο με βροχή,
Θέλω τον κόσμο να διαβάσω και πάλι απ’ την αρχή.

Γιάννης Αντιόχου, Η Ιστοσελίδα του Ποιητή


imageedit_1_5786665823

Καταλήγει τελικά ενδιαφέρον να μπορείς να δημιουργείς μια μικρή βιογραφία, πρωτίστως βοηθητική για μένα τον ίδιο και δευτερευόντως επεξηγηματική σχετικά με όλα όσα έγιναν και όλα όσα θα ακολουθήσουν.

Πατήστε εδώ για τη νέα Ιστοσελίδα

Ισμήνη του Γ. Ρίτσου στο Studio Κινητήρας


Γιάννης Ρίτσος

«Ισμήνη»

Ένας από τους μονολόγους της συλλογής «Τέταρτη Διάσταση», η Ισμήνη άρχισε να γράφεται το 1966 και ολοκληρώθηκε μέσα στα χρόνια της δικτακτοριάς (1971) όταν ο Ρίτσος ήταν εκτοπισμένος  στη Σάμο.

Ποιος θα γνώριζε την Ισμήνη αν δεν ήταν η αδελφή της Αντιγόνης;
Ποια είναι η γυναίκα του Ρίτσου που περιφέρεται και μιλάει στον αμίλητο ακροατή της;
Μιλάει για την Ισμήνη;
Ως τι μιλάει για τα πρόσωπα του μύθου, για τα γεγονότα της Ιστορίας περασμένα και πρόσφατα; 

Πρόσωπο και προσωπείο, μύθος και ιστορία, παρόν, παρελθόν και μέλλον, συλλογική και ατομική εμπειρία, φθορά και αισθησιασμός, συνυπάρχουν σ´ αυτόν τονμονόλογο του Ρίτσου. Ταυτόχρονα, στο κείμενο της Ισμήνης διατυπώνεται ένας λόγος ανατρεπτικός και βαθύτατα πολιτικός που αφορά τον σημερινό θεατή. 

Το πρόσωπο που μιλά στην Ισμήνη του Ρίτσου μιλά και θυμάται, υποσκάπτει τον μύθο της έντονης αδελφής της, κρίνει ιστορικές συγκυρίες και ανθρώπινες αδυναμίες μέσα από το βλέμμα του μέσου, αισθησιακού ανθρώπου που η ζωή του σημαδεύεται ανεξίτηλα από γεγονότα που τον υπερβαίνουν.

Μπορεί να μείνει αμέτοχη μέσα στη δίνη τέτοιων καταλυτικών γεγονότων;

Στην παράσταση αυτή, το πρόσωπο που εκφωνεί
 Την «Ισμήνη» (Κάτια Γέρου) στέκεται στο σανίδι του Κινητήρα, τώρα, στην ταραγμένη Αθήνα του 2011, δίπλα στον ανώνυμο άνδρα (Ήλιος Σάγις) που εισβάλλει στον χώρο της και κινείται δίπλα της βουβός και απροσπέλαστο, ως το τέλος της παράστασης… 

Άσπα Τομπούλη (Σκηνοθεσία).

Μια παράσταση που όλοι θα πρέεπι να δείτε… Μια παράσταση που προετοιμάζει!!!

Studio Κινητήρας
Ερεχθείου 22
Ισμήνη του Ρίτσου